W pierwszy dzień po szabacie, wczesnym rankiem, Jerozolima budziła się do życia. Ludzie otwierali drzwi i okna swoich domów, kupcy rozstawiali swoje kramy, żebracy siadali przy wejściu do świątyni. Może nawet nikt nie zwrócił szczególnej uwagi na dwóch mężczyzn, którzy - ile sił w nogach - biegli w kierunku ogrodu Józefa z Arymatei. To Piotr i Jan. Wybiegli z samego dna swej rozpaczy, w której pogrążyli się, kiedy do krzyża przybito Sens ich życia, ich Nadzieję - Jezusa Chrystusa. Biegli ku wielkiej Tajemnicy, choć wtedy jeszcze zupełnie jej nie pojmowali. On wstał z grobu?! On żyje?! Czyżby to okrutne słowo „koniec” zostało przekreślone?!
Kiedy w Jerozolimie wstał już jasny dzień i ulice wypełniły się ludźmi, nieliczni podawali sobie z ust do ust tę niepojętą, szokującą wiadomość - „On żyje!”.
W dzisiejszy poranek niemal wszyscy Polacy zasiądą do stołów nakrytych białym obrusem. Będziemy świętować, choć na pewno nie wszyscy rozradują swe serca tym samym. Dla niektórych ten dzisiejszy dzień to po prostu niedziela wolna od pracy, okazja do wyjazdu za miasto, spędzenia czasu przy odświętnie zastawionym stole czy przed telewizorem. Jednak inni usłyszą w swoich sercach echo tej niepojętej nowiny z tamtego poranka: „Jezus zmartwychwstał!”. Zasiądą do stołu, przy którym może będzie puste miejsce boleśnie przypominające bliskiego człowieka, który umarł. I wtedy gdzieś w sercu odezwie się głos nadziei: to nie koniec. Może ci, którzy w tę niedzielę wybiorą się na cmentarz, którzy będą patrzeć na groby swoich bliskich, przypomną sobie słowa Chrystusa o ziarnach rzuconych w ziemię. Ziarnach, które przecież kiedyś przyniosą plon.
Różnymi drogami dochodziliśmy do tego dnia. Prawdą o zmartwychwstaniu rozradują swe serca jedynie ci, którzy rozważali tajemnice Krzyża na nabożeństwach Drogi Krzyżowej czy Gorzkich żalów.