„Bóg - honor - ojczyzna” - to słowa, które rzadko dziś goszczą na ustach Polaków, szczególnie młodszego pokolenia. Stąd nieprzypadkowo montaż poetycko-muzyczny noszący właśnie
taki tytuł zagościł 10 i 12 listopada w murach sanktuarium Pierwszych Męczenników Polski w Międzyrzeczu. Pretekstem do przypomnienia tych świętych niegdyś wartości stało się Święto Niepodległości.
Uczniowie Gimnazjum nr 2 im. Adama Mickiewicza w Międzyrzeczu w formie poetycko-muzycznej przedstawili dzieje Polski, począwszy od czasów zaboru, poprzez powstanie Legionów Polskich i I Brygady, odzyskanie
niepodległości, aż po współczesność.
Poezja i muzyka wielkich romantyków - A. Mickiewicza, J. Słowackiego, C. K. Norwida, F. Chopina - przypomniały uczniom naszej szkoły i dorosłym parafianom nie tylko najważniejsze wydarzenia
z życia naszego narodu, ale oddały również uczucia ówczesnych Polaków, dla których brak własnej ojczyzny, prześladowanie młodzieży należącej do tajnych organizacji niepodległościowych i tułaczka były
codziennością, której zaakceptować nie mogli. Stąd rodził się bunt przeciwko zaborcom, a także chęć oddania życia w imię wolności.
Widzenie ks. Piotra z III cz. Dziadów Mickiewicza, fragmenty epilogu z Pana Tadeusza, Hymn Słowackiego, Moja piosnka II Norwida - to tylko niektóre tytuły utworów recytowanych podczas montażu.
Niezwykle ekspresywne przemówienie późniejszego naczelnika państwa - Józefa Piłsudskiego skierowane do żołnierzy, którzy zostali zaproszeni z pobliskiej jednostki wojskowej, uwiarygodniło historyczne
momenty odzyskania niepodległości.
Niezwykłą rolę pełniła w montażu muzyka. Pieśni legionowe i patriotyczne, w tym odśpiewana wspólnie w kościele Rota, uczyniły z nas wspólnotę, której nieobce są pojęcia: Bóg, honor i ojczyzna.
Za umożliwienie wystawienia przedstawienia serdeczne Bóg zapłać kieruję do ks. prob. Andrzeja Delika.
Wczoraj, 13 stycznia, kard. Rolandas Makrickas, archiprezbiter papieskiej Bazyliki Matki Bożej Większej przewodniczył obrzędowi zamurowania Drzwi Świętych, znajdujących się w świątyni. Pozostaną one zamknięte do kolejnego Roku Świętego. W obrzędzie, który miał charakter prywatny, uczestniczył m.in. mistrz papieskich ceremonii liturgicznych, abp Diego Ravelli oraz członkowie kapituły.
Obrzęd zamurowania Drzwi Świętych w Bazylice Santa Maria Maggiore (Matki Bożej Większej) odbył się we wtorek wieczorem, jako prywatna uroczystość. Przewodniczył jej archiprezbiter tej świątyni, kard. Rolandas Makrickas, archiprezbiter bazyliki, a sam obrzęd został poprowadzony przez jednego z papieskich ceremoniarzy, ks. prał. Lubomir Welnitz, w obecności Mistrza Papieskich Celebracji Liturgicznych, abp. Diega Ravelliego.
Feliks żył w III w., był synem legionisty rzymskiego Hermiasa, który osiedlił się w Noli, na południe od Neapolu.
Kiedy Feliks przyjął święcenia kapłańskie, wybuchło prześladowanie wyznawców Chrystusa za panowania Decjusza. Feliks był torturowany. Jego poranione ciało wleczono po ostrych muszlach i skorupach. Udało mu się jednak ujść z więzienia. Ukrywał się przez pewien czas w wyschniętej studni. Po śmierci Decjusza powrócił. Ponieważ jednak skonfiskowano mu majątek rodzinny, żył z pracy swoich rąk. Po śmierci schorowanego Maksyma został wybrany na biskupa Noli, ale odmówił przyjęcia godności, proponując na to stanowisko Kwintusa.
Modlitwa Dawida wyrasta bezpośrednio z wyroczni Natana i ma charakter zdumienia. Król „zasiada przed Panem”. Ten gest oznacza spoczynek serca w obecności Boga i rezygnację z własnej kontroli. W tle stoi Arka w namiocie na Syjonie, a więc znak Boga bliskiego, który mieszka pośród swego ludu w prostocie. Dawid wraca do swoich początków, do pastwiska i do drogi, którą Pan go poprowadził. W Biblii taka pamięć chroni przed pychą. Powraca też słowo „dom”. Po hebrajsku (bajt) oznacza i budowlę, i ród. Dawid słyszał, że Pan buduje mu dom, czyli trwałą dynastię. Obietnica sięga dalej niż dzień dzisiejszy i obejmuje przyszłe pokolenia. Wers 19 zawiera trudne wyrażenie (torat ha’adam). Bywa rozumiane jako „los człowieka” albo „pouczenie dla człowieka”. Dawid widzi, że obietnica dla jego rodu niesie światło także dla całego ludu. Modlitwa nie zatrzymuje się na emocji. Dawid wypowiada imię Boga z czcią i przyznaje, że Pan zna swego sługę do końca. W dalszych wersetach brzmi wdzięczność za Izraela, którego Pan „utwierdził” jako swój lud. Pojawia się tytuł „Pan Bóg Zastępów”, który podkreśla, że ostateczna władza należy do Boga, nie do tronu. Wypowiedź króla staje się wyznaniem wiary w jedyność Boga i w Jego wierność przymierzu. Dawid prosi, aby słowo Pana spełniło się „na wieki” (le‘olam). To prośba o trwałość łaski, a zarazem o serce, które nie wypacza daru. Na końcu pojawia się błogosławieństwo. Dawid nie domaga się sukcesu. Prosi o błogosławieństwo dla „domu sługi”, aby trwał przed Bogiem. W tej modlitwie słychać ton późniejszych psalmów królewskich, które uczą Kościół dziękczynienia i ufności.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.