Nie wszyscy w Ewangelii przemawiają wielkimi słowami i nie wszyscy dokonują spektakularnych czynów. Czasem kilka zdań anonimowej wdowy czy spojrzenie trędowatego wystarczają, by odsłonić sedno chrześcijaństwa.
W Biblii najłatwiej zapamiętuje się tych, którzy stoją na środku sceny: Mojżesza, Dawida, Jonasza, Hioba, Piotra, Pawła. Ksiądz Luigi Maria Epicoco idzie jednak drogą bardziej wymagającą – bo czasem to właśnie postaci z tła mówią o Bogu najwięcej. W książce Na drugim planie. Czego uczą mało znane postaci z Pisma Świętego bierze pod lupę sługi, trędowatych, wdowę, setnika, dzieci i tłum głodnych – ludzi, których zwykle „czytamy” pobieżnie, choć to oni często niosą w sobie najczystszą Ewangelię.
Spod ręki ks. Epicoca wyszła książka napisana z czułością wobec postaci małych, znajdujących się niemal na marginesie, pominiętych i z pozoru mało ważnych. Autor przypomina, że dla Jezusa nie ma miejsc błahych ani ludzi z drugiego planu – każdy jest tak samo ważny, a świętość bardzo często objawia się nie w wielkich gestach, tylko w prostocie przyjęcia miłosierdzia, pocieszenia i uzdrowienia. Uczy więc tej pięknej duchowo perspektywy.
Często Biblia bywa czytana przez nas zbyt szybko. Ksiądz Epicoco jednak spowalnia ten pośpiech. To włoski prezbiter, teolog, filozof i pisarz, wykładowca filozofii na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim, autor wielu prac naukowych o charakterze filozoficzno-teologicznym. Bogate zaplecze naukowe potrafi przełożyć na język zwykłego człowieka.
Na drugim planie to nie tyle komentarz biblijny, ile delikatna korekta naszej wyobraźni. Ksiądz Epicoco uczy, że w królestwie Bożym pierwszeństwo nie zawsze należy do tych, którzy najgłośniej krzyczą.
Na drugim planie. Czego uczą mało znane postaci z Pisma Świętego
ks. Luigi Maria Epicoco
Wydawnictwo: WAM
Książka do nabycia:
ksiegarnia.niedziela.pl
tel. 34 324 36 45
ksiegarnia@niedziela.pl
Sześcioletnia Irena miała umrzeć razem z rodziną. Została ciężko ranna i pozostawiona na śmierć w męczarniach. Kiedy odzyskała przytomność, pamiętała mrówki chodzące po ciele. Historie osób takich jak ona przywołuje książka Wołyń. Bez komentarza.
Jak opowiedzieć o zbrodni, która odbiera słowa? Jak mówić o okrucieństwie, które nie miało precedensu? Skala mordów dokonanych przez Ukraińców na Wołyniu jest porażająca. Ale to, co najbardziej bulwersuje, to próby jej rozmywania, wybielania, relatywizowania. Dlatego najlepiej jest oddać głos tym, którzy jakimś cudem ocaleli z ludobójstwa. Czyni to książka Wołyń. Bez komentarza. Nie znajdziemy tu analiz dokonywanych przez historyków – to opowieść świadków przywołujących szczegóły, których pamięć nie zatarła przez kilkadziesiąt lat. Relacja Ireny Gajowczyk otwiera publikację i od razu wyciska łzy z oczu. Po tym świadectwie normalny człowiek nie może ustać na nogach. Potem przychodzą następni świadkowie. Stanisław Walkiewicz słyszy mordowanie najbliższych i zostaje jedynym ocalałym z rodziny. Inni przypominają nazwy wsi, nazwiska sąsiadów, drogi ucieczki, kryjówki. Jedna relacja mogłaby jeszcze uchodzić za dramat pojedynczego człowieka. Dziesiąta i kolejna zaczyna tworzyć świadectwo zagłady całego świata.W tej książce nie potrzeba literackich ozdobników ani trików budujących sensację, opowiadana przez świadków rzeczywistość była wystarczająco potworna. Wołyń widziany z tych relacji nie jest nazwą wydarzenia z podręcznika. Jest domem, którego już nie ma. Rodzicami, których dziecko widziało po raz ostatni. Sąsiadem, którego twarz zapamiętało się na zawsze. Po kilkunastu takich świadectwach zaczyna się rozumieć, że „bez komentarza” nie oznacza braku treści. Oznacza zgodę na to, by ostatnie słowo należało do ocalałych. Tę książkę powinien przeczytać absolutnie każdy.
Łatwo policzyć to, czego nam brakuje. Trudniej zauważyć dobro, które już otrzymaliśmy. Maryja uczy nas zatrzymać się i powiedzieć Bogu: „Dziękuję”. Dziś spróbuj wymienić trzy konkretne rzeczy, za które jesteś wdzięczny.
W październiku mamy dla Ciebie 31 powodów, żeby wziąć Różaniec do ręki. Każdego dnia – jeden powód, jedna tajemnica, jedna intencja.
Srebrny jubileusz działalności artystycznej zespołu jest okazją do koncertu „Naszemu Miastu. 25 lat Cameraty Lubelskiej”.
Camerata Lubelska to kameralny zespół wokalny powołany w 2001 r. z inicjatywy prof. Kazimierza Górskiego. Zespół tworzą śpiewacy z wieloletnią praktyką wokalną, w tym wywodzący się z akademickiego środowiska chóralnego Lublina.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
