Bracia i Siostry w Chrystusie, Jedynym Odkupicielu człowieka !

I. W świetle źródeł biblijnych

Na drogach Roku Wiary stajemy dzisiaj wobec największej tajemnicy, jaką jest wspólnota Osób Trójjedynego Boga: Ojca, Syna i Ducha Świętego. Tym samym zostaliśmy zaproszeni do głoszenia całkowitego pierwszeństwa i panowania Boga, w życiu człowieka i świata. Triumf kłamstwa i zła jest tylko pozorny i chwilowy. Jedynie Bóg jest Panem i Ojcem wszystkiego, źródłem życia i godności człowieka. Kim zatem jesteśmy, można zrozumieć tylko w perspektywie wiary w Boga w Trójcy Świętej Jedynego.

Pyta dziś autor natchniony:
…czym jest człowiek, że o nim pamiętasz, *
czym syn człowieczy, że troszczysz się o niego? uwieńczyłeś go czcią i chwałą.
Obdarzyłeś go władzą nad dziełami rąk Twoich, *
wszystko złożyłeś pod jego stopy:… (Ps. 8, 5-6)

Niepodważalna jest władza człowieka nad stworzeniem. Nie jest jednak absolutna, ponieważ człowiek nie jest Bogiem. Stworzony na obraz i podobieństwo Boga jest szczęśliwy wtedy i tylko wtedy, kiedy Pana Boga poznaje, czci i kocha. Cześć i szacunek należny miłującemu człowieka Bogu, domaga się abyśmy zachowali Boże przykazania i odrzucili wszystko to, co sprzeciwia się wierze w Jednego Boga. Największym oszustwem religijnym – jak naucza Katechizm Kościoła Katolickiego – jest postawa, w której człowiek uwielbia samego siebie zamiast Boga (KKK 675).

Pokusa rajska – by być jak Bóg, staje się dziś wszechobecna. Na naszych oczach toczy się walka o umysły i serca ludzkie między chrześcijaństwem a nowymi ideologiami i kultami. Niektóre z nich zacierają różnice między Stwórcą a stworzeniem, między dobrem i złem, propagując ideę samowystarczalności człowieka. A przecież tak nie jest. Chrystus bowiem, który za sprawą Ducha Świętego stał się człowiekiem i objawia nam Boga jako Ojca, umarł za nas na krzyżu. I jak podkreśla dziś św. Paweł, daje nam zbawienie przez wiarę. Dzięki niej mamy dostęp do życia Bożego i cieszymy się nadzieją nieba.

II Zagrożenia wiary

Musimy być tego świadomi, że to, co nieznane, tajemnicze i pozornie cudowne łatwo wciąga. Szczególnie wtedy, kiedy wiąże się z obietnicą powodzenia, szczęścia czy uzdrowienia cielesnego i duchowego. Dlatego wielu ludzi za cenę odstępstwa od Jezusa Chrystusa Jedynego Zbawiciela człowieka decyduje się na pozorne rozwiązanie swoich problemów. Ulegają oni oszukańczej, bliżej nieokreślonej „jakby religii”. Jest ona zlepkiem z odłamków najróżniejszych wierzeń, zabobonów, magii, astrologii oraz innych form okultyzmu. Praktyki takie nie są niewinną zabawą, ale stanowią sferę duchowych zagrożeń. Prowadzą często nie tylko do osłabienia, ale i utraty wiary. Stanowią bramę do różnych sekt. Praktyki okultystyczne mogą być również obszarem działania złego ducha i prowadzić do zniewoleń, a nawet opętań. Ich ilość w Polsce systematycznie rośnie, na co wskazują świadectwa egzorcystów.

Zwracam się ze szczególną prośbą do rodziców, aby byli wrażliwi na niebezpieczne oswajanie dzieci z okultyzmem przez środki masowego przekazu. Rynek nasycony jest dziś niezliczoną ilością zabawek, gier (w tym komputerowych) oraz publikacji książkowych przesyconych wątkami fantastycznymi nie tylko o charakterze okultystycznym, ale nawet demonicznym. Przyczynia się to do bagatelizowania zła, oswajania z nim i zacierania granic między dobrem a złem. Może to prowadzić do zainteresowania się niebezpiecznymi praktykami, a nawet satanizmem. Rodząca się fascynacja złem może z kolei prowadzić wprost do uzależnienia od niego.

