Dnia 31 maja w kieleckiej bazylice katedralnej 25 diakonów Wyższego Seminarium Duchownego przez posługę bp. Kazimierza Ryczana otrzymało sakrament święceń prezbiteratu. Uroczystość święceń odbyła się o godz. 10. Mszy św. przewodniczył bp Kazimierz Ryczan. W Eucharystii wzięli też udział: bp Marian Florczyk, bp Kazimierz Gurda, rektor i profesorowie WSD w Kielcach, kapłani z całej diecezji kieleckiej, rodziny i przyjaciele nowo wyświęconych oraz licznie zgromadzeni wierni.
„Dzień dzisiejszy jest «dniem żniw» dla kieleckiego Wyższego Seminarium Duchownego” - mówił do zgromadzonych jeden z kleryków, witając księży i rodziny diakonów. Zwrócił się do wszystkich, prosząc o gorącą modlitwę za diakonów, którzy mieli otrzymać święcenia prezbiteratu.
Kandydatów do prezbiteratu przedstawiono publicznie po wysłuchaniu słów Ewangelii. W imieniu wiernych Kościoła kieleckiego rektor WSD, ks. dr Władysław Sowa, zwrócił się z prośbą do Biskupa Diecezji o to, „aby tych naszych braci wyświęcił na prezbiterów”.
W homilii, która poprzedza moment święceń, Ksiądz Biskup mówił do diakonów o potrzebie trwania w miłości Chrystusa. „Posłani jesteście w Jezusowym imieniu, On jest większy jak nasza słabość i nasze obawy” - przypomniał. Ksiądz Biskup zauważył, że aby to zrozumieć, nie wystarczy „sześć lat Seminarium”, „aby zrozumieć miłość Jezusa do nas, nie wystarczy życia” - podkreślił. Homilię zakończył apelem do diakonów: „Niech katecheza będzie modlitwą w imię Jezusa (…) niech czyn miłosierny będzie modlitwą w imię Jezusa, niech cierpienie wasze będzie modlitwą w imię Jezusa”.
Pod koniec czerwca nowi księża otrzymają skierowanie na swoje pierwsze placówki duszpasterskie.
Neoprezbiterzy diecezji kieleckiej 2008 Ks. Marcin Baran - par. Piekoszów
Ks. Rafał Borecki - par. Nawiedzenia NMP, Pińczów
Ks. Tomasz Chojna - par. Niepokalanego Poczęcia NMP, Busko Zdrój
Ks. Józef Cichoń - par. Samborzec (diecezja sandomierska)
Ks. Kordian Duda - par. Chęciny
Ks. Łukasz Duraj - par. Radziemice
Ks. Przemysław Filipkiewicz - par. Trójcy Świętej, Jędrzejów
Ks. Michał Haśnik - par. Ścięcia św. Jana Chrzciciela, Ruda Śląska-Godula (archidiecezja katowicka)
Ks. Mariusz Kałka - par. bł. Wincentego Kadłubka, Jędrzejów
Ks. Stanisław Kostucha - par. Bodzentyn
Ks. Mariusz Książek - par. Sokolina
Ks. Marcin Malarecki - par. bł. Franciszka i Hiacynty, Kielce
Ks. Michał Nowak - par. Lubcza
Ks. Michał Pakuła - par. Dyminy
Ks. Wojciech Pikos - par. Koniecpol-Chrząstów
Ks. Marcin Piotrowski - par. Wierna
Ks. Tomasz Prędotka - par. Szczukowice
Ks. Wojciech Radej - par. Niepokalanego Poczęcia NMP, Busko-Zdrój
Ks. Norbert Siedlecki - par. Trójcy Świętej, Koniecpol
Ks. Paweł Ścisłowicz - par. Bodzentyn
Ks. Szymon Usarz - par. Ujanowice (diecezja tarnowska)
Ks. Sylwester Wójcik - Stowarzyszenie Życia Apostolskiego Koinonia św. Pawła, Kielce
Ks. Artur Zakrzewski - par. Stojewsko
Ks. Marcin Zapała - par. Cierchy
Ks. Rafał Zyman - par. bł. ks. Józefa Pawłowskiego, Włoszczowa
