Szczęść Boże! Jestem osobą wierzącą. Poznam dziewczynę o wielkim sercu, by być dla niej facetem, przyjacielem, mężem, ojcem wspólnych dzieci jako owocu miłości, by miały z kogo czerpać wzorce, być całym światem dla niej – a ona dla mnie. Aby się wspierać, radzić, pomagać sobie, bo we dwoje można wszystko – można góry przenosić. Inaczej mówiąc: super żyć i z niepowodzeń – jak kiedyś się pojawią – drwić!

Nie obiecuję gruszek na wierzbie. Liczą się czyny, a nie słowa, choć i one są ważne i miło je słyszeć. Jestem realistą z duszą romantyka, z wieloma pomysłami na życie.

Życie jest piękne, tylko ludzie je sobie wzajemnie psują; i jak w bajce może być, bo to od nas zależy, jak jest. Wszystko, co nas w życiu spotkało, zarówno to, co dobre, jak i to, co złe, ukształtowało nasz charakter.

Czasem mam wrażenie, że jestem z innego świata.

Dwoje szukających się ludzi musi sobie podać dłoń i iść razem przez życie, pisząc swoją bajeczną historię życia.

Jeżeli wiesz, czego pragniesz – napisz, pokażmy innym, że można żyć tak, jak kiedyś żyli nasi rodzice, dziadkowie, niech inni widzą w nas wzór i nim się inspirują.

Moje zainteresowania: medycyna, polityka, zwierzęta, turystyka – wycieczki długie i krótkie, wędrówki po górach, wypoczynek na łonie natury. Jeżeli chcesz swój kawałek nieba na ziemi – zapraszam! (Mariusz)

***

I znów poszerzone ogłoszenie do rubryki korespondencyjnej. Lista oczekiwań od ew. korespondentki, ale też własna oferta. Normalnie ludzie poszukują kogoś, kto wypełni ich samotność, raczej nie afiszując się nawzajem swoimi darami. Pamiętam taki film w telewizji, była to historia pewnej pary z Australii. Dwoje Polaków, już w sile wieku, poznali się korespondencyjnie (takie to były czasy). Wypytywano, dlaczego ta pani zdobyła się na wyjazd aż do Australii, w niewiadome, do nieznanego samotnego człowieka już nieco steranego życiem, bez luksusów i wcale niepodobnego do Alaina Delona. Odpowiedziała, że chciała mu stworzyć dom i dać nieco ciepła i miłości w tym jego trudnym i ciężkim życiu... I tak trzymać!