Maj - najpiękniejszy miesiąc w roku - ofiarowujemy Matce Jezusa i naszej Matce. „Chwalcie łąki umajone, chwalcie cieniste gaiki” - mówi pieśń. A maj lub maik to zarówno nazwa miesiąca, jak i młodej zieleni. W Polsce mamy prawie pół tysiąca świętych miejsc, wsławionych szczególnym wstawiennictwem Królowej Narodu Polskiego. 3 maja przypada uroczystość Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski; katolików obowiązuje w tym dniu obecność na Mszy św. Dla katolików, którzy są jednocześnie Polakami, jest to zarazem przywilej, jakkolwiek mieliby podejście kontestujące do obchodów święta Konstytucji 3 maja w tym dniu, a zatem i do uroczystości o charakterze państwowo-narodowym.
Na przełomie XIX i XX stulecia, gdy Polska była spowita mrokami niewoli, anonimowy autor jednego z modlitewników pisał: „Nie rozpaczaj, narodzie mój drogi, bo jam nie przestała być twoją Królową i Matką. Ja się tam wstawiam za tobą przed Stolicą Bożą; ja jęki i boleści twoje ofiaruję Najwyższemu, jako pokutę za twoje grzechy; ja modlitwy moje kładę na szalę sprawiedliwości, by ci skrócić czas kary: cierp tylko, kochaj i ufaj, a miłosierdzie Pańskie zstąpi na cię”. Święto Królowej Maryi było we czci u wszystkich na polskiej ziemi. W okresie II RP, zwłaszcza w latach dwudziestych, nierzadki był widok procesji do kopca czy pomnika, w której obok chorągwi katolickiej, chwiejącej się na majowym wietrze, połyskiwała ryza Ikony w rękach prawosławnego księdza, a melodię Boże, coś Polskę lub Poloneza Trzeciego Maja rzewnie wycinała żydowska kapela lub luterańska orkiestra parafialna. W okresie porozbiorowym aż po wojnę powszechną ludów w 1914 r., w wigilię uroczystości 3 maja w domach zapalano lampy przed obrazem Przenajświętszej Panienki, majono domowe ołtarzyki, a przydrożne kapliczki przystrajano w barwy maryjne i narodowe.
3 maja to wspomnienie ślubów króla Jana Kazimierza, złożonych 1 kwietna 1656 r. w lwowskiej katedrze. 300 lat później Prymas Tysiąclecia wraz z całym Kościołem polskim ponowił te śluby jako Jasnogórskie Śluby Narodu. O rocznicy 3 Maja Zofia Kossak-Szczucka pisze, że „nie zblednie, dopóki Polska istnieje. A że Polska zaczyna się najpierw w sercu Polaka, to może warto sobie uświadomić, że tronem Królowej Polski jest przede wszystkim serce człowieka. Koroną zaś - czyny nasze, w których okazujemy się godni Testamentu z Krzyża: Matko, oto Syn Twój - Synu, oto Matka twoja”.

Wielka Boga - Człowieka Matko. Króluj nam, chcemy składać Najwyższemu za Twoim przykładem, ofiarę czci i miłości. Oręduj za nami przed tronem Miłosiernego i Nieśmiertelnego Króla wieków. Bądź naszą Hetmanką w walce z wadami pijaństwa, chciwości, sprzedajności, braku ufności pomiędzy pasterzami a ludem Bożym, dzieciobójstwa, demoralizacji i niegodziwości. Okryj nas płaszczem, ilekroć naszych policzków nie okrywa wstydu rumieniec, gdy nie okazujemy się godni miana dzieci Bożych i uczniów Chrystusowej Ewangelii. Przybywa nam miejsc Twojej chwały na polskiej ziemi, ale ubywa ich w polskich sercach: wzorowanej na Twojej czystości, pobożności, wierności, przebaczeniu. Naucz nas pięknej miłości, pomóż przywrócić wiarę i bądź naszą Nadzieją. Królowo Polski - módl się za nami.