Bardzo zła wiadomość na początek nowego roku: urlop macierzyński, który poprzednia koalicja rządząca (przypomnę: to centrowo-prawicowa koalicja AWS i Unii Wolności) powiększyła do 26 tygodni, teraz będzie trwał tylko 16 tygodni. Czyli o dwa i pół miesiąca mniej. Zlikwidowany został także dotychczasowy zasiłek porodowy - do tej pory każda matka po porodzie miała prawo do 409 zł, teraz 195 zł z opieki społecznej otrzymają tylko matki najbiedniejsze. Ale to nie koniec ataków na rodzinę: spada liczba rodzin uprawnionych do otrzymania zasiłków rodzinnych. Do niedawna prawo do zasiłku miała rodzina, w której dochód na osobę nie przekraczał 961 zł, Sojusz Lewicy Demokratycznej, jak widać, konsekwentnie antyrodzinny, obniżył ten próg do poziomu minimum socjalnego, czyli do 548 zł.

Wszystko to dzieje się pod hasłem łatania dziury budżetowej. Zaiste, straszny to pomysł szukania pieniędzy na utrzymanie państwa w portfelach ludzi najbiedniejszych. No i oczywiście w budżetach rodzinnych. Stary cynik Talleyrand powiedziałby, że to gorsze niż zbrodnia: to głupota. Bo przecież szukanie oszczędności kosztem rodzin jest po prostu bezsensowne. Patrząc na problem tylko z punktu widzenia bezrobocia: matka korzystająca z urlopu macierzyńskiego wykorzystuje ten czas w sposób bardzo kreatywny, twórczy, społecznie pożyteczny. Jej obecność w domu to bezcenna wartość dla rozwijającego się małego człowieka. Jednocześnie zwalnia na ten czas miejsce pracy dla osoby bezrobotnej. Czas bezrobocia - mniejsza z tym czy mężczyzny, czy kobiety - to czas upokarzający swą bezpłodnością. Osobie bezrobotnej także trzeba finansowo pomagać, ale owocność zasiłku dla bezrobotnego jest nieporównywalnie mniejsza w porównaniu z zasiłkiem dla matki.

Narzucony nam sposób oszczędności ma jeszcze jedno znaczenie. Oto mówi nam się bardzo wyraźnie: nie chcemy w Polsce dzieci! Zmniejszamy urlopy macierzyńskie, likwidujemy zasiłki porodowe, ograniczamy zasiłki rodzinne na dzieci - bo nie chcemy dzieci! Dokładniej: tak mówi nam nie przez słowa, lecz przez fakty obecna koalicja rządząca.

Są różne sposoby oszczędzania. Jedni zaciskają pasa dziś, by dzięki oszczędnościom lepiej żyć (lub po prostu - żyć!) jutro. Rezygnuje się wówczas z rzeczy niekoniecznych, ogranicza wydatki do tego, co jest niezbędne dla rozwoju. Najmądrzejsi inwestują w młode pokolenie, zwłaszcza w jego wykształcenie. Drugi rodzaj oszczędzania opiera się na założeniu, że nie można rezygnować z dzisiejszego poziomu przyjemności. Dziś musimy żyć wygodnie, mniejsza o przyszłość. Wówczas rezygnuje się z wydatków na inwestycje rozwojowe, a wszystko przejada się dzisiaj. Czasem jeszcze gorzej, zaciąga się długi na dzisiejsze wygodne życie, długi, które będą musiały spłacić dzieci. Ale jeśli ich nie ma, albo jeśli będzie ich bardzo mało - kto spłaci długi? Gorzej - z czego będą żyć nasze dzieci, gdy nikt nie będzie już chciał pożyczać, a na utrzymaniu będą miały tłum staruszków?

Konieczna jest bardzo intensywna modlitwa za polskie rodziny, a z solidarności polskich rodzin musi się wreszcie urodzić bardzo spójna i konsekwentnie głoszona polityka prorodzinna państwa do realizacji na poziomie centralnym, powiatowym i gminnym.