Według zapisków historycznych Kurowice były wsią osadzoną na prawie polskim i leżącą na terenie parafii Czarnocin w archidiecezji gnieźnieńskiej. Od początku swego istnienia, Kurowice stanowiły własność Kapituły krakowskiej. W 1799 r. stały się wsią rządową. Ponieważ Kurowice były często odcinane wylewami wód od swojej macierzystej parafii, dlatego pierwszy, drewniany kościół Najświętszego Serca Jezusowego wystawiono już w 1621 r. za zgodą arcybiskupa gnieźnieńskiego Wawrzyńca Gembickiego, z fundacji Kapituły krakowskiej, jako filię parafii Czarnocin. Według Maksymiliana Barucha, autora monografii Pabianice, Rzgów i wsie okoliczne z roku 1930, pierwszy kościół w Kurowicach postanowieniem Kapituły krakowskiej - przeniesiono w 1626 r. ze Rzgowa i odremontowano, co wydaje się być mało prawdopodobne, choć godne odnotowania.

11 maja 1635 r. arcybiskup gnieźnieński Jan Wężyk herbu Wąż przy tutejszym kościele erygował parafię. W 1872 r. dzięki ofiarom tutejszych parafian i staraniom proboszcza miejsca - ks. Franciszka Ksawerego Wernera, zabytkowa już świątynia została gruntownie odrestaurowana. Podczas tych prac dach pokryto gontami, a wnętrze kościoła otrzymało nową polichromię. Zakupiono także nowe organy i zamontowano je w miejsce starych. Wykonano także trzy nowe ołtarze - Trójcy Przenajświętszej i Matki Bożej, Przemienienia Pańskiego i św. Izydora oraz św. Józefa i Aniołów Stróżów. Jednak już w 1902 r. kościół ten rozebrano, gdyż nie nadawał się już do remontu.

Obecny kościół Najświętszego Serca Jezusowego, murowany w stylu gotyckim, wybudowano w latach 1902-13 przy znacznym udziale miejscowych parafian oraz kolejnych proboszczów - ks. Zagrzejewskiego i ks. Dratwińskiego. 21 sierpnia 1913 r. nowa świątynia została konsekrowana przez biskupa kujawskiego Stanisława Zdzitowieckiego. Rok później ( 8 grudnia 1914 r.), w czasie działań wojennych, Niemcy ostrzelali kościół pociskami artylerii, powodując jego poważne uszkodzenie. Po wojnie, w latach 1918-20 oraz 1946-47 kościół Najświętszego Serca Jezusowego w Kurowicach odbudowano, dokonując małych poprawek architektonicznych. W 1930 r. bp Kazimierz Tomczak konsekrował dla tego kościoła trzy dzwony o imionach: "Józef", "Stanisław" i "Andrzej". Te dwa ostatnie odlane zostały z uszkodzonych w 1914 r. i nie zarekwirowanych przez Niemców dzwonów. Do zabytków stanowiących własność parafii należą m.in. chrzcielnica z końca XVIII w., dwa barokowe konfesjonały, krzyż procesyjny barokowy oraz dwie haftowane dalmatyki z XVIII w. Zabytkiem jest także ołtarz główny późnorenesansowy z obrazami: Matki

Bożej z Dzieciątkiem, św. Barbary i św. Doroty oraz Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny, a także dwa ołtarze boczne klasycystyczne, z końca XVIII w. W posiadaniu parafii są także zabytkowe cztery ornaty. Przy tutejszym kościele odnotowano istnienie następujących bractw: Matki Bożej Różańcowej (zał. w 1722 r.), Żywego Różańca i III Zakonu św. Franciszka (zał. w 1930 r.). Obecnie parafia Najświętszego Serca Jezusowego w Kurowicach jest siedzibą dekanatu kurowickiego. Jej proboszczem jest ks. kan. Marian Ludwisiak. W pracy duszpasterskiej pomaga mu wikariusz, ks. Jerzy Dybała.