Jawił się blaskiem jutrzenki
mamił rozkoszą szczęścia
spadł jak błyskawica
oślepił blaskiem iskier
zwiastujących pożogę
Mgnieniem było zadziwienie
nie wiedzieć szczęścia,
nagłego zaniemówienia
Te raz ciąży jak ołów
pulsuje chichotem
rozsadzając czaszkę
Z czułością spoglądam na konfesjonał
uczuciem szczęścia napełnia
kapłańska w nim obecność
pokojem rozlewa się
chropowaty głos napomnienia
Błyskawica zamienia się
w blask poranka
znowu dał mi szansę Zmartwychwstania
Błogosławię konfesjonał
modlę się za chropowatość
kapłańskich słów
w duchu obejmuję krzyż
zawieszony nad konfesjonałem
Gdyby nie tamta Miłość
nie pozbyłbym się ołowiu
chichot rozsadziłby czaszkę
Błogosławiony dar spowiedzi.

Zaglądam od czasu do czasu do przeczytanej encykliki Jana Pawła II o Eucharystii. Tym razem moją uwagę przykuł zakreślony przy pierwszej lekturze fragment o potrzebie Komunii, która swoje źródło ma w łasce uświęcającej. Jan Paweł II w dramatycznych słowach przestrzega: „Komunia niewidzialna, która ze swej natury ciągle wzrasta, zakłada życie w łasce, dzięki czemu stajemy się «uczestnikami Boskiej natury», oraz praktykowanie cnót wiary nadziei i miłości. Tylko w ten sposób wchodzimy w prawdziwą komunię z Ojcem, Synem i Duchem Świętym. Nie wystarczy wiara, ale trzeba trwać w łasce uświęcającej i w miłości, pozostając w łonie Kościoła «ciałem i sercem», potrzebna jest, mówiąc słowami świętego Pawła «wiara, która działa przez miłość».
Również ja podnoszę głos, proszę, błagam i zaklinam, aby nie zbliżać się do tego świętego Stołu z nieczystym i skażonym sumieniem. Takie przystępowanie, nawet jeśli tysiąc razy dotykamy Ciała Pana, nigdy nie będzie mogło się nazywać komunią, lecz wyrokiem, niepokojem i powiększeniem kary”.
Bł. Jan Balicki w swoich listach do osób, które u niego szukały pomocy w duchowej drodze, pięknie i pouczająco pisze o tym darze, jakim jest czyste sumienie. Myśli są, uważam, bardzo oryginalne i warte przytoczenia dziś, kiedy zanika poczucie grzechu, a z Zachodu przywozimy wzorce owego tysiąckrotnego zbliżania się do stołu Pańskiego bez oczyszczenia duszy z grzechów. W ten sposób umiera poczucie grzechu, a co najważniejsze zabija się sumienie.
Do s. Antonii, serafitki, żalącej się na lęki z powodu niepokoju o to, czy jest w stanie łaski, błogosławiony Spowiednik odpowiada: „Co do stanu łaski, to lęk czy jestem w stanie łaski, wierność w obowiązkach duchownych, obawa (raczej pragnienie), by nie być odrzuconą - są znakiem stanu łaski”.
Dziękujmy zatem Jezusowi, jeśli towarzyszą nam te pytania. Gorzej by było gdyby ich nie było. To znak, że diabeł przestał się nami zajmować, bo sami wkraczamy do świata odrzuconych. Lękajmy się „świętego spokoju”.
W innym z listów kierowanych do nieznanej siostry zakonnej znajdziemy takie słowa:
„Dowodem najoczywistszym, że miłosierdzie Boże dla nas otwarte, jest to, iż nam życie daje i po upadku daje łaskę (wyrzuty sumienia) nawołując do pokuty nawet po grzechu powszednim”.
I jeszcze słowa o potrzebie pokory, także w kontakcie ze spowiednikiem:
„Pycha początkiem grzechu. A więc pokora początkiem świętości. Pokora rozumu, co wierzy w słowo Boże, o którym powiedział Pan Jezus, w odpowiedzi szatanowi: «nie samym chlebem żyje człowiek, ale wszelkim słowem, które pochodzi z ust Bożych». Dlatego w naukach duchownych przytaczamy cytaty z Pisma Świętego, aby tę naukę przyjmowano nie jako naukę ludzką, ale jako naukę Boską. W ostrzejszych nieraz słowach kapłana jest intencja wiary w słowo Boże: «bojaźń Pańska początkiem mądrości», bojaźń nie niewolnicza, rozpaczliwa, ale synowska, pokorna, miłująca. Rozpacz, zniechęcenie, od szatana zawsze - nadzieja, ufność zawsze od Pana Boga”.