Duch Święty cały czas wzbudza w Kościele nowe zgromadzenia czy inne grupy ludzi, którzy idąc za Jego natchnieniem starają się odpowiedzieć na współczesne potrzeby świata. Jedną z takich grup jest Communitá di Sant’Egidio (czyt. Komunita di Sant Edżidjo) - Wspólnota św. Idziego, której przedstawiciel, Massimiliano Signifredi, promował jej idee w Lublinie. Spotkania z nim odbyły się w auli Metropolitalnego Seminarium Duchownego i w sali „rektorskiej” przy kościele Świętego Ducha. Zainteresowani mogli także zobaczyć wystawę w Collegium Jana Pawła II, która przedstawiała historię i charyzmat tej mało znanej u nas wspólnoty. Ponadto członkowie wspólnoty brali udział w Drodze Krzyżowej i modlitewnym spotkaniu oraz udali się z wizytą na oddział dziecięcy jednego ze szpitali.
Swoimi początkami Sant’Egidio sięga do 1968 r., kiedy to grupa młodzieży zaczęła spotykać się na wspólnej modlitwie i rozważaniu Pisma Świętego oraz organizowaniu zajęć pozaszkolnych dla dzieci z ubogich dzielnic Rzymu. Inicjatorem wspólnoty był student Andrea Riccardi, obecnie profesor. Ponieważ miejscem ich modlitwy stał się kościółek św. Idziego na Zatybrzu, grupa przyjęła nazwę Sant’Egidio. Wspólnota ma charakter świecki, chociaż współpracuje z nią wielu księży, zakonników i sióstr zakonnych. Jej zasadniczymi charyzmatami są modlitwa i ubodzy, które towarzyszą wspólnocie od początku aż do dziś. Zgodnie z nimi wspólnota podejmuje wszelkie możliwe działania, które mają na celu poprawę doli ludzi biednych, cierpiących, bezdomnych. Dlatego jej przedstawicieli można spotkać w stołówkach dla ubogich, na charytatywnych kursach dokształcających, w obozach dla uchodźców i Cyganów oraz w więzieniach. Swoją pomoc niosą także do miejsc dotkniętych klęskami żywiołowymi. Angażują się w kampanię przeciw karze śmierci oraz na rzecz opieki nad osobami starszymi w ich własnych mieszkaniach. Bardzo często wspólnota pełni rolę mediatora w różnych konfliktach religijnych i politycznych (m.in. w 1992 r. negocjatorzy ze wspólnoty zawarli porozumienie kończące wojnę w Mozambiku). Zawsze jednak podstawowym zadaniem dla każdego członka wspólnoty jest modlitwa, na której spotyka się z innymi każdego wieczoru w jednym z wyznaczonych kościołów. Rysem charakterystycznym dla działań Sant’Egidio jest ekumeniczne otwarcie na inne wyznania chrześcijańskie, a także inne religie. Warto wspomnieć, iż duchem wspólnoty żyje wielu niekatolików, którzy aktywnie włączają się w jej misję. U podstaw „ekumenicznego sukcesu” wspólnoty leży poszukiwanie punktów wspólnych i odkrywanie płaszczyzn porozumienia. Fundamentem takiego porozumienia jest przede wszystkim przemiana własnego serca, która ma swoje źródło w Chrystusie i Jego nauce. Z inicjatywy Sant’Egidio co roku są organizowane modlitewne spotkania przedstawicieli różnych religii w intencji pokoju. Dziś wspólnota jest obecna w wielu krajach i skupia ponad czterdzieści tysięcy członków.
Można mieć nadzieję, że Wspólnota św. Idziego już wkrótce na stałe zadomowi się w Polsce, gdzie podejmie służbę wobec potrzebującego człowieka zgodnie ze swoim charyzmatem. Jednocześnie będzie kolejną możliwością zaangażowania zaproponowaną świeckim katolikom naszego kraju. W Polsce, kraju o tak bogatych tradycjach ekumenicznych i charytatywnych, wciąż jest jeszcze wiele do zrobienia, niesutannie potrzeba nowych form ewangelizowania.