Jak nie sposób wyobrazić sobie człowieka bez serca, tak nie do pomyślenia jest diecezja bez swego seminarium. Przed 10 laty bp Andrzej Suski, tworząc struktury nowej diecezji, powołał je do istnienia. Seminarium to miejsce, czas i wspólnota, w której powołani przez Chrystusa są wprowadzani w „doświadczenie Dwunastu”: doświadczenie pełnego miłości wezwania po imieniu i radosnej odpowiedzi na wzór pierwszych uczniów. Powołanie do istnienia Seminarium w Toruniu było jedną z głównych trosk Pasterza diecezji. Dekret erygujący Wyższe Seminarium Duchowne Diecezji Toruńskiej nosi datę 8 września 1993 r. (święto Narodzenia Najświętszej Maryi Panny). Minął wówczas zaledwie rok od utworzenia diecezji.
Proces formacji kandydatów do kapłaństwa wymaga grona moderatorów, zaplecza naukowego oraz materialnego. Seminarium istnieje w środku Kościoła lokalnego, czyli diecezji. Wypełnianie zadań, które spoczywają na seminarium, jest możliwe tylko przy wsparciu pasterzy, kapłanów i diecezjan. Dzieło kształtowania serc „według serca Chrystusowego” wymaga wytrwałej modlitwy, wychowawczego trudu wspieranego łaską Bożą, solidnego studiowania filozofii i teologii przez samych kleryków, ale także środków pozwalających na codzienną egzystencję. Proces ten nie byłby możliwy bez pomocy życzliwych osób, które wielką troską i miłością ogarniają sprawę powołań. Dlatego też, kiedy podejmuje się refleksję nad 10-letnią działalnością Wyższego Seminarium naszej diecezji, nie można zapomnieć o tych, dzięki którym Seminarium może spełniać swoją rolę w Kościele toruńskim. Szczególną pomoc niesie liczne grono osób skupionych w Towarzystwie Przyjaciół Wyższego Seminarium Duchownego w Toruniu.
Towarzystwo zostało utworzone przez bp. Andrzeja Suskiego dekretem z 26 września 1995 r. Jak zaznaczył Ksiądz Biskup w słowach zawartych w tymże dekrecie: „działalność Towarzystwa jest szczególną służbą w Kościele, który widzi w Seminarium «serce diecezji»”. Nie sposób przecenić znaczenia modlitw i cierpień ofiarowanych Bogu w intencji powołań. Jakież bogactwo łaski Bożej wyjednują zasyłane do Boga perły modlitwy różańcowej, codzienne Zdrowaś Maryjo, wypowiadane przez tyle tysięcy wiernych naszej (i nie tylko) diecezji. Tegoroczne wrześniowe spotkania na toruńskich Wrzosach, w Brodnicy i Grudziądzu są tego czytelnym świadectwem.
To dzięki ofiarności i hojności Przyjaciół możliwe było szybkie przeprowadzenie remontów elewacji seminaryjnego budynku, przełożenie dachu, budowa i wyposażenie nowej kuchni i refektarza, wyposażenie sal wykładowych w nowe meble, wymiana okien na korytarzach, a w tych dniach również w kleryckich pokojach oraz zagospodarowanie ogrodu i terenu do rekreacji. Jednak największą radością jest powstanie nowej kaplicy pw. bł. ks. Stefana Wincentego Frelichowskiego, w której to kształtują się serca alumnów i w której podejmowane są najważniejsze życiowe decyzje. Dlatego też nasza wspólnota nieustannie otacza modlitewną pamięcią wszystkich ofiarodawców i darczyńców. Wyrazem tej wdzięcznej pamięci jest Msza św. ofiarowana w każdą środę w seminaryjnej kaplicy właśnie w intencji tych, którzy duchowo i materialnie wspierają to ważne dzieło.
Troska o powołania do kapłaństwa jest podstawowym zadaniem każdej wspólnoty diecezjalnej czy parafialnej. To także sprawa każdego chrześcijanina należącego do eklezjalnej wspólnoty. Na każdym wierzącym spoczywa odpowiedzialność za powołania i troska o duchową pomoc kandydatom do Chrystusowego kapłaństwa. Szczególną odpowiedzialność za to dzieło biorą na siebie ci, którzy wstępują w szeregi Towarzystwa Przyjaciół Wyższego Seminarium Duchownego w Toruniu. Wielkodusznie podejmują obowiązek duchowego i materialnego wspierania każdego powołania kapłańskiego dojrzewającego w murach Seminarium. Cele, które stawia sobie Towarzystwo, można streścić w trzech punktach: modlitewne wspieranie alumnów, wspieranie duchowymi ofiarami powołań kapłańskich i niesienie materialnej pomocy WSD w Toruniu.
Seminaryjna wspólnota moderatorów i alumnów zdaje sobie znakomicie sprawę z potęgi i mocy, jaka każdego dnia płynie z modlitwy tysięcy wiernych, ogarniających sprawy diecezji, Seminarium i kleryków. Dlatego pragniemy podziękować za trud, wysiłek i serce, jakie Towarzystwo Przyjaciół wkłada w sprawę powołań kapłańskich. Przeżywana 10. rocznica powołania Seminarium jest ku temu sposobną okazją. Wyrażamy z serca płynącą wdzięczność za każde dobro, jakie otrzymaliśmy z rąk wspaniałomyślnych ofiarodawców. Dostrzegając konieczność duchowego i modlitewnego wsparcia każdego młodego powołania, decyzją Księdza Biskupa w struktury Towarzystwa Przyjaciół WSD w Toruniu włączona została diecezjalna wspólnota Żywego Różańca. Na tysiącach ramion, na wzór Maryi oddanych Bożej sprawie, mocnych wiarą i zaufaniem Bogu, spoczywa ciężar i odpowiedzialność troski o alumnów i całe Seminarium. Wielką radością napełnia nas możliwość spotkania się razem z członkami TP WSD na pielgrzymkach, które we wrześniu zgromadziły takie rzesze w Toruniu, Brodnicy i Grudziądzu. Cenimy sobie spotkania oraz możliwość wyrażenia podziękowań, jaką stwarzają pobyty księży moderatorów i alumnów w parafiach z racji tzw. dni powołań. Właśnie z myślą o członkach Towarzystwa, jak i przyszłych powołanych do kapłaństwa regularnie cztery razy do roku przygotowywane jest seminaryjne czasopismo Sługa. Obok artykułów o tematyce teologicznej można w nim znaleźć informacje z życia Seminarium i Towarzystwa Przyjaciół.
Zbliżają się obchody 10. rocznicy utworzenia Wyższego Seminarium Duchownego w Toruniu. Uroczystości jubileuszowe połączone zostaną z inauguracją roku seminaryjnego 2003/2004. Z tej okazji Ksiądz Rektor i cała wspólnota seminaryjna zaprasza Towarzystwo Przyjaciół WSD oraz wszystkie osoby życzliwe sprawie powołań do wspólnego dziękowania Bogu w Trójcy Jedynemu za dzieło Seminarium. W sobotę 11 października br. o godz. 10.00 w katedrze Świętych Janów pod przewodnictwem pasterza diecezji - bp. Andrzeja Suskiego pragniemy dziękować Bogu za minione 10 lat, prosząc o błogosławieństwo na nowy rok kształtowania serc tych, którzy usłyszeli i wielkodusznie odpowiedzieli na wezwanie samego Chrystusa. Będzie to wspólne dziękczynienie. Swoją obecnością dajmy świadectwo, jak bardzo sprawa powołań i Seminarium jest naszą troską i odpowiedzialnością w wierze.