Reklama

„Bądźcie uczniami Chrystusa”

W Popowie (diecezja płocka) w połowie stycznia br.odbyła się Konferencja Dyrektorów Caritas z całej Polski. Wśród różnych problemów funkcjonowania Caritas, bardzo wnikliwie omówiono działalność Szkolnych Kół Caritas. Nasza diecezja, pod względem ilości zamieszkałej ludności, należy do jednej z mniejszych diecezji, jednak możemy poszczycić się 79 Szkolnymi Kołami Caritas. To stawia nas na 5. miejscu w Polsce.

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Ojciec Święty Benedykt XVI na audiencji z racji ad limina apostolorum, zwrócił uwagę na konieczność powoływania Szkolnych Kół Caritas, a przez to powiększenie wolontariatu katolickiego. Chciałbym zachęcić do przyjrzenia się życiu i działalności Caritas w szkole. Zachęcam nauczycieli religii, aby rozważyli wszelkie okoliczności i powołali do życia w ramach szkoły, parafii taką organizację w porozumieniu z Caritas naszej diecezji.
Fundament działania opiera się na autentycznym zaangażowaniu młodzieży na rzecz potrzebujących, na wzajemnym zaufaniu, współodpowiedzialności i pracy zespołowej. Głównym celem pracy Koła jest uwrażliwienie młodych ludzi na drugiego człowieka, na jego potrzeby, na krzywdę i cierpienie innych. Te zadania Koła wynikają z przykazania miłości, najważniejszej wartości w życiu człowieka, bez względu na rasę, wyznanie czy narodowość. Są to w szczególności: zrozumienie, pogłębienie i szerzenie nauki Jezusa Chrystusa przede wszystkim o Miłosierdziu Bożym uwrażliwienie na biedę i krzewienie ducha czynnej miłości bliźniego; stworzenie atmosfery mobilizującej do wymagania od siebie i do pracy nad sobą, do kształtowania osobowości katolika i Polaka; rozwijanie praktyk religijnych w życiu osobistym i wspólnotowym, zwłaszcza pełnego uczestnictwa we Mszy św.; troska o zdobywanie wiedzy religijnej, ogólnej i podnoszenie kwalifikacji do niesienia pomocy innym; rozeznawanie konkretnych potrzeb w najbliższym środowisku szkole, domu, sąsiedztwie organizowanie pomocy, stała współpraca i włączenie się w akcje prowadzone przez Caritas, takie jak „Tydzień Miłosierdzia”, „Św. Mikołaj”, Wigilia i „Święcone” dla osób ubogich i samotnych; pomoc w organizowaniu wypoczynku dla dzieci oraz pomoc dla poszkodowanych w kataklizmach, sytuacjach losowych itp.; współdziałanie z innymi organizacjami młodzieżowymi oraz działalnością charytatywną i opiekuńczą.
Przedmiotem takiej miłości są najsłabsi, którzy nie mogą sami sobie pomóc. Bezinteresowna pomoc wypływająca z serca ma olbrzymią moc - daje radość wszystkim, którzy znajdą się w jej zasięgu.
Działalność koła określa regulamin i plan pracy na dany rok szkolny. Regulamin zawiera główne cele, zadania, określa prawa i obowiązki członków oraz strukturę i organizację samego koła. W planie rocznym zawarte są konkretne zadania do realizacji, które nie są przez nikogo narzucane, lecz stanowią propozycję samej młodzieży i opiekuna wytypowanego przez dyrektora szkoły. Obszarem działania Szkolnego Koła Caritas są: szkoła - a w niej np. chory kolega; koleżanka, która nie jest akceptowana w swoim zespole klasowym, dzieci z młodszych klas; środowisko lokalne - a w nim samotny lub chory człowiek czekający na spotkanie, rozmowę, na uśmiech, na konkretną pomoc, np. zrobienie zakupów, posprzątanie mieszkania, ogródka; parafia - a w niej ścisła współpraca z zespołami charytatywnymi w podejmowaniu dzieł miłosierdzia, czynny udział w życiu Kościoła.
Opracowany roczny plan pracy jest oczywiście planem otwartym, bo samo życie przynosi różne niespodziewane sytuacje, którym trzeba zaradzić. Praca koła opiera się na pracach zespołowych.
Dokumentacją pracy koła może być kronika, notatnik spotkań lub gazetka szkolna. Jednak najbliższym i najbardziej prawdziwym obrazem pracy będą uśmiechnięte oczy dziecka lub radość i wzruszenie na twarzy starszego człowieka. I to jest najważniejsze i najistotniejsze w tej działalności.
Na koniec słowo z nauczania Jana Pawła II: „Potrzebna jest nasza wyobraźnia miłosierdzia”. Czyż Szkolne Koła Caritas nie są naszą wyobraźnią miłosierdzia na XXI wiek?

