Biblijne określenie „Duch Pański” (hebr. Ruach Adonai, gr. Pneuma Kyriou) to jedno z najważniejszych wyrażeń w Biblii, które ewoluuje od starotestamentowej siły Bożej, wskazującej na bezpośrednie działanie Boga w świecie i w życiu człowieka, do nowotestamentowego objawienia Osoby Trójcy Świętej. W Biblii Hebrajskiej słowo ruach oznacza pierwotnie oddech, wiatr, tchnienie, a nawet duch. Wiatr sam w sobie jest niewidzialny, a jednak odczuwalny w skutkach (działa z mocą). Oddech natomiast, także niewidoczny, to tchnienie, które czyni człowieka istotą żywą (por. Rdz 2, 7), bez niego nie ma przecież życia. Duch to wewnętrzna siła, która nadaje dynamizm. A zatem słowo ruach, gdy występuje w zestawieniu z imieniem Boga, oznacza dynamiczną moc Boga wkraczającą w historię człowieka i świata.