Tak jak przed 50 laty, zgromadziła się rodzina, były kwiaty, odświętne stroje i serdeczna atmosfera, a co najważniejsze - siedzieli obok siebie kobieta i mężczyzna pragnący wobec świadków tworzyć przymierze małżeńskie „póki śmierć ich nie rozłączy”. Choć czas naznaczył niejedną twarz wieloma doświadczeniami, a laski, na których niektórzy się wspierali, były wyrazem chorób i zmęczenia pracą, Jubilaci patrzyli na siebie pogodnymi oczami i delikatnie uśmiechali się do siebie. W radościach i troskach przeżyli ze sobą pól wieku… Jubilaci zgromadzeni w prezbiterium archikatedry lubelskiej w sakramencie małżeństwa 50 lat temu przyjęli łaskę „miłowania się wzajemnie tą miłością, jaką Chrystus umiłował Kościół”, a dzięki temu ich miłość została udoskonalona, wzmocniona jedność, a oni sami uświęceni na drodze do życia wiecznego (por. KKK 1661). Poprzez to przymierze, w którym „mężczyzna i kobieta stanowią między sobą wewnętrzną wspólnotę życia i miłości” (por. KKK 1660), zostali szczególnie posłani w Kościele (por. KKK 1534) i stali się dla swoich dzieci i wnuków „znakiem miłości Chrystusa i Kościoła”. I tę ich wzajemną miłość swoją obecnością poświadczali licznie zgromadzeni członkowie ich rodzin, którzy składając dziękczynną ofiarę, wraz z Jubilatami dziękowali Bogu za wspólne lata życia.
- Czcigodni Jubilaci 50 lat temu zdecydowali się na wspólne małżeńskie życie. Mogli się bać i mówić: czy damy radę, czy wytrwamy w przyrzeczeniach małżeńskich? Mogli się lękać, ale tu dziś przed nimi staje odpowiedź, że oto w mocy Bożej i przez swoją miłość, wytrwali - podkreślał w kazaniu Kapłan. Jubilaci, którzy 50 lat temu prosili Ducha Świętego, aby uświęcił ich związek i dał im łaskę wytrwania, także na jubileuszowej liturgii wraz ze zgromadzonym Kościołem prosili o potrzebne dary. Po wspólnej modlitwie, hymnem O Stworzycielu, Duchu przyjdź, małżonkowie, podając sobie prawe dłonie, tak jak wtedy, gdy ślubowali sobie miłość, wierność, uczciwość małżeńską oraz wytrwanie we wspólnocie małżeńskiej aż do śmierci, postanawiali coraz doskonalej pełnić swoje święte zobowiązania, miłować się wzajemnie biorąc za wzór miłość Chrystusa, okazywać sobie troskę, szacunek, wspierać się w kłopotach i radościach służąc sobie nawzajem i modląc się za siebie do końca życia. Umocnieni specjalnym błogosławieństwem, które Jubilaci otrzymali na zakończenie Eucharystii, wraz z rodzinami przeszli do Trybunału Koronnego na dalszą część uroczystości.
- Jesteście ambasadorami rodziny, ambasadorami życia rodzinnego i małżeństwa - podkreślał prof. Witold Stępniewski, prezes Stowarzyszenia Rodzin Katolickich Archidiecezji Lubelskiej, zwracając się do Jubilatów zgromadzonych w sali ślubów. Zanim dostojnym Jubilatom zostały wręczone pamiątkowe dyplomy, upominki i kwiaty, padło wiele słów gratulacji i podziękowań. Prezydent Lublina, zaznaczając jak ważne jest dla społeczności, by „rodziny miały się jak najlepiej, by kultywowały wartości i przekazywały je następnym pokoleniom”, podkreślił ogromną rolę dziadków w procesie wychowawczym i dokonującą się między dziadkami a wnukami inkulturację. Życzył również, by Jubilaci mieli jak najwięcej satysfakcji z tego procesu wychowawczego. Po wręczeniu dyplomów i upominków przyszedł czas na toast i program artystyczny przygotowany przez zespół „Mały Głusk”. Podziękowaniom nie było końca, a serdeczna atmosfera przedłużyła się o spotkania w gronie rodzinnym. Słowa wdzięczności otrzymało również Stowarzyszenie Rodzin Katolickich które niestrudzenie dba o podsycanie tradycji organizowania uroczystości jubileuszowych dla małżeństw obchodzących złote gody.