Drogie Dzieci Boże, Drodzy Diecezjanie,

Łączy nas wiara w Trójjedynego Boga: Boga Ojca, Syna Bożego i Ducha Świętego. W imię Trójcy Świętej zostaliśmy ochrzczeni. Przez chrzest zostaliśmy włączeni w jedną wspólnotę, ożywioną przez Ducha Świętego. Tworzymy jeden, święty, apostolski katolicki Kościół. Ten Kościół zbudował na fundamencie Apostołów Jezus Chrystus. Dziś obchodzimy dwutysięczną pierwszą rocznicę Jego narodzenia w szopie betlejemskiej z Maryi Dziewicy. Betlejem oznacza dom chleba. W nim się narodził jako Bóg-Człowiek Jezus, zapowiedziany najpierw pierwszym rodzicom w raju po ich upadku, a następnie przez proroków ludziom, którzy oczekiwali Mesjasza, Zbawiciela, Księcia Pokoju.

Dzisiaj Dom Chleba - Betlejem jest pełne niepo-koju, słychać szczęk broni, dokonują się gwałty, zniszczenia. Narasta tam nienawiść i żądza zemsty między muzułmanami a Żydami - chociaż obie walczące strony wyznają wiarę w jedynego Boga. Każda ze stron po swojemu rozumie Boga i w Jego imię zabija drugiego człowieka, pojedynczo i masowo. Z Betlejem został wypędzony Książe Pokoju, a Dom Chleba jest burzony. Wojna o Ziemię Świętą, ziemię naszego Zbawiciela, rozszerza się na cały świat, siejąc zniszczenia i znieprawiając człowieka.

Nawet dzieci uczą się posługiwania bronią i zabijania. Muzułmanie zabijając chrześcijan fałszywie wierzą, że przyczyniają się do swego zbawienia. Zabijanie człowieka w imię Boga jest najokrutniejszą zbrodnią i prowadzi do potępienia wiecznego. Każda zbrodnia dokonana na człowieku prowadzi do śmierci wiecznej i pozbawia możliwości osiągnięcia miejsca zbawionych. Wydawało się, że wiek XX, nacechowany okrutnymi, masowymi zbrodniami w sercu Europy chrześcijańskiej, w imię obłąkańczych bezbożnych ideologii, w państwowych systemach terroru, hitleryzmu, faszyzmu i komunizmu minął bezpowrotnie. Wydawało się, że nastanie trwały pokój między narodami. Tymczasem na początku nowego wieku Trzeciego Tysiąclecia od Narodzenia Księcia Pokoju Jezusa Chrystusa cały świat zagrożony jest terroryzmem, a serca ludzkie napawa obawa i lęk o własne życie, lęk przed zniszczeniem centrum chrześcijaństwa.

Te zagrożenia nie mogą nam przysłonić radości płynących ze Świąt Bożego Narodzenia, z przeżywania tajemnicy wiary, że Syn Boży poczęty za sprawą Ducha Świętego narodził się z Maryi Dziewicy i stał się człowiekiem dla naszego zbawienia, dla wyzwolenia nas z grzechów i ukazania nam perspektywy życia w wiecznej światłości. Są to Święta godności człowieka. Syn Boży bowiem przyjął ludzką naturę i ją uświęcił. Zbliżył ludzi ku sobie i uświęcił rodzinę ludzką jako najmniejszą komórkę każdej społeczności.

W krajach chrześcijańskich Święta Bożego Narodzenia wnoszą szczególne ciepło w rodzinę, jednocząc jej członków, przywracając zakłóconą może harmonię. Prawdziwie katolicka rodzina przeżywa te rodzinne Święta z oczyszczonym sercem w sakramencie pokuty, usposobiona życzliwie do każdego człowieka, pełna otwartości na jego potrzeby duchowe i materialne.

Rozlewający się kryzys ekonomiczny, nie tylko w naszym kraju, zagraża jedności i świętości rodziny. W parze z tym kryzysem rozszerza się pogląd, że człowiek może się obejść bez Boga. Święta Bożego Narodzenia sprowadzane są do tradycji bez treści nadprzyrodzonej. Troska o sprawy materialne ześwieccza te tak piękne Święta. Taka postawa kształtuje się w rodzinach katolickich i tych biednych, i zasobniejszych.

Wartości płynące ze Świąt Bożego Narodzenia przyczyniają się do scalenia rodziny i jej uświęcenia. Do wzajemnego zaufania między małżonkami, między rodzicami a dziećmi. Bez tego zaufania nie będzie zdrowej rodziny. Fałszywe pojęcie wolności, dorosłości i niezależności, prowadzi do wielorakich uzależnień niszczących godność ludzką i perspektywę radości z życia zakotwiczonego w Chrystusie. Słyszy się coraz głośniejsze narzekania na szerzącą się: narkomanię, alkoholizm, rozwiązłość, wandalizm wśród młodych i to nierzadko z tzw. porządnych rodzin.

Rodzice! Otwórzcie szeroko drzwi Waszych domów Chrystusowi. Przyjmijcie Jego miłość w Waszych gniazdach rodzinnych, Ona uczy poświęcenia i wierności, uczy posłuszeństwa Bożym Przykazaniom. Ona uczy osobistego uświęcenia.

Na te Święta życzę Wam radości płynącej z przyjaźni z Bożym Dzieciątkiem Jezusem, z Jego żłóbka biją promienie miłości ogarniające każdego człowieka, który tak żyje, by Bóg miał w nim upodobanie. Życzę Wam błogosławieństwa Bożego na każdy dzień Waszego zmagania, by być pełniejszym chrześcijaninem, umiejącym pomnażać dobro i piękno, a miłością się dzielić jak kromką chleba.

Podnieś rękę, Boże Dziecię, pobłogosław wszystkie rodziny, dzieci i młodzież, chorych, samotnych, cierpiących, biednych, opuszczonych. Spraw, by ludzie się wzajemnie kochali i sobie służyli.

Z pasterskim błogosławieństwem

Łowicz, Boże Narodzenie 2001 r.