W okresie Bożego Narodzenia, w naszych świątyniach i w wielu domach rodzinnych eksponowana jest tradycyjna szopka betlejemska. Zawsze w jej centrum znajduje się wyobrażenie Jezusa Chrystusa - Bożego Dziecięcia. Ten motyw ikonograficzny występuje również w formie stałej na obrazach ściennych i jako element wielu kościelnych polichromii. Można także spotkać drobne, stojące cały rok na odpowiednim ołtarzu figurki Dzieciątka, przedstawionego jako mały król ze wszystkimi atrybutami władzy, którego kolor płaszcza królewskiego zmienia się w zależności od danego okresu liturgicznego. Bywa, że taka figurka wmontowana jest w dziecięcy feretron procesyjny, zaś szczególną czcią otacza się ją w Adwencie, zwłaszcza w czasie nowenny do Dzieciątka Jezus, przed Uroczystością Bożego Narodzenia.
Kult Dzieciątka Jezus, jak nam mówią Ewangelie, zapoczątkowali pasterze, Trzej Królowie i ludzie starzy - Symeon i Anna. Teologicznie pogłębili go Ojcowie Kościoła, zaś praktycznie, w wiekach średnich, tę cześć przenosili na różne miejsca pielgrzymi udający się do Betlejem i Jerozolimy. W tym czasie kult Bożego Dziecięcia stał się ważnym elementem duchowości cystersów (św. Bernard z Clairvaux). W XIII w. ożywił go św. Franciszek z Asyżu, podkreślając betlejemskie ubóstwo, prostotę i uniżenie. Franciszkowa realistyczna szopka w Greccio dała początek naszym szopkom betlejemskim i jasełkom.
Pod koniec średniowiecza kult Bożej Dzieciny przejęła prawie cała Europa, powstały też liczne sanktuaria. Najbardziej znane to kościół Aracoeli w Rzymie (Bambino Gesu), klasztor Karmelitanek Bosych w Beaune (Burgundia), a także kościół Matki Bożej Zwycięskiej w czeskiej Pradze (Praźskie Jezulatko). Ze względu na bliskość Pragi warto szczegółowo opisać tamtejsze Dzieciątko Jezus. Jest to figurka z wosku, o wysokości 48 cm, wyobrażająca czteroletniego Jezusa z koroną na głowie, trzymającego w lewej ręce kulę ziemską zakończoną krzyżem i udzielającego błogosławieństwa prawą rączką. Dzieciątko ubrane jest w brokatową sukienkę i królewski płaszcz sięgający stóp. Figurkę tę sprowadziła w 1628 r. z Hiszpanii czeska księżna, z przeznaczeniem dla karmelickiego kościoła Matki Bożej Zwycięskiej w Pradze. Od I połowy XVIII w. sanktuarium praskiego Dzieciątka Jezus stało się europejskim ośrodkiem kultu. Stąd promieniowanie na naszą ziemię.
Do Polski kult Dzieciątka przeszczepili w średniowieczu cystersi i franciszkanie. W XVII w. pojawia się opracowanie Nabożeństwo do Najświętszego Dziecięctwa Pana Jezusa, Warszawa 1680, w XIX w. zaś Dzieciątko Jezus dawca wszystkich łask, Warszawa 1899 i Najświętsze Cudowne Praskie Dzieciątko Jezus, Kraków 1899. W 1930 r. intronizowano figurkę Dzieciątka w kościele mariackim w Radomiu, a rok później w kaplicy Karmelitanek Bosych w Poznaniu. Kult ten rozwijał się też w innych kościołach i klasztorach. Znana jest słynąca łaskami figurka Dzieciątka Jezus u służek w Mariówce Opoczyńskiej.
Zasięg czci Bożego Dzieciątka nie ominął i diecezji przemyskiej. Piszącemu znana jest lipowa figurka Dzieciątka Jezus z kościoła Wszystkich Świętych w Iwoniczu, wzorowana prawdopodobnie na praskiej. Wyrzeźbił ją Władysław Aszklar, zamieszkały w Haczowie, co najmniej 110 lat temu, podczas rozbudowy i upiększania tej świątyni w latach 1884-1895. Proboszczem wtedy był świątobliwy i ofiarny ks. Antoni Podgórski, który zapoczątkował w iwonickiej świątyni nowennę do Dzieciątka Jezus. Nabożeństwo to przetrwało w Iwoniczu do naszych czasów.
W Polsce istnieje kilka kościołów pod wezwaniem Bożego Dzieciątka; w samej Warszawie cztery. Patronat ten posiadają w całym Kościele, także i w Polsce, różne instytucje misyjne, charytatywne i wychowawcze, zwłaszcza związane z dziećmi. Pod wezwaniem Bożego Dzieciątka powstały liczne zgromadzenia zakonne żeńskie, zajmujące się dziećmi i młodzieżą, chorymi, starcami i biedotą. Wśród nich jest też polskie - Karmelitanek od Dzieciątka Jezus, zgromadzenie na prawie papieskim, założone w 1921 r. w Sosnowcu. Jego zakonnice pracują w Polsce, Austrii, Włoszech i Burundi. Dom generalny posiadają w Balicach koło Krakowa.
Na cześć Bożego Dzieciątka układali swoje wiersze poeci wszystkich okresów, wyrażając uwielbienie i hołd boskości i człowieczeństwu Pana Jezusa. Szczególnym przejawem ich poetyckiego natchnienia i wiary są przepiękne polskie kolędy.
Niniejszą refleksję nad kultem Bożego Dzieciątka niech zakończą poetyckie fragmenty Nabożeństwa Dzieci przy Żłóbku z Agendy Liturgicznej Diecezji Opolskiej, Opole 1986, s. 78-79:

Ponad naszą ziemię wzeszła gwiazda złota
i do wszystkich ludzi radośnie migota:
Chodźcie do Jezusa, bo On na was czeka.
Kto Go raz ukochał, dłużej nie odwleka.
Chodźcie do Jezusa, niedaleka droga,
wszak w każdym kościele znajdziesz Dziecię - Boga.