Urodził się 16 lipca 1932 r. we wsi kościelnej Próchenki. Rodzicami byli Franciszek i Aleksandra z domu Demianiuk, rolnicy. Ochrzczony został 24 lipca 1932 r. w kościele parafialnym w rodzinnej wiosce. Od chłopięcych lat odczuwał powołanie do kapłaństwa. Do szkoły podstawowej w Próchenkach zaczął uczęszczać w 1938 r. Była ona czynna przez całą okupację. Ukończył ją w1946 r. W latach 1946-1951 uczęszczał do Liceum im. Bolesława Prusa, gdzie uzyskał maturę. Po ukończeniu Liceum wstąpił do Seminarium Duchownego w Siedlcach. Ówczesny prefekt Liceum, ks. Jan Urban, w dniu 25 czerwca 1951 r. taką wystawił mu opinię: „Marian Gorgol, maturzysta Gimnazjum B. Prusa w Siedlcach, jest młodzieńcem dobrze wychowanym, odznacza się wysoką pobożnością. Ma usposobienie radosne, ciągle zadowolony i miły w obejściu. Średnie, jak mi się zdaje zdolności, uzupełnia pracowitością i gorliwością. Zarówno w pracy, jak w zachowaniu i ubraniu zawsze systematyczny, zrównoważony i schludny. Posiada wyraźne powołanie do kapłaństwa”.
Na kapłana został wyświęcony 29 czerwca 1957 r. w katedrze siedleckiej przez bp. Mariana Jankowskiego, sufragana podlaskiego. Z wielkim zapałem poświęcił się pracy kapłańskiej jako wikariusz w parafiach: Górzno (1 lipca 1957 - 10 lipca 1959), Korytnica Węgrowska (10 lipca 1959 - 15 lipca 1960). 16 lipca 1960 r. został mianowany kapelanem Szpitala Miejskiego w Białej Podlaskiej. Władze państwowe odmówiły jednak, mimo licznych starań i protestów - zatwierdzenia. Kolejnym wikariatem była parafia św. Piusa V w Dęblinie (24 września 1960 - 5 lipca 1962). Następny wikariat to parafia Grębków (5 lipca 1962 - 15 kwietnia 1966). 15 kwietnia 1966 r. mianowany został rektorem filii duszpasterskiej w Jabłecznej. Od 5 stycznia 1968 r. został mianowany chwilowym wikariuszem substytutem parafii Sławatycze na czas choroby ks. Franciszka Leszczyńskiego, proboszcza tej parafii. 10 grudnia 1969 r. został mianowany wikariuszem zarządcą parafii Zembry a z dniem 24 grudnia administratorem tej parafii. Stąd został przeniesiony do parafii Uhrusk (9 września 1976) na wikariusza zarządcę, a 25 września tegoż roku mianowany administratorem parafii. Swoją pasterską gorliwością doprowadził do wybudowania kościoła wraz z plebanią we wsi Wola Uhruska w latach 1982-1984. Przyczynił się do erygowania tam parafii w 1986 r. Po dokończeniu prac w Woli Uhruskiej prosił w dniu 15 maja 1986 r. o przeniesienie na inną parafię. W dniu 1 października 1986 r. został przeniesiony do parafii Prostyń.
Bp J. Mazur w dniu 24 października 1986 r. mianował go kanonikiem honorowym Kapituły Janowskiej. Instalacji kanonicznej dokonano 27 listopada w kaplicy bp. J. Mazura. Mocą bulli Jana Pawła II Totus Tuus Poloniae Populus z 25 marca 1992 r. został kapłanem diecezji drohiczyńskiej. Bp Wł. Jędruszuk w dniu 6 lutego 1995 r. mianował go kanonikiem gremialnym nowo powstałej Węgrowskiej Kapituły Kolegiackiej, a 19 marca 1995 r. otrzymał nominację na kanonika penitencjarza. Bp A. Dydycz w dniu 8 grudnia 1994 r. powołał go do Komisji ds. Administracji i Finansów Pierwszego Synodu Diecezji Drohiczyńskiej.
