„Wstrząsnęła mną wiadomość o tym, że maturzyści jadący na Jasną Górę, by tam modlić się przed obrazem Matki Bożej, zginęli w wypadku. Wielu z nich cierpiało przed śmiercią, ich rodzice i koledzy także cierpią, opłakując ich stratę. Dlaczego Bóg pozwolił na takie nieszczęście, po co tyle cierpienia?”
Jagoda z Warszawy

Wypadek licealistów z Białegostoku nie zdarzył się tylko za sprawą Boga, istnieje wiele zewnętrznych jego przyczyn, jak nieuwaga i nieroztropność ludzi. Faktem jest jednak, że uczniowie i nauczyciele zginęli, wielu jeszcze cierpi, a przecież jechali do Matki Bożej. Ta tragedia ma jednak swoją wartość, bo pobudziła społeczeństwo do refleksji, do zadawania sobie pytania, chociażby właśnie: dlaczego? Młodzi, zdrowi, wspaniale zapowiadający się ludzie, którzy chcieli studiować, być może niektórzy myśleli o kapłaństwie lub życiu zakonnym, złożyli siebie w ofierze. Są już w ramionach Jezusa Chrystusa, szczęśliwi przy Jego sercu. Tego rodzaju wypadek to swego rodzaju męczeństwo, niewinnie przelana krew. Rozmyślając nad tą tragedią powinniśmy pamiętać, by zawsze być gotowym na spotkanie z Bogiem. Dla chrześcijanina śmierć nie powinna być najważniejsza, bo dla nas najważniejsze jest zbawienie. To dla przebywania z Bogiem twarzą w twarz zostaliśmy powołani.
W swojej posłudze w szpitalu, w obliczu śmierci dziecka powtarzam rodzicom, by cieszyli się z tych chwil, które spędzili z dzieckiem. Ono zostało im podarowane, to było dziecko Boga i On zabrał je dla swoich celów, których nie znamy. Kiedy umrzemy, Pan będzie miał całą wieczność, by odpowiedzieć nam na pytanie: „dlaczego?”.
Pisze o tym św. s. Faustyna. Kiedy leżała w krakowskim szpitalu, przyglądała się cierpieniu i umieraniu dzieci. Zapytała Jezusa: dlaczego one cierpią i umierają? „Jezus odpowiedział mi ze łzami w oczach, widziałam Jego wielkie wzruszenie na całej twarzy. Powiedział mi tak: Bo jeszcze one utrzymują świat w istnieniu. I gdyby nie one, to by nas po prostu nie było już na tym świecie z powodu grzechu, niewierności, złych zachowań” - zapisała w Dzienniczku.
Cierpienie jest nierozłączne z życiem człowieka. Paul Claudel, francuski pisarz i filozof nawrócony w Lourdes, po tym jak był świadkiem uzdrowienia cierpiącego i umierającego dziecka, powiedział: „Jako katolik nie znajduję odpowiedzi na pytanie, skąd cierpienie? Na to pytanie nie odpowiedział sam Jezus Chrystus. Głosił Ewangelię, błogosławił chorych, uzdrawiał, ale nie dał odpowiedzi. Co więcej, On po zmartwychwstaniu nie zniósł cierpienia. Ukazuje się, mając rany przebitych dłoni, stóp i boku. Ale - zauważa Paul Claudel - On w tym cierpieniu uczestniczył. Mógł zbawić świat na różne sposoby, jednym aktem swej Boskiej woli, jednym uderzeniem swego najświętszego serca, a jednak w okrutnych mękach Syn Boży oddawał życie na krzyżu. I jest to dla nas po prostu znak, że przez cierpienie mamy szansę wejść do Jego zwycięskiej chwały”. Cierpienie ma sens, jeśli jest znoszone w jedności z Chrystusem.

Notowała Alicja Dołowska