Palmowa Niedziela

Niedziela Palmowa to dzień pełen radosnego i podniosłego nastroju, albowiem Kościół wspomina pamiątkę uroczystego wjazdu Jezusa do Jerozolimy, gdzie dokona On swego paschalnego misterium. Gałązki - palmy, które przynosimy do kościoła, są wyrazem tej radości, jaką przeżywali mieszkańcy Jerozolimy, a jednocześnie symbolem naszego pragnienia podążania za Zwycięskim Chrystusem do Jego chwały w niebie.
Ale dzisiejsza niedziela nosi również nazwę Niedzieli Męki Pańskiej i rozpoczyna Wielki Tydzień. Nastrój radości i uniesienia przechodzi w atmosferę powagi i bólu. Przypomina o tym czerwony kolor kapłańskich szat i opis Męki Pańskiej. Jezus wiedział, że entuzjazm witających Go tłumów będzie trwał krótko i że już niedługo ci sami ludzie, którzy dziś wołają: „Hosanna!”, już w piątek będą wołać przed Piłatem: „Ukrzyżuj Go! Ukrzyżuj Go!”.

Święte Triduum Paschalne

Wielki Czwartek z Wieczerzą Pańską, Wielki Piątek i Wigilia Paschalna - to trzy kolejne etapy największej tajemnicy naszej wiary: tajemnicy męki, śmierci i zmartwychwstania Chrystusa.

Wielki Czwartek

Podczas Ostatniej Wieczerzy Jezus ustanowił dwa niezwykle ważne sakramenty: Najświętszy Sakrament i sakrament kapłaństwa.
Tego dnia nie odprawia się innych Mszy św., z wyjątkiem Mszy św. z konsekracją krzyżma, celebrowanej rano. Jest ona sprawowana w katedrze pod przewodnictwem biskupa diecezjalnego z udziałem kapłanów z całej diecezji. W dniu, w którym Chrystus ustanowił Najświętszy Sakrament, wszyscy kapłani łączą się ze swoim biskupem na znak wzajemnej jedności w Chrystusowym kapłaństwie, odnawiając złożone w czasie święceń przyrzeczenia. W czasie liturgii biskup dokonuje konsekracji olejów krzyżma i chorych, używanych przy udzielaniu sakramentów świętych.
W parafiach Msza św. Wieczerzy Pańskiej sprawowana jest wieczorem. Tej nocy Jezus po raz ostatni przed męką i śmiercią spotyka się ze swymi uczniami. Nadeszła Jego godzina, w której wypełni się do końca misja powierzona Mu przez Ojca. Tej nocy został wydany i pojmany, zaprowadzono Go przed arcykapłanów, poddano przesłuchaniu i poniżeniu, wtrącono do lochu, gdzie oczekiwał na piątkową mękę. Jezus wie, co Go czeka, i przyjmuje to, posłuszny, aż do końca woli Ojca.
W obliczu czekającej Go męki, Chrystus ustanawia sakrament Ciała i Krwi swojej. Dlatego, pełni wdzięczności, w liturgii śpiewamy hymn: „Chwała na wysokości Bogu”, przy dźwięku wszystkich dzwonów, które zamilkną aż do Wigilii Paschalnej, a zastąpi je przejmujący odgłos kołatek. Puste pozostanie tabernakulum, nie będzie sprawowana Msza św., a Najświętszy Sakrament umieszczony zostanie w kaplicy adoracji. Tam będziemy czuwać i rozważać wszystko, co Pan nasz uczynił dla naszego zbawienia.

Wielki Piątek Męki Pańskiej

Obnażony ołtarz, puste tabernakulum, ścisły post mają nam przypominać tamten dzień, kiedy nasz Zbawiciel przeszedł przez ogień niewyobrażalnego cierpienia i straszliwej śmierci. Miejmy świadomość, że każdy grzech przybija Go do krzyża i uśmierca. Pamiętajmy o tym zwłaszcza w Wielki Piątek, kiedy został za nas wydany i ukrzyżowany.
Liturgia składa się z trzech części: najpierw jest liturgia słowa, potem adoracja krzyża i na koniec Komunia św. wraz z procesją do grobu Pańskiego. Na początku kapłan i asysta padają na twarz i modlą się w milczeniu razem z wiernymi. Słowo Boże ukazuje sens tajemnicy Męki Jezusa i głębokie znaczenie krzyża, który stał się dla nas znakiem Bożej miłości. Podczas adoracji krzyża kapłan, odsłaniając go stopniowo, śpiewa: „Oto drzewo krzyża”, na co wszyscy odpowiadają: „Pójdźmy z pokłonem”, po czym wierni adorują krzyż, przeważnie przez ucałowanie z wiarą. W trzeciej części jest obrzęd przyjęcia Komunii św., po czym Najświętszy Sakrament zostaje przeniesiony do grobu. Tam odbywa się czuwanie, w czasie którego dziękujemy Jezusowi za wszystko, co wyjednał nam przez swoją zbawczą śmierć. Czuwanie przy symbolicznym grobie trwa przeważnie do późnych godzin nocnych.

Wigilia Paschalna

Cały dzień do kościołów przybywają wierni, aby poświęcić pokarmy na stół wielkanocny. I chociaż Chrystus przebywa jeszcze w grobie, wyczuwa się już nastrój Jego zwycięstwa nad śmiercią.
Po zapadnięciu zmroku przed kościołem gromadzą się wierni. Na dworze jest już ciemno... zapada noc, którą nazywamy Wielką. Wielkanoc - to nie jutrzejszy dzień, ale już dzisiejsza noc. Największa tajemnica naszej wiary dokonała się pod osłoną ciemności. Dlatego uroczystości rozpoczynają się po zachodzie słońca. Tej nocy dopełnia się dzieło odkupienia człowieka. Przepiękna i przebogata w symbole jest liturgia, która niejako na nowo pozwala nam przeżyć i zrozumieć, co to znaczy być chrześcijaninem. Światło, woda - stanowią podstawowe elementy życia i dlatego wyrażają również to nowe życie, jakim nas obdarza zmartwychwstały Chrystus. Przeżywamy raz jeszcze złączenie z Panem, dokonane na chrzcie św., odnawiając przyrzeczenia, złożone niegdyś w naszym imieniu przez rodziców i chrzestnych.
Radosne „Alleluja” i z nową mocą brzmiące dzwony czynią tę Noc najświętszą ze wszystkich. Pan zmartwychwstał! Nie ma Go w grobie!

Zakończenie

Dobiega końca tegoroczny okres przygotowania do Wielkanocy. Przez cały ten czas Kościół przypominał nam, że jest to okres szczególnej łaski. Została nam bowiem dana kolejna szansa, byśmy powrócili do źródła naszej wiary, byśmy oczyścili się i zawrócili z dróg, które nie prowadzą do Boga. Czy wykorzystaliśmy tą okazję?
Czas się wypełnił, nadeszła godzina, w której to, co Kościół zapowiadał, stanie się wśród nas obecne w szczególny sposób. Prośmy Boga o łaskę, aby udział w tych świętych obrzędach uświęcił nas i bardziej jeszcze umocnił naszą wiarę, dodał nadziei i uzdolnił do piękniejszej miłości.