Zaczynamy dziś w Kościele nowy rok liturgiczny. Pierwszy etap tego roku to okres Adwentu. Słowo „adwent” pochodzi od łacińskiego terminu „adventus”. Tłumaczymy je na język polski jako „przyjście”. Chodzi tu oczywiście o przyjście Boga na ziemię. Bóg przyszedł na ziemię w osobie Jezusa Chrystusa. Było to pierwsze przyjście Syna Bożego na świat, przyjście ubogie, ciche, prawie niezauważalne. Pamiątkę, rocznicę tego pierwszego przyjścia, uroczyś-cie czcimy w czasie świąt Bożego Narodzenia. To pierwsze przyjście Chrystusa na ziemię było przepowiedziane przez proroków, zatem nie było ono zaskoczeniem, chociaż dokonało się w ciszy nocy betlejemskiej, na osobności. Gdy Jezus miał się ukazać światu i podjąć publiczną działalność, wówczas Jego poprzednik, św. Jan Chrzciciel, przygotował ludzi na przyjęcie Mesjasza i oficjalnie wskazał Go ludowi. Dlatego w okresie Adwentu będziemy słuchać orędzia św. Jana. On nas będzie przygotowywał na świętowanie pierwszego przyjścia Chrystusa, które podejmiemy w tajemnicy świąt Bożego Narodzenia.
Zostało także zapowiedziane drugie przyjście Chrystusa na ziemię. Jest ono jeszcze przed nami i ma być inne niż to pierwsze. Ma to być przyjście w chwale na końcowy osąd świata. Zapowiedział je sam Chrystus.
Człowiek dowiadujący się o przyjściu Boga na ziemię, winien trwać w postawie oczekiwania. Wiemy, że naród wybrany oczekiwał na pierwsze przyjście Chrystusa, narastała nawet z czasem tęsknota za mającym nadejść Zbawicielem. Prorocy modlili się, wyglądali Mesjasza, wołali o Jego rychłe nadejście: „Spuście rosę, niebiosa, z góry, a obłoki niech zleją z deszczem Sprawiedliwego; niech się otworzy ziemia i zrodzi Zbawiciela, a sprawiedliwość niechaj wzejdzie społem”.
Dzisiejsza ludzkość też winna oczekiwać zapowiedzianego powtórnego przyjścia Chrystusa. On na pewno przyjdzie. Kościół każe nam w centralnej części Mszy św. wyrażać prawdę o naszym oczekiwaniu na to powtórne przyjście: „Głosimy śmierć Twoją, Panie Jezu, wyznajemy Twoje zmartwychwstanie i oczekujemy Twego przyjścia w chwale”. To czekanie winniśmy rozciągać na całe nasze życie. W klimacie tego oczekiwania winniśmy przeżywać inne nasze oczekiwania. A mamy ich sporo. Czekamy bowiem na co dzień i na rzeczy, i na osoby; czekamy na lepsze mieszkanie, nowy samochód, na pensję czy emeryturę. Czekamy na dyplom, na wakacje, na urlop. Czekamy na spotkania z ludźmi; czekamy w kolejce do lekarza, do dyrektora. Czekamy na przyjazd drogiej nam osoby. W te wszystkie czekania winno być wplecione to najważniejsze: oczekiwanie na powtórne przyjście Chrystusa. Jak powinniśmy na Niego czekać?
Chrystus nam to pokazuje: „Uważajcie na siebie, aby wasze serca nie były ociężałe wskutek obżarstwa, pijaństwa i trosk doczesnych”. Winniśmy zatem czekać w postawie trzeźwej, skoncentrowani na wartościach wyższych, a nie przyziemnych. Czas Adwentu to czas rewizji naszych sumień.
Drugie wskazanie Chrystusa na nadchodzący czas to słowa: „czuwajcie więc i módlcie się w każdym czasie, abyście mogli uniknąć tego wszystkiego, co ma nastąpić, i stanąć przed Synem Człowieczym”. Jesteśmy zatem wezwani do czuwania modlitewnego. Świat wyziębiony z modlitwy staje się światem nieludzkim, często okrutnym. Modlitwa jest najlepszym sposobem walki z Szatanem, który działa, który nie złożył broni. Działanie złego ducha stało się tak bardzo widoczne w naszym stuleciu. Właśnie w tym wieku żyli i działali wielcy zbrodniarze, nieprzyjaciele Boga. To oni zgotowali tyle nieszczęścia innym. Na świecie jest tyle miejsc, które doświadczyły szczególnej mocy Szatana.
Oto nasz program oczekiwania na czas Adwentu, na czas przygotowania do nadchodzących świat, ale także program na dalszy czas naszego czuwania na powtórne przyjście Chrystusa. Nabierzmy mocy do wierności postawie wytyczonej nam przez Niego. I oczekujmy.

Oprac. A. Bugała