To dział organizacyjny Armii Krajowej zajmujący się przeprowadzaniem i organizacją akcji bojowych, zamachów, sabotażu oraz dywersji wymierzonej w rząd Generalnego Gubernatorstwa, niemiecką nazistowską administrację okupacyjną, policję oraz wojsko stacjonujące na terytorium Generalnego Gubernatorstwa, ziem polskich włączonych do III Rzeszy oraz państwa niemieckiego. Formalnie początkowi „Kedywu” dał rozkaz nr 84 dowódcy Armii Krajowej gen. Stefana Roweckiego „Grota”, wydany 22 stycznia 1943 r. noszący nazwę „Uporządkowanie odcinka walki czynnej”. Miał za zadanie stworzenie podstawy formalnej dla nowej organizacji organów kierujących walką bieżącą i realizujących ją. Postanowiono połączyć dotychczasowe wysiłki Związku Odwetu i Wachlarza i wzmocnić je osobami dotychczas nie biorącymi udziału w walce czynnej. Rozkaz 84 nakazywał zorganizowanie tak w KG, jak w komendach Obszarów i Okręgów „komórek sztabowych” o nazwie „Kedyw” (Kierownictwo Dywersji). Zwracano przy tym uwagę na dyspozycyjność podległych tym komórkom oddziałów oraz polecano stworzenie dla nich odrębnej sieci szybkiej łączności z komendantami Okręgów i Obszarów.

Inicjatorami wydarzenia byli druhny i druhowie z 710. DW „KEDYW” oraz „nasza Ciocia” – Hanna Kanieska, córka Anny Haliny Jakubowskiej ps. „Hanka”. Po raz pierwszy w historii drużyny mieliśmy zaszczyt odwiedzić i oznaczyć chustą grób żołnierki służącej w „KEDYW-ie”, co będzie nową tradycją drużyny w roku 40-lecia jej powstania.

Anna Halina Jakubowska „Hanka” urodziła się 25 lipca 1925 r. w Warszawie. Ukończyła szkołę powszechną sióstr urszulanek. Od 1941 r. w była członkiem Związku Walki Zbrojnej jako „Hanka”. Po przemianowaniu ZWZ na Armię Krajową służyła w „Kedyw” AK grupa Bakcyl. Uczęszczała też w konspiracji do liceum pedagogicznego.

Wybuch Powstania Warszawskiego zastał ,,Hankę” na Śródmieściu. Do 15 sierpnia była pielęgniarką w powstańczym szpitalu przy ul. Mariańskiej. Potem walczyła jako łączniczka i sanitariuszka w Śródmieściu Północ w Zgrupowaniu „Bartkiewicza” w 4. kompanii, 2. pluton im. por. „Rydla”. Po kapitulacji powstania wyszła z Warszawy 5 października 1944 r. z ostatnim oddziałem żołnierzy kobiet. Przewieziona do Stalagu 11B Fallingbostel. Następnie przeniesiona do obozu Bergen-Belsen, a 24 grudnia 1944 r. do Stalagu VIC Oberlangen. We wszystkich tych obozach widniała pod numerem 141468.

Żołnierze oswobodzili z obozu ponad 1700 kobiet. Następnego dnia do Oberlangen przyjechał gen. Stanisław Maczek. Po wyzwoleniu obozu przez 1. Polską Dywizję Pancerną wstąpiła do 8. Batalionu Strzelców Dywizji. Obóz został zlikwidowany w pierwszych dniach maja 1945 r., a kobiety przeniosły się do niemieckiego Haren w Dolnej Saksonii, które przejęła 1. Dywizja Pancerna. Do Polski powróciła 7 czerwca 1947 r. Pracowała do 1966 r. jako urzędniczka. Po wyczerpujących pobytach w 3 obozach niemieckich w czasie wojny w wieku 38 lat otrzymała 2. grupę inwalidzką. Zmarła w 2012 r. Została pochowana na Cmentarzu Bródnowskim w Warszawie. Cześć jej pamięci!