Wstęp listu brzmi jak wyznanie wiary człowieka stojącego na progu próby. Paweł nazywa siebie apostołem «z woli Bożej» i od razu wskazuje na «obietnicę życia w Chrystusie Jezusie». To życie zaczyna się już teraz i przenika czas więzienia. Pozdrowienie «łaska, miłosierdzie, pokój» nie jest jedynie formułą grzeczności. Łaska (charis) mówi o darze, miłosierdzie o sercu Boga, pokój (eirēnē) o pełni. Paweł dziękuje Bogu, «któremu służy jak przodkowie», z czystym sumieniem (syneidēsis). Wiara chrześcijańska wyrasta z modlitwy Izraela i idzie dalej. Wspomnienie Tymoteusza wraca «we dnie i w nocy». Apostoł pamięta jego łzy i pragnie spotkania. Relacja ucznia i ojca w wierze ma poziomy odpowiedzialności i czułości. Tradycja Kościoła pamięta Tymoteusza jako pasterza Efezu. List brzmi jak przekaz pochodni w czasie apostolskich kajdan. Najważniejsze pada w zdaniu o «szczerej wierze» (anupokritos pistis), która mieszkała najpierw w babce Lois i w matce Eunice. Ewangelia przechodzi przez dom i przez pamięć rodzin. Paweł widzi w Tymoteuszu owoc takiego przekazu. Następnie przypomina o «charyzmacie Bożym» (charisma), otrzymanym przez włożenie rąk. Ten gest oznacza modlitwę Kościoła i powierzenie służby, która ma strzec i karmić wspólnotę. Czasownik «rozpalić na nowo» (anazōpyrein) mówi o ogniu, który wymaga troski, ciszy i wierności. Bóg nie daje ducha lęku (deilia). Daje «moc, miłość i trzeźwe myślenie» (dynamis, agapē, sōphronismos). Z takiego daru rodzi się wolność od wstydu wobec «świadectwa» (martyrion) i wobec więzów apostoła. Wierność Chrystusowi ma cenę, a jej fundamentem pozostaje moc Boga.
Arka Przymierza jest w Biblii znakiem obecności Pana pośród ludu. Hebrajskie (’ārôn) oznacza skrzynię, a jej wnętrze niesie tablice przymierza. Nad Arką znajduje się przebłagalnia (kappōret) i cheruby, więc Arka bywa kojarzona z tronem Boga. Dawid przenosi Arkę do Miasta Dawidowego, czyli do Jerozolimy zdobytej niedawno i uczynionej stolicą. Wniesienie Arki scala plemiona wokół Boga, a nie wokół samej polityki. W pamięci opowiadania stoi wcześniejsza próba zakończona śmiercią Uzzego. Świętość Boga okazuje się nie do oswojenia. Procesja idzie z ofiarą. Składanie wołu i tuczonego cielca podkreśla, że wędrówka ma charakter starotestamentalnej liturgii. Dawid tańczy z całej siły przed Panem, przepasany lnianym efodem (’ēfōd). To strój związany z posługą przy ołtarzu. Król przyjmuje postawę sługi. Tekst wspomina okrzyki i dźwięk rogu (šōfār), a ten dźwięk przypomina Synaj i ogłaszanie panowania Pana. Arka zostaje umieszczona w namiocie. Świątynia Salomona jeszcze nie istnieje, a jednak obecność Pana ma swoje miejsce w sercu miasta. Dawid składa całopalenia i ofiary biesiadne, a potem błogosławi lud w imię Pana Zastępów. Błogosławieństwo przechodzi w chleb. Każdy otrzymuje porcję pożywienia, mężczyzna i kobieta, po bochenku chleba, kawałku mięsa i placku z rodzynkami. Kult nie zostaje zamknięty w murach przybytku. Dotyka stołu i codziennej sytości. W centrum pozostaje przymierze. Arka niesie pamięć Słowa, a procesja uczy, że obecność Boga idzie pośród ludzi i porządkuje ich świętowanie.
Okazujcie młodym bliskość i zrozumienie, które Jezus okazywał tym, którzy źle się mieli. Niech poczują, że nie są zostawieni sami sobie, że ich młode życie ma znaczenie i sens - prosił bp Damian Muskus OFM katechetów podczas spotkania opłatkowego, które odbyło się w Domu Arcybiskupów Krakowskich. Hierarcha podkreślał, że wzorcem dla każdego nauczyciela religii jest Chrystus.
Spotkanie opłatkowe rozpoczęło się Mszą św. w kaplicy arcybiskupów krakowskich, której przewodniczył bp Muskus. W homilii podkreślał on, że młodzi ludzie uczą się relacji z Chrystusem dzięki świadectwu nauczycieli religii.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
