27 maja bp Bronisław Dembowski udzielił święceń diakonatu 15 alumnom Wyższego Seminarium Duchownego we Włocławku. Diakonat jest pierwszym stopniem święceń, poprzedzającym święcenia prezbiteratu. Nowi diakoni będą pełnić posługę w ramach praktyk duszpasterskich, pracując przez rok w wyznaczonych parafiach. Nadal będą uczestniczyć w formacji seminaryjnej.

Uroczystość święceń rozpoczęła się w bazylice katedralnej o godz. 15.30. Sam obrzęd miał miejsce po Ewangelii. Każdy z kandydatów został imiennie wezwany, po czym rektor Seminarium - ks. dr Wojciech Hanc wobec Biskupa Ordynariusza zaświadczył o ich odpowiednim przygotowaniu do przyjęcia święceń. Po homilii, w której Ksiądz Biskup zwrócił uwagę na szczególny charakter i zadania diakonów, kandydaci na diakonów złożyli przysięgę życia w bezżeństwie "na znak wewnętrznego oddania Chrystusowi Panu i ze względu na królestwo niebieskie".

Istotnym elementem Liturgii święceń jest też przyrzeczenie posłuszeństwa. Poprzez przyjęcie diakonatu dokonuje się przyjęcie do stanu duchownego oraz włączenie do określonej diecezji. Przyrzekając cześć i posłuszeństwo biskupowi, diakoni zostają włączeni do duchowieństwa diecezji i związani z biskupem: "są wyświęceni do posługiwania biskupowi", jak mówił św. Hipolit. Niezapomnianym momentem święceń jest z pewnością śpiew Litanii błagalnej do Wszystkich Świętych, podczas której mający przyjąć święcenia przyjmują postawę leżenia krzyżem. Najistotniejszym obrzędem święceń jest nałożenie rąk przez Biskupa oraz modlitwa święceń, przez które zostaje udzielony dar Ducha Świętego do pełnienia posługi diakonatu. Na znak przyjętych święceń diakoni otrzymują stułę i dalmatykę. W odróżnieniu od kapłanów, zakładają stułę na lewym ramieniu i spinają ją na prawym boku. Zadaniem diakonów jest m.in. głoszenie Ewangelii, dlatego też po nałożeniu stuły i dalmatyki nastąpiło wręczenie księgi Ewangelii. Temu obrzędowi towarzyszą znamienne słowa: "Przyjmij Ewangelię Chrystusową, której głosicielem się stałeś; wierz w to, co będziesz czytać, nauczaj tego, w co uwierzysz, i pełnij to, czego będziesz nauczać". Liturgię święceń kończy pocałunek pokoju przekazany przez Księdza Biskupa. Za św. Pawłem cisną się tu na usta słowa, które zostały umieszczone za zaproszeniu na tę uroczystość: "Dzięki składam Temu, który mię przyoblekł mocą, Chrystusowi Jezusowi, naszemu Panu, że uznał mnie za godnego wiary, skoro przeznaczył mnie do posługi" ( 1 Tm 1, 12).

Trzeba jednak powiedzieć, że na ogół dość rzadko spotykamy się z posługą diakona. Jakie zatem zadania spełnia diakon? Przede wszystkim należy do niego udzielanie chrztu, rozdzielanie Eucharystii, udzielanie Wiatyku umierającym, a także za zgodą biskupa ordynariusza błogosławienie związków małżeńskich. Ponadto także czytanie wiernym Pisma Świętego, zwłaszcza Ewangelii, głoszenie homilii oraz przewodniczenie nabożeństwom, sprawowanie sakramentaliów, w tym również przewodniczenie obrzędom pogrzebowym.

Posługa diakońska jest wielkim darem i zobowiązaniem. Jest całkowicie niezasłużonym darem Chrystusa, który nieustannie powołuje robotników na swoje żniwo, i zobowiązaniem "albowiem komu wiele dano, od tego wiele wymagać się będzie" (Łk 12, 48). Dlatego też w imieniu nowo wyświęconych diakonów proszę o modlitwę w naszej intencji, abyśmy byli według słów św. Polikarpa "miłosierni, gorliwi, postępujący drogą prawdy tego Pana, który stał się sługą wszystkich" .