Z ks. inf. Henrykiem Guzowskim z parafii pw. św. Jana Chrzciciela w Międzyrzeczu, założycielem jednej z pierwszych grup „Przyjaciół Paradyża”, rozmawia ks. Dariusz Gronowski

Ks. Dariusz Gronowski: - Jakie były początki wspólnoty „Przyjaciół Paradyża” w parafii Księdza Infułata?

Ks. inf. Henryk Guzowski: - Gdy tylko bp Józef Michalik polecił zakładać grupy „Przyjaciół Paradyża”, od początku taką założyliśmy. Nie pamiętam już dokładnie, kiedy to było, w 1989 lub 1990 r. Początkowo nie było to wiele osób. Dopiero jak przyszła p. Alfreda Taborowska, zajęła się tym bardzo energicznie. Chodziła po domach, zachęcała, spisywała. Była najdzielniejsza ze wszystkich przewodniczących grup. Od kilku lat jest również zelatorką Żywego Różańca, łączy te dwie funkcje. Chyba nawet wciągnęła wszystkich członków Żywego Różańca do grupy „Przyjaciół Paradyża”. Jest bardzo kontaktowa i niełatwo było jej odmówić.

- Pytam Księdza Infułata jako doświadczonego duszpasterza: Jaka jest rola „Przyjaciół Paradyża” w duszpasterstwie parafialnym?

- Przede wszystkim chodzi o to, żeby zainteresować ludzi sprawą powołań kapłańskich i modlitwą w tej intencji, a także problemem pomocy materialnej na rzecz seminarium. Warto parafian jakoś pobudzać, by modlili się nie tylko wtedy, kiedy się ogłasza nabożeństwa okolicznościowe, które w naszej parafii są co miesiąc, w pierwszy czwartek. Gdy powstała ta grupa, pojawiła się codzienna modlitwa.

- Ksiądz Infułat był proboszczem parafii pw. św. Jana Chrzciciela w Międzyrzeczu przez 23 lata. Ilu kandydatów do kapłaństwa z tej parafii zostało wyświęconych?

- Wydaje mi się, że było ich 12 albo 13. Oprócz kapłanów naszej diecezji, jeden z nich jest w diecezji białostockiej, jeden także w zakonie Misjonarzy Oblatów. Mniej więcej co drugi rok były w parafii prymicje, czasem nawet podwójne.

- Oczywiście, to Pan Bóg powołuje, ale czynnik ludzki nie jest tu bez znaczenia. Jak Ksiądz Infułat wyjaśni fakt, że z niektórych parafii nie ma żadnych powołań przez całe lata, a inne stają się „zagłębiem” powołań, w którym co rusz ktoś odkrywa w sobie pragnienie kapłaństwa?

- Myślę, że ma tu znacznie troska o ministrantów. Gdy przybyłem do Międzyrzecza, w tej parafii była ich bardzo duża grupa, blisko 70 osób. Prowadził ich ówczesny wikariusz - ks. Mieczysław Dereń. Także później przez cały czas ta grupa była dość liczna. Prawie wszystkie powołania wywodziły się z ministrantów. Poza tym na pewno wielkie znaczenie ma modlitwa. Zawsze były tu nabożeństwa, adoracje Najświętszego Sakramentu połączone z modlitwami o powołania kapłańskie. Jestem przekonany, że jeżeli ta intencja modlitwy jest nagłośniona, tworzy to pewien klimat, który owocuje powołaniami.

- W jaki sposób postawa kapłana może być pomocna w odkrywaniu powołania przez młodych chłopców?

- Potrzeba chyba częstszego kontaktu z ministrantami. I nie chodzi tu tylko o zbiórki ministranckie. Dawniej te kontakty były o wiele łatwiejsze, gdyż katechizacja była na parafii. Teraz, kiedy katechizacja weszła do szkół, ksiądz jest siłą rzeczy jednym z nauczycieli. W salkach młodzież to inaczej przeżywała, podobnie zresztą rodzice.

- Ksiądz Infułat przez długie lata z jednej strony był opiekunem kleryków pochodzących z tej parafii, z drugiej strony był też spowiednikiem w seminarium, zna więc bardzo dobrze problemy kandydatów do kapłaństwa. Dlaczego trzeba się modlić za alumnów?

- Kapłaństwo jest wielką łaską. O łaski trzeba prosić Pana Boga. I dlatego tutaj tak ważna jest modlitwa, i to stała.

- Dziękuję za rozmowę.