Nie chcemy wszędzie dostrzegać zła. Nie chcemy również określać jako szatańskie wszystkiego, co wywodzi się spoza chrześcijaństwa. Wiara jednak w Boga w Trójcy Świętej Jedynego skłania nas nie tylko do publicznego jej wyznawania, ale do głoszenia z całą stanowczością, że nie do pogodzenia jest z chrześcijaństwem szukanie jakiejkolwiek namiastki życia religijnego poza Chrystusem i Kościołem. Nie da się połączyć Ewangelii z tajemną pseudowiedzą, sakramentalnej obecności Chrystusa z magią, wiary w zmartwychwstanie z wiarą w reinkarnację.

Chrześcijanin, kierując się wskazaniami własnej wiary, powinien zdecydowanie odrzucić to wszystko, co jest z nią sprzeczne lub co jej zagraża. Katechizm Kościoła Katolickiego stwierdza jednoznacznie: należy odrzucić wszystkie formy wróżbiarstwa: odwoływanie się do Szatana lub demonów, przywoływanie zmarłych lub inne praktyki mające rzekomo odsłaniać przyszłość. Korzystanie z horoskopów, astrologia, chiromancja, wyjaśnianie przepowiedni i wróżb, zjawiska jasnowidztwa, posługiwanie się medium są przejawami chęci panowania nad czasem, nad historią i wreszcie nad ludźmi, a jednocześnie pragnieniem zjednania sobie ukrytych mocy. Praktyki te są sprzeczne ze czcią i szacunkiem należnym Bogu. Wszystkie praktyki magii lub czarów, by posługiwać się nimi i osiągać nadnaturalną władzę nad drugim człowiekiem – nawet w celu zapewnienia mu zdrowia – są w poważnej sprzeczności z pierwszym przykazaniem Bożym. Praktyki te należy potępić tym bardziej wtedy, gdy towarzyszy im intencja zaszkodzenia drugiemu człowiekowi lub uciekanie się do interwencji demonów. Jest również naganne noszenie amuletów. Spirytyzm często pociąga za sobą praktyki wróżbiarskie lub magiczne. Dlatego Kościół upomina wiernych, by wystrzegali się ich (por. 2116-2117).

Rozwojowi opisywanych zagrożeń sprzyja pustka duchowa. Jest ona efektem powszechnej dziś i programowej laicyzacji i antyewangelizacji, zaniedbań w zakresie wychowania do wiary, dokonującego się w rodzinie, a także niedomagań duszpasterstwa. Dlatego trzeba nam wszystkim z zapałem podjąć zadane już przez bł. Jana Pawła II dzieło nowej ewangelizacji. W jej centrum znajduje się Osoba Jezusa Chrystusa, Ukrzyżowanego i Zmartwychwstałego Pana, który nie tylko wniebowstąpił, ale pozostaje z nami w Kościele przez wszystkie dni, aż do skończenia świata. On żyje i posyła nam Ducha Świętego. Otwórzmy dla Niego drzwi naszego serca. Tylko Jezus Chrystus jest w stanie zaspokoić najgłębsze pragnienia ludzkich serc. Pragnienie przebaczenia grzechów i pokoju, miłości i radości, uzdrowienia wewnętrznego a nawet fizycznego, w końcu zbawienia i życia wiecznego.

III Wezwania „nowej ewangelizacji”

Obecnie nadszedł dla Kościoła czas zaangażowania wszystkich sił kościelnych w nową ewangelizację (RMs 3). Potrzebuje ona „kapłanów, którzy bezwzględnie i w pełni przeżywają tajemnicę Chrystusa i potrafią wypracować nowy styl życia duszpasterskiego, w głębokiej jedności z papieżem, biskupami i innymi kapłanami oraz w owocnej współpracy z wiernymi świeckimi, szanując i rozwijając różne role, charyzmaty i posługi we wspólnocie kościelnej” (PDV 18).

