Wielka świętość rodzi się zwykle w warunkach po ludzku najmniej komfortowych. Nie inaczej było i w jej przypadku. Gdy polityczne i kościelne kryzysy wypełniały Europę i cały basen Morza Śródziemnego, Bóg poruszył serce kolejnej dzielnej niewiasty. Niewola awiniońska papieży; wojna stuletnia między Anglią a Francją; zajęcie Ziemi Świętej przez muzułmanów. W takich warunkach zewnętrznych Brygida odpowiadała na wezwanie do zjednoczenia z Chrystusem.

Tylko miłować!

Urodziła się w 1303 r. na zamku w Finstad k. Uppsali. Pochodziła z rodu arystokratycznego, była córką Ingeborgi, wywodzącej się z katolickiej rodziny królewskiej Folkungarów, która rządziła Szwecją w latach 1250 – 1363. Rodzina była głęboko wierząca – ojciec co tydzień przystępował do sakramentów pokuty i Eucharystii.

Zgodnie z opisami hagiograficznymi Brygida była od dziecka niezwykle pobożna i rozmodlona. Gdy miała 7 lat, ukazała się jej Najświętsza Maryja Panna i złożyła na jej głowie tajemniczą koronę. Trzy lata później objawił się jej Chrystus na krzyżu. Na widok męki Pana Jezusa Brygida miała zawołać: „O, mój kochany Panie! Kto Ci to zrobił? Nie chcę niczego, jak tylko miłować Ciebie!”.