Troska o rozwój swojego życia jest wymagająca. Istotne motywy dla tego rozwoju odnajdujemy w chrześcijaństwie - religii pełnej i dynamicznej. W jej obfitości każdy może znaleźć coś dla siebie, a jednocześnie ze zdumieniem zauważa, że bardzo wiele łączy go z innymi ludźmi. Dynamizm chrześcijaństwa co najmniej dwustopniowo jest widoczny: w pasjonującej wizji przyszłości oraz w normatywnej etyce. Pierwszy stopień wlewa nadzieję - osnowę i pewność dla życia; drugi - realizuje się w miłości - zapewnia rozwój i rodzi nową rzeczywistość. Pierwszy kładzie fundamenty, drugi wykańcza budowę.
Ową pewność i dynamizm chrześcijaństwa ukazuje Pismo Święte, m.in. w tych Piotrowych słowach: „Dlatego też właśnie dołożywszy całej pilności, dodajcie do wiary waszej cnotę, do cnoty poznanie, do poznania powściągliwość, do powściągliwości cierpliwość, do cierpliwości pobożność, do pobożności przyjaźń braterską, do przyjaźni braterskiej zaś miłość. Gdy bowiem będziecie je mieli, i to w obfitości, nie pozostawią was one bezczynnymi ani bezowocnymi w poznawaniu Pana naszego, Jezusa Chrystusa” (2P 1, 5-8).
Tak będzie, bo wiara bez uczynków jest martwa. Czyniąc dobrze wyrabia cnotę - dyspozycję do czynienia dobra. Cnota przez pilność i wierność wnikliwiej rozpoznaje rzeczywistość oraz pokornie w powściągliwości uznaje, że nie wszystko da się poznać. Jest jeszcze Tajemnica, która bardziej szokuje niż zdobyta wiedza. Szokując rzuca na kolana i kształtuje pobożność. Ta w następstwie staje w szeregu z innymi, jako znak tej Tajemnicy. Bycie z innymi w perspektywie Tajemnicy mobilizuje przez przyjaźń i braterstwo do miłości.