Witam serdecznie i pozdrawiam całą „Niedzielę”.

Mam „tylko” 59 lat, ale czuję się już zmęczona życiem i różnymi kłopotami. Jestem osobą chorą, po zawale serca, a jeszcze mam córkę niepełnoletnią na wychowaniu. Jestem matką siedmiorga dzieci, ale one są już dorosłe.

Borykam się z różnymi problemami, ale kto ich nie ma w tym trudnym świecie. Jest tyle złego, są kłopoty, nie ma sprawiedliwości.

Ja się modlę i proszę Pana Boga o pomoc. Bo widzę u dzieci, że jest źle. Chciałabym, aby wszyscy byli zdrowi i szanowali się wzajemnie.

Piszę do „Niedzieli”, bo może ktoś by się odezwał do mnie i napisał list, a ja odpiszę. Bardzo lubię pisać listy, jest to moja jedyna przyjemność. Gorąco proszę!

Dziękuję, że jesteście!

Pozdrawiam i życzę wszystkiego dobrego! (Barbara)

List krótki, ale kryje się w nim kawał życia wypełnionego pracą, obowiązkami, cierpieniem, wieloma trudnościami i krótkimi okresami radosnymi. Taki jest bilans. I nie jest to tzw. bilans na zero. Bo jeszcze pozostaje sporo do zrobienia...

Czy zastanawiali się Państwo, dlaczego podobne listy częściej bywają od kobiet niż od mężczyzn? Fakt – mężczyznom trudniej opowiadać o swoim życiu i uczuciach, a „męska duma” nie pozwala narzekać. „Chłopaki nie płaczą” – taka jest dewiza życiowa płci męskiej. Ale oni przecież też miewają zawały serca, mają na utrzymaniu żonę i dzieci, martwią się ich losem.

Tak, wiem, list Pani Barbary to typowy list do rubryki korespondencyjnej. Tam też go zamieszczamy. Ale czasami warto zatrzymać się nieco dłużej i pomyśleć, co kryje się za zdawkowymi ofertami do korespondencji. To jakby takie drugie dno... I odsłania się ludzka twarz cierpiącego człowieka.

Pani Barbaro! Na pewno ktoś do Pani napisze!