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2008-12-31 00:00

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

40 pytań Jezusa: "Czy chcesz stać się zdrowym?"

Każdego dnia Wielkiego Postu podamy Ci jedno konkretne pytanie, które Jezus zadaje w Ewangeliach (np. „Czy wierzysz?”, „Czego szukacie?”, „Czy miłujesz Mnie?”). Bez moralizowania. Niech to będzie zaproszenie do osobistej konfrontacji i zmierzenie się z własnymi trudnościami w czasie tegorocznej wielkopostnej drogi.

Zmiana wymaga decyzji. Czasem przyzwyczajamy się do swoich słabości. Jezus pyta nie o historię, lecz o wolę.
CZYTAJ DALEJ

Papież odpowiada na list mężczyzny, który określa się jako „ateista kochający Boga”

2026-02-24 19:47

[ TEMATY ]

wiara

Leon XIV odpowiada

Vatican Media

W lutowym numerze miesięcznika „Piazza San Pietro” Leon XIV odpowiada na list mężczyzny, który określa się jako „ateista kochający Boga”. Prawdziwy problem nie polega na wierzeniu lub niewierzeniu w Boga, ale na poszukiwaniu Go — i właśnie w tym tkwi godność oraz piękno naszego życia - przypomina Ojciec Święty.

„Nie może być ateistą ten, kto kocha Boga, kto szuka Go szczerym sercem” - tak Papież Leon XIV odpowiada, cytując św. Augustyna, na list nadesłany do redakcji miesięcznika „Piazza San Pietro”, wydawanego w Watykanie. Autorem korespondencji jest mężczyzna o imieniu Rocco, pochodzący z regionu Reggio Calabria. Ojciec Święty dziękuje czytelnikowi za nadesłane słowa i odpowiada na jego wątpliwość: czy możliwe jest określanie siebie jako ateisty, a jednocześnie kochanie Boga?
CZYTAJ DALEJ

Rozważanie Wielkopostne: Przez śmierć ku życiu

2026-02-26 10:04

[ TEMATY ]

Wielki Post

rozważania

Adobe Stock

Przychodzi zawsze nagle, niespodziewanie, z zaskoczenia i jakby za wcześnie. Nie zapraszana, a jednak nieustannie wkrada się w nasze codzienne życie. Nikt jej nie szuka, większość jej unika, nie chce o niej rozmawiać. Odsuwa się ją na margines, jakby można było o niej zapomnieć. A ona ciągle powraca, przypomina o sobie. Przeciwniczka życia. Czasem przychodzi powoli, jakby chciała przygotować, dać czas, oswoić. Próbujemy się z nią jakoś ułożyć, pogodzić, a nawet ją uosobić, jakby można było wejść z nią w dialog, coś jeszcze wynegocjować. A przecież z każdym dniem jesteśmy jej bliżsi. Towarzyszy nam od urodzenia. Pojawia się na horyzoncie wtedy, gdy wydaje się, że można by jeszcze żyć. Jakby stała gdzieś za rogiem, skrywająca się na ulicach miast i wsi. Jakby czeka na szpitalnych korytarzach. Zabiera radość, nadzieję, rozrywa miłość. Pozostawia ból, żal, samotność i pustkę. Wpisana w ludzkie życie, pozostaje jednak w nieświadomości. Wspólne chwile zapisują się w pamięci, na kartach fotografii i albumów. Pozostaje pustka, której niczym nie da się zapełnić. Dotyka tego, kto odchodzi i tych, którzy zostają.

ZOBACZ --> Czytania liturgiczne na 25 marca 2026; Rok A, II
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję