Klerycy studiujący dla archidiecezji Chicago w Seminarium Duchownym w Mundelein każdego roku, po zakończeniu wykładów, udają się na wypoczynek wakacyjny. Wakacje jednak wcale nie muszą oznaczać, że czas ten będzie wypełniony bezczynnością. Każdy z nas pamięta o słowach Jana Pawła II, który powiedział w czasie jednego ze spotkań z młodzieżą, iż nawet gdyby inni od was nie wymagali, sami musicie od siebie wymagać.
Klerycy z Polski, którzy we wrześniu rozpoczną ostatni rok przygotowania do kapłaństwa, w te wakacje odbywali praktyki w szpitalach. Program ten - CPE (Clinical Pastoral Education) trwa od 10 do 12 tygodni w zależności od szpitala. Klerycy, o których mowa to: Grzegorz Wójcik, Marcin Szczypula, Karol Tybor, Michal Lewon, Przemek Wójcik i Maciej Galle. Niektórzy z nas odbywają te praktyki w Chicago, inni w Kalifornii, Północnej Karolinie oraz Kolorado. Program ten stawia wiele trudnych wyzwań, a przez to jest niesamowitą szkołą, w której mamy możliwość nauczyć się wiele o posłudze kapelana w szpitalu, ale również, a może przede wszystkim, o samych sobie. Program składa się z wykładów teoretycznych połączonych z praktycznym zastosowaniem tego, czego się uczymy w szpitalach. Jako przyszli kapłani mamy niezwykłą możliwość, jeszcze jako seminarzyści, przyjrzeć się samym sobie w sytuacjach często krytycznych, które wymagają wiele troski i miłości dla drugiego człowieka. Każdy z nas przed jakimkolwiek kontaktem ze szpitalem czy to jako pacjent, czy jako gość, który odwiedza kogoś bliskiego, zdajemy sobie sprawę jak niezastąpieni są tam lekarze, pielęgniarki, czy też osoby przygotowujące posiłki. Nie każdy jednak wie i rozumie jak potrzebna i nieodzowna jest też rola kapelana w szpitalu. Kapelan - ksiądz, siostra zakonna, czy też osoba świecka troszcząc się o duchowe potrzeby pacjentów w wielu wypadkach z pomocą Bożą czyni pobyt pacjentów w szpitalu lżejszym i łatwiejszym do zniesienia. Ze swojego własnego doświadczenia mogę powiedzieć, że w większości wypadków czyny przemawiają głośniej niż słowa. Zauważyłem, że w ciepłym uśmiechu, czy w samym przebywaniu z pacjentem w pokoju można pięknie świadczyć o naszym Panu i Zbawicielu Jezusie Chrystusie. W szpitalu spotykamy też ludzi, którzy niekoniecznie muszą podzielać nasz system wartości, język czy kulturę. Wszystko to jednak bardzo ubogaca człowieka i umacnia w przekonaniu, że jeżeli we wszystkim co robimy zabraknie najbardziej uniwersalnego języka, jakim jest język miłości, to na nic wszystkie nasze starania i wysiłki. Muszę przyznać, że jak do tej pory program ten bardzo mnie zaskakuje w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Jest wspaniałą okazją ku temu, aby jeszcze dokładniej przyjrzeć się własnemu powołaniu i szansą, aby to powołanie jeszcze bardziej ugruntować. Troska o chorych i tych w potrzebie jest przecież jedną z płaszczyzn, na której kapłan realizuje swoją posługę wśród ludu Bożego. Na pewno wiele się jeszcze wydarzy i wiele nowych refleksji zagości w naszych kleryckich sercach, ale jedna rzecz jest pewna - nie czynimy tego sami z siebie i dla siebie, ale z łaski Bożej, która nas w tym miejscu postawiła i z miłości dla drugiego człowieka.