To zaproszenie przyszło niespodziewanie. Jeden z alumnów poprosił: „Czy mógłby ksiądz przyjąć zaproszenie do przewodniczenia nabożeństwu dla Kleryckiego Koła Abstynenckiego?”. Zgodziłem się jakby mechanicznie. Dopiero, kiedy zostałem wprowadzony w „scenariusz” tej szczególnej modlitwy i zacząłem przygotowywać homilię, przyszły refleksje. Różne. O 19.00 owego wyznaczonego dnia, po kolacji, kiedy inni alumni korzystali z regulaminowej rekreacji, w kaplicy Instytutu wystawiałem Najświętszy Sakrament wobec około 30 młodzieńców. Jedni w sutannach, inni jeszcze po cywilu. I wtedy przyszła refleksja zawarta w tytule. Tak jak w kleryckim ogrodzie toczyło się radosne życie młodych ludzi, tak w wielu naszych parafiach toczy się radosne życie naszych rodzin. Ale obok tego radosnego gwaru trwa nieustająca droga krzyżowa Jezusa cierpiącego w sercach ludzi uzależnionych. Obok tego gwaru krwawią serca „przymuszonych” Szymonów z Cyreny - członków rodzin tychże ludzi. Nie chcą tego krzyża. Walczą z nim na różne sposoby - modlitwą, ofiarą swojej abstynencji, buntem. Dzieci z tych rodzin zazdroszczą rówieśnikom spokojnych wieczorów, ciepła kolan ojców i matek, same zaszczute niepokojem - jaki wróci ojciec, dziadek. Czy będzie to spokojny wieczór?
Być może i wśród tych zebranych w kaplicy byli synowie, których serca przepełniały myśli - jaki jest ten wieczór w moim znaczonym cierpieniem uzależnienia domu? Może ich myśli z tego spokojnego miejsca biegły do braci i sióstr. Nie wiem, podejrzewam, że pewnie w niektórych przypadkach tak było. Byli wśród nich i tacy, którzy nie znają osobiście gehenny domu zarażonego alkoholem, ale znając problem, otwarli serca na takie smutne miejsca i przez swoją dobrowolną abstynencję chcą być pomocnikami owych nieszczęśliwych Szymonów, przymuszonych przez los do koszmaru towarzyszenia bliskim na drogach uzależnienia. To właśnie ci alumni poprosili o tekst, którym chcieli wyrazić swoje pragnienie, by kierować do nich prośby o modlitwę. „To da nam jeszcze większą motywację do apostolatu trzeźwości w nas i wokół nas”. Czynię z całą radością i wzruszeniem zadość ich prośbie.
Drodzy Czytelnicy! Napiszcie do nich, poproście o ich obecność modlitewną w Waszym życiu, Waszych domach, oni chcą być duchowo przy Was podczas Waszych smutnych wieczorów i dni. Jak się dowiedziałem, takie modlitewne spotkania mają miejsce raz w miesiącu. Może - kiedy okaże się, że ich prośba spotkała się z odzewem - ta częstotliwość się zwiększy do każdego tygodnia. Kto odgadnie wrażliwość młodego serca?
Oto adres:
Kleryckie Koło Abstynenckie
ul. Zamkowa 5
37-700 Przemyśl
Agata urodziła się w Palermo (Panormus) na Sycylii w bogatej, wysoko postawionej rodzinie. Wyróżniała się nadzwyczajną urodą.
Kwintinianus - starosta Sycylii zabiegał o jej rękę, mając na względzie nie tylko jej urodę, ale też majątek. Kiedy Agata dowiedziała się o tym, uciekła i ukrywała się. Kwintinianus wyznaczył nagrodę za jej odnalezienie, wskutek czego zdradzono miejsce jej ukrycia. Ponieważ Agata postanowiła swoje życie poświęcić Bogu, odrzuciła oświadczyny Kwintinianusa. Ten domyślił się, że ma to związek z wiarą Agaty i postanowił nakłonić ją do porzucenia chrześcijaństwa. W tym celu oddano Agatę pod opiekę Afrodyzji - kobiety rozpustnej, która próbowała Agatę nakłonić do uciech cielesnych i porzucenia wiary. Afrodyzja nie zdziałała niczego i po trzydziestu dniach Agatę odesłano z powrotem Kwintinianusowi, który widząc, że nic nie wskóra, postawił Agatę przed sobą jako przed sędzią i kazał jej wyrzec się wiary. W tamtym czasie obowiązywał wymierzony w chrześcijan dekret cesarza Decjusza (249-251). Kiedy Agata nie wyrzekła się wiary, poddano ją torturom: szarpano jej ciało hakami i przypalano rany. Agata mimo to nie ugięła się, w związku z czym Kwintinianus kazał liktorowi (katu) obciąć jej piersi. Okaleczoną Agatę odprowadzono do więzienia i spodziewano się jej rychłej śmierci.
Ben Sira (Jezus, syn Eleazara, syn Syracha) pisze w Jerozolimie w początkach II w. przed Chr., w świecie, w którym kultura grecka mocno naciska na tożsamość Izraela. W części zwanej „pochwałą ojców” (Syr 44-50) ukazuje dzieje jako szkołę wierności. Dawid staje tu w centrum nie jako strateg, lecz jako człowiek kultu. Porównanie do tłuszczu ofiary podkreśla, że to, co najcenniejsze, należy do Pana. W Prawie tłuszcz (cheleb) bywa częścią zastrzeżoną dla Boga. Dawid zostaje oddzielony dla świętości. Autor przypomina zwycięstwa, ale zatrzymuje się na pieśni. Dawid śpiewał „z całego serca” i umiłował Stwórcę. To język czegoś więcej niż tylko talentu. Wspomnienie śpiewaków przy ołtarzu i uporządkowania świąt dotyka realnej historii liturgii Dawidowej, znanej także z Ksiąg Kronik. Wiara wchodzi w ciało wspólnoty przez modlitwę, muzykę i czas święta. Najbardziej uderza zdanie o odpuszczeniu grzechów. Syrach nie pomija upadku króla, lecz widzi w nim miejsce działania miłosierdzia. Tron otrzymuje oparcie w obietnicy Boga, a nie w bezgrzeszności władcy. Obraz rogu (qeren) oznacza moc i wyniesienie. Św. Atanazy w „Liście do Marcellina” mówi o Psalmach jako o zwierciadle serca i uczy, że człowiek bierze ich słowa na usta jak własne. Ta intuicja wyrasta z Dawida, którego Syrach pokazuje jako mistrza modlitwy. Św. Augustyn, komentując przysięgę Boga „dla Dawida”, rozpoznaje w „nasieniu Dawida” Chrystusa oraz tych, którzy do Niego należą. Przymierze króla otwiera się na lud odkupiony. Słowa o „przymierzu królów” i „tronie chwały” nawiązują do obietnicy z 2 Sm 7, w której Bóg podtrzymuje dom Dawida.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
