Dom rodzinny kojarzy się nam z bezpieczeństwem, ciepłem, dobrocią, schronieniem, przystanią… Dom to azyl.
Często jednak docierają do nas informacje, że dla wielu życie domowe jest życiem w rozpaczy, bólu, poniżeniu, terrorze, lęku. Nierzadko ofiarami dorosłych są dzieci. Do tych czynów dochodzi nie tylko w rodzinach patologicznych. Często są to rodziny tzw. normalne, dobrze sytuowane; lecz w takich rodzinach (w przeciwieństwie do tych z marginesu) straszna prawda jest bardzo dokładnie skrywana.
Jak to jest z przemocą? Jak do niej dochodzi? Bije się za wszystko, nawet bez powodu. Bije się za winy, bije się za winy domniemane. Wymaga się od dzieci bezwzględnego posłuszeństwa we wszystkim, stosując wyrafinowane kary. Rzekomo dla ich dobra. Czemu tak jest? Główną przyczyną jest fakt, że cała sytuacja jest ukryta. A temu ukryciu sprzyja bierność zwana znieczulicą, którą „zarażonych” jest wielu z nas. Często przyczyną jest także to, że dzieci nie zgodzą się ani jednego złego słowa powiedzieć o swoich rodzicach czy opiekunach, z dwóch przyczyn: ze strachu przed jeszcze większym dręczeniem, lub z miłości. Należy także pamiętać o fakcie, że dzieci, które pomocy pragną i potrzebują - po prostu nie wiedzą, gdzie jej szukać.
Jakie są formy przemocy?
Spotykamy następujące:
- fizyczna (najłatwiej ją rozpoznać),
- seksualna,
- psychiczna (najtrudniejsza do wykrycia),
- zaniedbanie, czyli pozostawienie bez opieki. Dziecko nie chodzi do szkoły, jest głodne, brudne.
Badania wykazują, że najczęściej ofiarami przemocy w rodzinie padają dzieci. Częściej chłopcy niż dziewczynki, oni także traktowani są surowiej. Znacznie częściej na różne formy narażone są dzieci niechciane. Częściej także (co wyjątkowo smutne) - niepełnosprawne.
Obecnie w Polsce prowadzona jest akcja „Dzieciństwo bez przemocy”. Prowadzą ją: Państwowa Agencja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, Fundacja „Dzieci niczyje” oraz Ogólnopolskie Pogotowie dla Ofiar Przemocy w Rodzinie „Niebieska linia”. Głównymi celami kampanii są:
- edukacja społeczeństwa mająca dostarczyć wiedzy o krzywdzeniu dzieci a także o sposobach radzenia sobie z tym zjawiskiem,
- zachęcanie różnych instytucji do podejmowania działań na rzecz dzieci krzywdzonych.
Nieco innym zjawiskiem jest przemoc pośród dzieci. Badania przeprowadzone w bardzo wielu krajach dowodzą, że głównymi sprawcami agresji wśród dzieci są: telewizja, gry i filmy wideo, treści zawarte w utworach muzycznych. Długotrwałe oglądanie drastycznych treści prowadzi do znieczulenia na agresję, ból, itp.
Wspomnę, że w Polsce powstają już pierwsze inicjatywy mające przeciwdziałać temu zjawisku. Za przykład niech posłuży Przemyśl, gdzie powstał Komitet Inicjatywy Ustawodawczej o Zakazie Promowania Przemocy w Środkach Masowego Przekazu. Na Podkarpaciu i w Małopolscy zbierane były podpisy pod tym projektem. Oby i inne miasta występowały z takimi inicjatywami!
Nie piszę o tym dlatego, by uspokoić sumienia pojedynczych osób, że wszystko co trzeba uczynią komitety, komisje czy inne gremia. Wręcz przeciwnie. Każdy, kto dostrzegł przejaw okrucieństwa, przemocy, a nie uczynił nic, by zmienić istniejący stan rzeczy, jest kolejnym ogniwem w łańcuchu zła. Każdego z nas Bóg obdarzył rozumem, wolą i sumieniem po to, abyśmy ich dobrze używali.