Dziękuję wszystkim, którzy już się zaangażowali w dzieło nowej ewangelizacji i zachęcam innych, by to uczynili. Niech odzyskają dynamizm ewangelizacyjny nasze ruchy i stowarzyszenia, wspólnoty i bractwa, wspólnoty zakonne a przede wszystkim nasze parafie. Nie ma lepszego wyboru życiowego jak wybór Jezusa Chrystusa jako Pana i Zbawiciela. Wyboru tego dokonali kiedyś za nas nasi rodzice i rodzice chrzestni prosząc dla nas o sakrament chrztu świętego. Teraz świadomie i dobrowolnie mamy potwierdzać to każdego dnia przez sposób myślenia i styl życia. Trzeba jednak również w trosce o nasze zbawienie wypowiedzieć to publicznie ustami zgodnie ze słowami św. Pawła Apostoła, który mówi: „Jeżeli więc ustami swoimi wyznasz, że JEZUS JEST PANEM, i w sercu swoim uwierzysz, że Bóg Go wskrzesił z martwych – osiągniesz zbawienie. Bo sercem przyjęta wiara prowadzi do usprawiedliwienia, a wyznawanie jej ustami – do zbawienia” (Rz 10,9-10).

Sposobnością do osobistego i świadomego wyznania wiary, że Jezus jest Jedynym Zbawicielem świata są w miesiącu maju i czerwcu liczne inicjatywy duszpasterskie Roku Wiary w naszej archidiecezji, które wpisują się w dzieło Nowej Ewangelizacji. Zapraszam na spotkania ewangelizacyjne pod hasłem „Poczuj Smak Prawdy” przygotowane przez Zespół ds. Nowej Ewangelizacji. Odbędą się one w trzech miejscach: w Częstochowie na Błoniach przy Wyższym Seminarium Duchownym w sobotę 8 czerwca br. od godz. 1700; w Wieluniu w niedzielę 9 czerwca br. na Targowisku Miejskim od godz. 1430; w Zawierciu w niedzielę 9 czerwca br. na terenie Ośrodka Sportu i Rekreacji od godz. 1500.

Godną zauważenia, a podejmowaną od wielu lat, inicjatywą są Radomszczańskie Dni Rodziny, przeżywane w tym roku pod hasłem „O godność macierzyństwa”. W ramach nich odbędzie się dziś tj. 26 maja w Radomsku „Marsz dla życia i rodziny”. Podobne marsze zostaną zorganizowane w Zawierciu 2 czerwca br. i w Częstochowie 9 czerwca br. Przez liczny w nich udział dajmy świadectwo wiary i budujmy cywilizację miłości. Zapraszam również ministrantów i lektorów na ich coroczną pielgrzymkę. Odbędzie się ona 15 czerwca br. W tym roku pielgrzymujemy do sanktuarium św. Jana Berchmansa – patrona ministrantów w Gorzkowie – Trzebniowie.

Przemierzając drogi Nowej Ewangelizacji, w duchu posłuszeństwa Ojcu Świętemu Franciszkowi zatrzymajmy się w jedności z nim przed Najświętszym Sakramentem w naszych kościołach parafialnych w niedzielę 2 czerwca br. o godz. 1700 na godzinnej adoracji. Kontemplując nieskończoną miłość Boga prośmy Go o potrzebne moce Ducha Świętego w obliczu wyzwań antyewangelii i ataków na Kościół.

Na koniec pragnę powtórzyć za papieżem Benedyktem XVI słowa wypowiedziane na Jasnej Górze w dniu 26 maja 2006 r. „Bóg jest miłością – Deus caritas est! Ta prawda o Bogu jest najważniejsza, najistotniejsza. Wszystkim tym, którym trudno uwierzyć w Boga, dziś powtarzam: Bóg jest miłością”.

Dzisiaj również w sposób szczególny wyrażamy wdzięczność Bogu za dar macierzyństwa naszych ziemskich matek i zawierzamy je wszystkie Maryi, Matce Kościoła.

Niech Maryja – Gwiazda Nowej Ewangelizacji poprowadzi nas do głębszych spotkań z Jej Synem Jezusem Chrystusem, które zaowocują świadectwem wiary.

Z serca udzielam pasterskiego błogosławieństwa:

W Imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. Amen!
(-) + Wacław Depo
Arcybiskup Metropolita Częstochowski