W Prostyni przygotował świątynię do konsekracji, której dokonał bp A. Dydycz 11 czerwca 1995 r. Dbał o godny wystrój świątyni wewnątrz i rozpoczął odnawianie wieży. Był kapłanem światłym i chętnie odbywał pielgrzymki i wycieczki. Odwiedził między innymi: Egipt (24 lutego - 6 marca 1980), Rzym (15 czerwca - 10 lipca 1982), Fatimę (26 kwietnia - 5 maja 1989), Lourdes (25 kwietnia - 7 maja 1992). Wiele czasu poświęcał na modlitwę osobistą. Często można go było spotkać z różańcem w ręku. Był kapłanem bardzo gościnnym i wiernym w przyjaźni.
Zmarł zupełnie nieoczekiwanie 13 listopada 1995 r. w szpitalu w Ostrowi Mazowieckiej. Pogrzeb odbył się 15 listopada w Prostyni. Uroczystościom pogrzebowym przewodniczyli biskupi: A. Dydycz i W. Skomorucha. Przybyło ponad 120 księży z czterech diecezji: drohiczyńskiej, lubelskiej, łomżyńskiej i siedleckiej, siostry zakonne, klerycy i wierni świeccy, którzy wypełnili świątynię. O godz. 11.00 wyprowadzono ciało Zmarłego z plebanii do kościoła. Na początku Mszy św. bp A. Dydycz przypomniał wielką miłość do Boga i Kościoła, jaką Zmarły się odznaczał: „Chciałbym podziękować ks. Marianowi za ten testament, jaki nam przekazał całym swoim życiem... Nie ma nawet pół roku, jak ta świątynia została konsekrowana. Ksiądz Kanonik tak bardzo przeżywał ten fakt, tak ogromnie się cieszył, że to sanktuarium Trójcy Przenajświętszej staje się coraz piękniejsze, bardziej godne obecności trzech Boskich Osób”. Po tym wprowadzeniu odśpiewano Jutrznię. Homilię wygłosił bp W. Skomorucha, który był ojcem duchownym w czasie pobytu ks. Mariana w Seminarium Duchownym. Powiedział m.in.: „Przyglądałem mu się przez 6 lat. Widziałem, że był to dobry alumn, dobry wychowanek, pracowity, pobożny, pogodny. Żegnamy cię, nasz kochany Bracie w kapłaństwie. Dziękuję Ci, ks. Marianie, żeś przez 35 lat służył wiernie w diecezji siedleckiej. Niech Ci Bóg stokrotnie wynagrodzi życiem wiecznym”. Na koniec Mszy św. przemówił ks. prał. Edward Domański, proboszcz parafii farnej i dziekan węgrowski. Wyraził wdzięczność kapłanów pochodzących z parafii Zembry, jak i wiernych z dekanatów włodawskiego i węgrowskiego za jego prace. Następnie przemawiali: ks. kan. Romuald Michalczyk, proboszcz parafii Maciejowice w imieniu kolegów kursowych, ks. inf. Kazimierz Korszniewicz, proboszcz parafii św. Józefa w Międzyrzecu Podlaskim w imieniu kapłanów diecezji siedleckiej, ks. kan. Tadeusz Borowy, proboszcz parafii Stoczek Węgrowski, w imieniu księży pochodzących z parafii Prostyń. Po tych przemówieniach i modlitwach wyprowadzono ciało Zmarłego na cmentarz grzebalny. Towarzyszyli mu księża biskupi, kapłani, dwa poczty sztandarowe Ochotniczej Straży Pożarnej z Prostyni i Rytel, niesiono liczne wieńce i kwiaty. Na zakończenie wszystkim podziękował ks. kan. Tadeusz Osiński, proboszcz i dziekan w Łochowie.
Ks. Marian Gorgol przez swoją postawę pełną gorliwości w służbie Bożej może być wzorem dla innych. Niech Chrystus Pan będzie mu wieczną nagrodą.