Czas nadziei

Liturgia Adwentu jest nieprzerwanym kantykiem nadziei, w który wplata się przeszłość, teraźniejszość i przyszłość. Przygotowujemy się do świąt Narodzenia Pańskiego, kiedy wspomina się przyjście Syna Bożego do ludzi, a poprzez to wspomnienie rozpalamy serca tęsknotą i oczekiwaniem powtórnego przyjścia Chrystusa na końcu czasu. Pomiędzy te dwa przyjścia wpisane jest jeszcze jedno - nieustanne przychodzenie Pana do naszych serc i umysłów. „To przyjście w pośrodku między pierwszym a drugim jest drogą wiodącą od pierwszego do drugiego: w pierwszym swoim przyjściu Chrystus stał się naszym odkupieniem, w drugim ukaże się jako nasze życie, a pomiędzy tymi dwoma jest On naszym wytchnieniem i pocieszeniem” (św.Bernard).
W Nieszporach, wieczornej modlitwie Brewiarza, siedmiu ostatnich dni Adwentu, hymn Magnificat jest przyozdobiony wspaniałymi kompozycjami, znanymi jako „Antyfony O”. Nazwano je tak, ponieważ w każdej z nich zwracamy się do Chrystusa, Słowa Wcielonego, używając boskiego lub mesjańskiego tytułu: „O Mądrości”, „O Adonai”, itd. Każda z nich jest modlitwą do Słowa Bożego, które istniało całą wieczność z Ojcem i Duchem Świętym, a teraz stało się człowiekiem i zamieszkało między nami. Kościół, czcząc i wspominając Jego łaski w przeszłości, modli się, ażeby przyszedł powtórnie zbawić nasz świat. W klasztorach śpiewamy te antyfony do ich wspaniałych melodii gregoriańskich, padając na kolana na słowa „przyjdź!”. Tekst, muzyka i gesty, które otaczają „Antyfony O” wskazują na ich wyjątkowe miejsce w całej liturgii Adwentu. Są one niejako jej zwieńczeniem i syntezą. Przez użycie starożytnych obrazów z Biblii przywołują całą nadzieję mesjańską Starego Testamentu, a wołanie „przyjdź!” wyraża teraźniejszą tęsknotę Kościoła.
Te wspaniałe modlitwy są wykorzystywane w czasie Eucharystii od 17 grudnia do Wigilii jako wersy do Alleluja. Na ich kanwie powstały także piękne pieśni adwentowe. O Mądrości, która wyszłaś z ust Najwyższego obejmując wszechświat od krańca do krańca i wszystkim rządzisz z mocą i słodyczą, przyjdź i naucz nas dróg roztropności.
Pierwsza z Wielkich Antyfon kieruje nasze myśli ku początkom historii zbawienia. Odwołuje się do dwu Ksiąg Starego Testamentu, które w szczególny sposób wychwalają Boga w Jego mądrości. Słowo mądrości, które wypowiada Ojciec, nieustannie powołuje do istnienia świat, w którym Bóg pragnie objawiać swą dobroć i miłość. Św. Jan Ewangelista wskaże, że tym Słowem jest Jednorodzony Syn Boży, który stał się człowiekiem i zamieszkał wśród nas. Pierwsze stworzenie przywołuje obietnicę nowego stworzenia, nowego nieba i nowej ziemi, w której zamieszka sprawiedliwość, dlatego pochwała Boga Stworzyciela przechodzi w wołanie „przyjdź i naucz nas dróg roztropności!” Nowe stworzenie staje się rzeczywistością za każdym razem, gdy Bóg zstępuje, by nawiedzić swój lud, wyprowadzić z niewoli grzechu. Wcielona Mądrość objawia się światu w Jezusie, a gdy Go przyjmujemy, wchodzimy na ścieżki prawa i drogi roztropności.