„Z rzeczy boskich najbardziej boska jest współpraca nad zbawieniem ludzkich dusz”
św. Dionizy Areopagita

Na srebrnym medalionie, który noszą na piersiach, widnieje łacińska sentencja, która po polsku znaczy: „Z rzeczy boskich najbardziej boska jest współpraca nad zbawieniem ludzkich dusz”. Napis umieszczony wokół wizerunku św. Piotra Klawera, to słowa zaczerpnięte przez założycielkę zgromadzenia - błogosławioną Marię Teresę Ledóchowską z dzieł św. Dionizego Areopagity. Siostry Klawerianki - bo o nich mowa - od dwóch miesięcy tworzą wspólnotę w diecezji świdnickiej.
Maleńka to na razie wspólnota. W domu kupionym na potrzeby zgromadzenia przy ulicy Ogrodowej mieszkają od września dwie siostry zakonne - s. Renata i s. Izabela. Wkrótce dołączy do nich trzecia osoba. Póki co, siostry pracują intensywnie, a ich popielate habity znane są dobrze w kilku parafiach diecezji. Bo choć dom wymaga urządzenia, a teren wokół - zagospodarowania, to najważniejsza jest misja, jaką siostry mają do wykonania wśród wiernych.
A misja ta wynika wprost z idei, jaka stała u podstaw powołania zgromadzenia do życia. Zakon Sióstr Klawerianek to dzieło bł. Marii Teresy Ledóchowskiej. Urodziła się ona w 2. poł. XIX wieku w Austrii w polskiej rodzinie. Pochodziła z bogatej rodziny, a jako młoda dziewczyna była nawet damą dworu toskańskiego w Salzburgu. Jednak podobnie jak jej starsza siostra - św. Urszula - porzuciła dostatek i zaszczyty i oddała się Bogu. Cel, jaki sobie postawiła, to praca na rzecz misji afrykańskich i walka z niewolnictwem Murzynów.
W 1894 r. bł. Maria Teresa Ledóchowska założyła Sodalicję św. Piotra Klawera dla Misji Afrykańskich, przekształconą następnie w Zgromadzenie Sióstr Misjonarek św. Piotra Klawera. Za patrona zgromadzenia przyjęto hiszpańskiego jezuitę, misjonarza i apostoła niewolników, żyjącego w XVII wieku. Klawerianki skupiały się na organizowaniu pomocy dla misji, prowadzonych przez inne zakony. Miały być pośrednikiem pomiędzy misjami a osobami świeckimi.
Sama Matka Założycielka, choć nigdy nie była w Afryce, zyskała miano „Matki Afryki”. W poczet błogosławionych zaliczył ją w 1975 r. papież Paweł VI. Rok później na prośbę polskich biskupów uczynił bł. Marię Teresę Ledóchowską patronką dzieła współpracy misyjnej w Polsce.
Jej przesłanie współczesne klawerianki kontynuują niemal bez zmian. Owszem - w dzisiejszych czasach szybkiej komunikacji, Internetu, nowoczesnych wydawnictw łatwiej jest być może realizować niektóre cele. W sferze duchowych idei nic jednak nie ulega zmianie. Bo misje - mimo postępu cywilizacji - nadal potrzebują ogromnego wsparcia duchowego i materialnego. Wciąż bowiem co roku 3 miliony dzieci umiera z głodu. 26 milionów małych Afrykańczyków cierpi z powodu niedożywienia. 100 milionów dzieci całego świata skazanych jest na życie na ulicy. To właśnie im i ich rodzicom niosą pomoc klawerianki.
Istniejące od 113 lat zgromadzenie liczy niespełna 250 zakonnic. Rozproszone są one po całym świecie. Dom Generalny zakonu mieści się w Rzymie i tam też rezyduje m. Maria Moryl, przełożona generalna zakonu. Ale siostry pracują w Polsce, Austrii, Francji, Szwajcarii, Niemczech, Hiszpanii, Portugalii, Holandii, Irlandii, Anglii, Kanadzie, USA czy Urugwaju. Już po II wojnie światowej klawerianki rozpoczęły pracę w Nowej Zelandii, Ugandzie, Indiach, Szkocji, Brazylii i Australii. Każdy ośrodek podlega bezpośrednio przełożonej w Rzymie.
W Polsce, gdzie zakon obecny jest od 1930 r., do niedawna siostry mieszkały w czterech domach: w Krakowie, Krośnie nad Wisłokiem, Podkowie Leśnej i Poznaniu. Świdnica to piąte miejsce w Polsce. Do naszej diecezji zakonnice zaprosił ks. Marek Gałuszka, odpowiedzialny za działalność misyjną w Kurii Diecezji Świdnickiej.
