Kardynał Cormac Murphy O'Connor uważany był za wybitną postać katolicyzmu na Wyspach Brytyjskich, a także w wymiarach Kościoła powszechnego. Urodził się 24 sierpnia 1932 w miasteczku Reading na terenie diecezji Portsmouth na południu Anglii jako piąte dziecko w bardzo pobożnej rodzinie katolickiej. Dwaj jego bracia również wybrali drogę powołania kapłańskiego, podobnie jak dwaj jego stryjowie, a jedna z ciotek została zakonnicą; jego kuzyn o. Jerome Murphy-O’Connor OP był wybitnym biblistą.

Po ukończeniu kolegium w rodzinnym mieście rozpoczął studia w 1950 w Kolegium Angielskim i na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie. Tam też przyjął 28 października 1956 święcenia kapłańskie z rąk prefekta Kongregacji Życia Konsekrowanego kard. Valerio Valeriego. Po powrocie do Anglii pracował duszpastersko w parafiach swej rodzimej diecezji, po czym pod koniec 1971 ponownie wyjechał do Rzymu, tym razem jako rektor swego dawnego kolegium. I właśnie podczas pobytu w Wiecznym Mieście Paweł VI mianował go 17 listopada 1977 biskupem diecezji Arundel i Brighton. Sakrę hierarcha-nominat przyjął 21 grudnia tegoż roku w Arundelu. Za swe hasło biskupie przyjął słowa z tytułu jednego z dokumentów soborowych „Gaudium et Spes” (Radość i nadzieja).

Na tym stanowisku pełnił szereg ważnych urzędów w episkopacie Anglii i Walii, a także w Kościele powszechnym. Między innymi w latach 1982-2000 był współprzewodniczącym (ze strony katolickiej) Międzynarodowej Komisji Anglikańsko-Katolickiej ds. Dialogu Teologicznego (ARCIC). W 2000 za zasługi dla jedności chrześcijan nagrodził go honorowym doktoratem z teologii prymas Wspólnoty Anglikańskiej abp George Carey.

15 lutego 2000 Jan Paweł II mianował go arcybiskupem Westminsteru, z czym łączy się honorowa godność prymasa Anglii, a na konsystorzu 21 lutego 2001 w Watykanie włączył go do Kolegium Kardynalskiego. Wkrótce potem powołał go w skład szeregu instytucji kurialnych, m.in. Rady Kardynałów ds. Badania Organizacyjnych i Gospodarczych Problemów Stolicy Apostolskiej. 12 października 2003 kardynał był legatem papieskim na obchodach 50-lecia istnienia diecezji sztokholmskiej w Szwecji. W dniach 18-19 kwietnia 2005 wziął udział w konklawe, na którym kard. Joseph Ratzinger został wybrany papieżem.

3 kwietnia 2009, kard. Murphy-O'Connor, mając prawie 77 lat, ustąpił z urzędu arcybiskupa Westminsteru, ale kierował nią jako administrator apostolski do czasu wyznaczenia 21 maja tegoż roku jego następcy w osobie abp. Vincenta Nicholsa.

Mimo tej zmiany pozostał w czynnej służbie kościelnej i 31 maja 2010 Benedykt XVI mianował go wizytatorem irlandzkiej archidiecezji Armagh i diecezji sufraganalnych w celu wyjaśnienia przypadków nadużyć seksualnych wobec nieletnich, popełnionych przez tamtejsze duchowieństwo.