Fragment 33. rozdziału Księgi Ezechiela definiuje rolę proroka jako strażnika: „Ustanowiłem cię stróżem dla domu Izraela”. Nie jest to przypadkowy obraz, wpisuje się on w samą istotę prorockiego powołania Ezechiela. W kontekście starożytnego Bliskiego Wschodu strażnik pełnił wartę na murach miejskich, zapewniając bezpieczeństwo mieszkańcom. W przypadku Ezechiela ten militarny obowiązek zostaje odczytany pod kątem teologicznym i moralnym. Zadaniem strażnika jest: po pierwsze – dostrzegać zbliżające się niebezpieczeństwo; po drugie – ostrzegać, aby wspólnota mogła odpowiednio zareagować i ocalić życie. Powołanie prorockie opiera się zatem na pośrednictwie: Bóg posyła proroka, aby pouczył i oświecił lud. Od reakcji wspólnoty na zlecone posłannictwo zależy dalszy rozwój wypadków. Prorocka misja jest wyrazem troski Boga o zbawienie człowieka.