Korona cierniowa

Ta jedna z najcenniejszych relikwii chrześcijańskich przechowywana jest w Katedrze Notre Dame wraz z dwoma innymi relikwiami – maleńkim fragmentem krzyża i jednym z gwoździ, którymi Jezus został do niego przybity.

Koronę i relikwie drzewa krzyża przywiózł do Francji w 1238 r. król Ludwik IX Święty. Gwóźdź otrzymał Karol Wielki od patriarchy Jerozolimy w 799 r. Z pożaru katedry w 2019 r. relikwię korony cierniowej uratował ks. Jean-Marc Fournier, kapelan paryskiej straży pożarnej.

Relikwie są wystawiane w katedrze do adoracji w każdy pierwszy piątek miesiąca, a także we wszystkie piątki Wielkiego Postu i w Wielki Piątek.

Tunika z Argenteuil

Znana jest też jako Tunika Bez Szwu Pana Naszego Jezusa Chrystusa. Ma wymiary 122 x 90 cm. Utkana jest na krośnie jako jeden kawałek materiału. Ze względu na zbieżność śladów krwi z tymi, które znajdują się na Całunie Turyńskim, i na podstawie licznych badań uznawana jest za autentyczną szatę Jezusa, przylegającą bezpośrednio do Jego ciała, o którą, zgodnie z opisem z Ewangelii wg św. Jana, żołnierze pod krzyżem rzucili losy.

Najprawdopodobniej została ona ofiarowana Karolowi Wielkiemu przez cesarzową Bizancjum Irenę, a do Argenteuil trafiła ok. 815 r. za sprawą córki francuskiego władcy – Teodrady.

Historia obecności tej relikwii we francuskim mieście została udokumentowana dopiero w 1150 r., kiedy to odnaleziono ją w tamtejszym Klasztorze Benedyktynów i wystawiono po raz pierwszy na widok publiczny w 1156 r. w obecności króla Francji Ludwika VII. W czasie rewolucji francuskiej została pocięta przez ówczesnego proboszcza z Argenteuil, aby łatwiej było ją ukryć. Obecnie składa się ona z 20 zszytych kawałków. Nie wszystkie jej fragmenty udało się odnaleźć, a jeden z nich jest przechowywany w Watykanie.

Na co dzień relikwia znajduje się w kościele w Argenteuil, niedaleko Paryża. Nie jest wystawiona na widok publiczny. Zwyczajowo wystawienie relikwii odbywa się co 50 lat – choć w ostatnich latach także z okazji Nadzwyczajnego Jubileuszu Miłosierdzia, Roku Świętego 2025 oraz 1700. rocznicy Soboru Nicejskiego.

Święty Czepek

Czepek z grobu Jezusa, zwany „Sainte Coiffe” (świętym czepkiem), od stuleci przechowywany jest w Katedrze św. Szczepana w Cahors w południowo-zachodniej Francji. Zgodnie z tradycją Żydzi grzebali zmarłych w czepku, który – podwiązany pod brodą – podtrzymywał szczękę nieboszczyka, by zapobiec otwieraniu się jego ust. Dopiero na ten czepek nakładano chustę przykrywającą twarz, a resztę ciała owijano całunem. Na czepku z Cahors znajdują się krwawe ślady zgodne z tymi, które widać na Całunie Turyńskim. Według tradycji, po zmartwychwstaniu Jezusa czepek zabrali z grobu Jego uczniowie. Jest przechowywany w katedralnym skarbcu w Cahors od co najmniej XII wieku. Trafił tam albo za pośrednictwem Karola Wielkiego już w 803 r., albo został przywieziony po upadku Konstantynopola w 1204 r.

Wystawiany jest tylko z wyjątkowych okazji. Ostatnią taką okazją była 900. rocznica konsekracji świątyni.