W niedzielę 4 czerwca br. w kościele Świętego Krzyża w Zakopanem odprawiona została uroczysta Msza św. jako dziękczynienie za dar beatyfikacji siostry Bernardyny Jabłońskiej, wiernej współpracownicy św. Brata Alberta i kontynuatorki Jego dzieła pomocy najuboższym.
Eucharystię poprzedziła medytacja „Św. Brat Albert z okruszyn Bożych błogosławieństw” w wykonaniu sióstr albertynek, braci albertynów oraz mieszkańców albertyńskich placówek, wg scenariusza p. Roberta Wyroda.
Mszy św. przewodniczył i homilię wygłosił ks. bp Łukasz Buzun z Kalisza, który w homilii nawiązał do Uroczystości Zesłania Ducha Świętego. To właśnie Jego przemieniająca moc sprawiła, że św. Brat Albert odnalazł w swoim życiu Chrystusa ukrzyżowanego, a dzięki Niemu zbliżył się do człowieka.
Przykład bł. s. Bernardyny wskazuje na owocność „poszerzania serca”, bo wtedy można „czynić wszystkim dobrze” ofiarnie i z miłością, co stało się dewizą Jej życia i testamentem pozostawionym siostrom albertynkom. Oprawę liturgiczną przygotowały siostry albertynki wraz z braćmi albertynami, a podziękowanie zgromadzonym w imieniu tych wspólnot wyraziła s. Teresa Maciuszek, przełożona generalna sióstr albertynek.
We Mszy św. udział wzięli kapłani z zakopiańskich parafii, władze samorządowe, osoby życia konsekrowanego, licznie zgromadzone siostry albertynki i bracia albertyni oraz wierni i czciciele św. Brata Alberta i bł. s. Bernardyny. Po modlitwie w kościele Świętego Krzyża wierni zostali zaproszeni do odbycia wspólnej pielgrzymki szlakiem św. Jana Pawła II z Kuźnic do Pustelni sióstr albertynek na Kalatówki. Zwieńczeniem świętowania był wspólny posiłek przygotowany przez siostry albertynki.
S. Bernarda Kostka
Kaplica na Kalatówkach
Beatyfikacji s. Bernardyny Jabłońskiej dokonał św. Jan Paweł II w Zakopanem w dniu 6 czerwca 1997 r. W homilii beatyfikacyjnej Ojciec Święty nazwał ją „zakopiańską” świętą, ponieważ wzrastała do świętości poprzez pustelnię na Kalatówkach. W dniu beatyfikacji Papież nawiedził Pustelnię sióstr albertynek, gdzie zatrzymał się na modlitwę w kaplicy Świętego Krzyża przed wizerunkiem Chrystusa ukrzyżowanego – tym samym, przed którym modlił się św. Brat Albert i bł. s. Bernardyna.
Do dziękowania zachęca nas dzisiejsza Ewangelia, w której został przypomniany epizod o uzdrowieniu przez Jezusa dziesięciu trędowatych. Jeden z dziesięciu trędowatych, „widząc, że jest uzdrowiony, wrócił chwaląc Boga donośnym głosem, upadł na twarz do nóg Jego i dziękował Mu” (Łk 17,15-16). Pozostali uzyskali zdrowie i poszli dalej. Nic więcej – poza uzdrowieniem – w nich się nie stało. Tylko ten, który wrócił, żeby podziękować, naprawdę się przemienił – i fizycznie, i duchowo. Odpowiedział gestem wiary, odpowiedział wdzięcznością. „Wstań, idź, twoja wiara cię uzdrowiła!” (Łk 17,19) – powiedział mu Jezus, gdy ten wrócił, aby podziękować. Ewangelistom wydarzenie to zapadło w pamięć, prawdopodobnie właśnie z powodu tego dziesiątego trędowatego. Cała bowiem uwaga w dzisiejszej Ewangelii koncentruje się na nim. Stąd też można powiedzieć, że przesłanie dzisiejszej Ewangelii mówi o pięknie i wadze wdzięczności; mówi o tym, że głoszenie wielkości Boga i dziękowanie Mu stanowią istotę Kościoła i chrześcijaństwa.
Nasza wielka jubileuszowa wędrówka, którą zaczynaliśmy na lubelskiej ziemi, dobiega końca w miejscu szczególnym – w Orchówku nad Bugiem. Tu, gdzie rzeka wyznacza granice, a historia splata losy narodów, Maryja od wieków króluje jako Matka Boża Pocieszenia. W progach tego barokowego kościoła, pod troskliwą opieką Ojców Kapucynów, składamy wszystkie trudy, radości i owoce naszej pielgrzymki szlakiem franciszkańskich sanktuariów.
Kiedy stajemy przed cudownym obrazem Matki Bożej z Dzieciątkiem, nasze oczy spotykają wizerunek, który przetrwał pożary, wojny i kasaty zakonu. To obraz pełen królewskiego dostojeństwa, a jednocześnie matczynej bliskości. Maryja w Orchówku od XVII wieku jest dla mieszkańców nadbużańskich krain prawdziwą ostoją. Jej oczy, pełne spokoju, zdają się mówić każdemu z nas: „Nie lękaj się, Ja jestem z tobą”. To tutaj, po przejściu setek kilometrów, odnajdujemy najgłębsze pocieszenie – pewność, że żadna modlitwa nie pozostała bez odpowiedzi.
Wydział Teologiczny Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie przygotował ofertę kształcenia na rok akademicki 2026/2027, która łączy klasyczne studia teologiczne z refleksją nad komunikacją, kulturą cyfrową i nową ewangelizacją. O nowych inicjatywach, roli świeckich w teologii oraz Akademii Mistrzów Słowa i Ewangelizatorów mówi ks. dr hab. Witold Ostafiński, prof. UPJPII, dziekan Wydziału Teologicznego.
Dr Natalia Janowiec: Współczesna teologia coraz mocniej wychodzi poza tradycyjne ramy akademickie. Jak dziś wygląda propozycja Wydziału Teologicznego UPJPII?
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
