Święty Karol Boromeusz urodził się w Aronie nad jeziorem Maggiore, w zamożnej i wpływowej rodzinie. Jako młodszy syn był – zgodnie z obyczajem epoki – przeznaczony do kariery kościelnej. Jego matka, Małgorzata de Medici, była siostrą przyszłego papieża Piusa IV, co otworzyło Karolowi drogę do najwyższych urzędów.

Jako kardynał mógł korzystać z przysługujących mu przywilejów. On jednak wybrał drogę poświęcenia i służby wiernym. Ograniczył dworski przepych, wiele czasu poświęcał na modlitwę i podejmował praktyki umartwiania. Realizację reformy Kościoła rozpoczął od zmiany własnego życia.

Jako arcybiskup Mediolanu zakładał seminaria, wizytował parafie i organizował katechizację, wypełniając w ten sposób postanowienia soboru. Wymagał od księży przygotowania oraz obecności wśród wiernych, co wówczas nie zawsze było praktykowane. Nie poprzestawał na wymaganiach, dawał duchownym osobisty przykład. Podczas zarazy pozostał w Mediolanie, organizował żywność i pomoc chorym. Na ulicach nakazał ustawić ołtarze, aby mieszkańcy zamknięci w domach mogli modlić się z okien. W ten sposób objął duchową opieką ludzi pozostających na kwarantannie.

Swoją postawą św. Karol Boromeusz pokazuje, że urząd, czy to kościelny, czy państwowy, jest służbą, a każda odnowa instytucji zaczyna się od osobistego nawrócenia.

Św. Karol Boromeusz, biskup - ur. 2 października 1538 r. zm. 3 listopada 1584 r.