Choć zgromadzenie nie jest liczne, wykonuje olbrzymią pracę na rzecz misji dzięki angażowaniu w pracę osób świeckich. Wspólnotę wspiera ponad tysięczna grupa tzw. zelatorów klaweriańskich. To osoby angażujące się w działalność apostolską w różny sposób - poprzez pomoc w organizowaniu różnego rodzaju akcji, propagowanie czasopism i książek, współpracę z młodzieżą. Klawerianki wspierają także eksterniści. To osoby świeckie, które dobrowolnie przyjmują zasady, obowiązujące w zakonie, zgadzające się na przestrzeganie restrykcyjnych reguł, żyjące jednak poza zgromadzeniami i zachowujące status osoby świeckiej.
To właśnie dzięki wsparciu takich osób - zelatorów i eksternistów - możliwa jest szeroka działalność Zgromadzenia Sióstr Misjonarek św. Piotr Klawiera.
Pomysł na włączenie osób świeckich w działalność zakonu pochodził od bł. Marii Teresy Ledóchowskiej. Setki spotkań, w jakich brała udział na terenie całej Europy, owocowało włączeniem do misyjnej pracy tysięcy osób. Ale potem przyszła wojna i dzieło to zostało zniweczone. W latach komunizmu, gdy działalność Kościoła w Polsce podlegała ograniczeniom, zgromadzenie nie mogło tworzyć świeckich grup misyjnych. Dopiero w ostatnich latach wraca się do idei włączenia wiernych w pomoc misjom, właśnie za pośrednictwem klawerianek”.
„Rozpocząć na nowo od Chrystusa w łączności z «Chrisifideles Laici»” to hasło przewodnie Kapituły Generalnej zakonu, która odbyła się we wrześniu tego roku. Najwięcej miejsca w czasie obrad poświęcono właśnie sposobom pozyskiwania osób, które chcą pracować na rzecz misji.
- Jest wielu chętnych, którzy chcą wspomagać nasze dzieło. Tu, w Świdnicy, wspiera nas już kilka młodych osób. Szczególną osobą jest licealistka Ania, której marzeniem jest pracować kiedyś na misjach. Sama nas odnalazła i dziś pomaga nam w pracy z dziećmi - opowiada s. Renata.
Siostry spotykają się z najmłodszymi po nabożeństwach czy w trakcie katechezy. Choć do Bożego Narodzenia jeszcze daleko, zebrała się spora grupa chętnych, którzy w przebraniu kolędników odwiedzą domy na terenie diecezji, prosząc o pomoc dla swoich rówieśników w dalekich krajach. To coroczna akcja zgromadzenia - „Kolędnicy misyjni”, która po raz pierwszy zagości na naszym terenie. Zebrane pieniądze przekazane zostaną w tym roku na rzecz misji w Peru.
W czasie spotkań z młodzieżą s. Renata i s. Izabela nie tylko opowiadają o losie małych Afrykańczyków, Azjatów czy Indian, ale przekazują czasopisma, obrazki, kalendarze misyjne. Zgromadzenie od ponad 100 lat wydaje m.in. „Echo Afryki i innych kontynentów” - miesięcznik przygotowywany w ośmiu językach: polskim, włoskim, angielskim, niemieckim, hiszpańskim, portugalskim, francuskim i holenderskim. Tu zawarte są informacje z misji, relacje z życia zgromadzenia. Za pośrednictwem pisma wyrażane są prośby misjonarzy, przekazywane pozdrowienia i podziękowania z dalekich stron. W specjalnej wkładce „Echa dzieciom” prezentowana jest praca dziecięcych i młodzieżowych grup misyjnych. Każda zaprenumerowana gazeta, to kolejna cegiełka w dziele pomocy misjom…
- Świdnica to piękne miasto. Bardzo nam się tu podoba. Spotkałyśmy się z wielką życzliwością, z otwartością i chęcią współpracy - zapewnia s. Renata.
Klawerianki chcą dotrzeć do możliwie dużej liczby parafii i szkół, by nieść wiedzę o misjach na co dzień i na co dzień organizować pomoc i wsparcie. W swojej siedzibie przy ul. Ogrodowej chcą urządzić muzeum misyjne. Planów i projektów mają wiele, energii także, pełne są tez wiary w ludzką życzliwość.
Szarość ich strojów przecina cienką linią czerwony sznureczek, na których noszą zakonne medaliony z wizerunkiem św. Piotra Klawera.
- Dla naszej Matki Założycielki kolor czerwony był symbolem krwi Chrystusa - symbolem największej ofiary. Mówiła, że czerpie z tego siłę i energię do pracy. My czujemy podobnie - wyjaśnia siostra.
Mamy nadzieję, że tej siły, energii i wiary w ludzi siostrom w naszej diecezji nie zbraknie. Każdy chętny do pomocy będzie mile przez siostry widziany. Dom zakonny mieści się przy ul. Ogrodowej 3. Z s. Renatą można się także spotkać w Kurii Diecezjalnej, gdzie pracuje każdego dnia przed południem. Można także skontaktować się telefonicznie: 0-606-476-014, lub wysłać e-maila pod adresem: klawer4@wp.pl