Dk. Robert Alberciak

Parafia św. Jakuba Apostoła w Piotrkowie Trybunalskim

W czasach, gdy Kościół z różnych powodów traci autorytet, coraz trudniej dotrzeć do ludzi wyłącznie przez ambonę i kazania. Wielu z tych, którzy dystansują się od Kościoła, nie przyjdzie do świątyni, by słuchać o Jezusie. Dlatego najważniejsze jest głoszenie Ewangelii własnym życiem – poza murami kościoła. Chcę żyć tak, aby inni, patrząc na moje postępowanie, mogli na nowo odkryć miłość Boga. Sama znajomość prawd wiary nie wystarczy, jeśli nie przekłada się na konkretne dobro i świadectwo życia.

Dk. Jakub Bakalarz

Parafia Opatrzności Bożej w Łodzi

W naszej seminaryjnej kaplicy znajduje się figura Jezusa Dobrego Pasterza niosącego owcę na ramionach. To przypomnienie, że Jezus sam wychodzi do człowieka i szuka zagubionych. Moją rolą jest Mu w tym nie przeszkadzać, ale świadczyć swoją postawą, że Kościół naprawdę jest wspólnotą, w której każdy jest ważny. Chciałbym budować bliskość poprzez małe gesty: uśmiech, uwagę, dostępność i życzliwość. Myślę, że dziś najbardziej ludzi oddala brak autentyczności. Dlatego szczególnie ważne są dla mnie słowa wypowiadane podczas święceń diakonatu: „Wierz w to, co będziesz czytać, nauczaj tego, w co uwierzysz, i pełnij to, czego będziesz nauczać”.

Dk. Dawid Drzażdżewski

Parafia NMP Różańcowej w Nowych Chrustach

Drogą do pomagania ludziom w odnalezieniu Jezusa jest przede wszystkim osobiste świadectwo życia. Jako diakon chcę być autentyczny – nie tworzyć sztucznego wizerunku, ale pozostać człowiekiem prawdziwym i wiarygodnym. Przez wiele lat pracowałem jako katecheta, pedagog i nauczyciel wspomagający. W każdej z tych ról przekonywałem się, że ludzie najbardziej ufają tym, którzy nie udają doskonałych, lecz uczciwie pokazują swoją drogę wiary. Wierzę, że spotkanie z człowiekiem żyjącym Ewangelią na co dzień może pomóc innym otworzyć się na Boga i odnaleźć drogę do Chrystusa.

Dk. Michał Gołembka

Parafia św. Wojciecha BM w Łodzi

Myślę, że jedną z głównych przyczyn dystansu wobec Kościoła jest patrzenie na niego przez pryzmat słabości ludzi wierzących i duchownych. Dlatego szczególnie ważne jest budowanie relacji opartych na zaufaniu i świadectwie życia. Chcę pokazywać Boga jako Tego, który jest obecny w życiu człowieka i który każdego kocha oraz zbawia. Zadaniem diakona jest głoszenie Ewangelii nie tylko słowem, ale także własną postawą.

Dk. Kamil Lengier

Parafia św. Bartłomieja Apostoła w Opocznie (diecezja radomska)

Każdy człowiek jest w innym miejscu swojej drogi do Boga. Dlatego potrzeba cierpliwości i umiejętności spotkania człowieka tam, gdzie aktualnie się znajduje – nawet jeśli jego droga jeszcze nie prowadzi do Jezusa. Nie chcę moralizować ani dawać gotowych odpowiedzi, ale dzielić się tym, co sam otrzymałem. Chciałbym pokazywać, że mimo trudności Kościół pozostaje miejscem spotkania z Chrystusem i drogą, która prowadzi do nadziei.

Dk. Grzegorz Panuś

Parafia św. Jakuba Apostoła w Stawigudzie (archidiecezja warmińska)

Chciałbym być blisko człowieka i jego codziennych problemów. Dziś nie wystarczy mówić o Ewangelii – trzeba nią żyć. Wielu ludzi bardziej niż wielkich słów potrzebuje obecności, wysłuchania i zwykłej życzliwości. Chcę pomagać innym odnajdywać drogę do Jezusa poprzez dobroć, empatię i otwarte serce. Wierzę, że autentyczność i szacunek mogą stać się drogą prowadzącą do Boga.

Dk. Krzysztof Wowra

Parafia św. Franciszka z Asyżu w Bielsku-Białej Wapienicy (diecezja bielsko-żywiecka)

W czasach dystansu do Kościoła chcę uczyć się bliskości człowieka od trzech kobiet. Pierwszą jest św. Faustyna Kowalska, która uczy patrzeć na innych z miłością, słuchać cierpiących i nie ranić słowem. Drugą – Stanisława Leszczyńska, położna z Auschwitz, będąca dla mnie wzorem odwagi, troski o najsłabszych i szacunku wobec każdego człowieka. Trzecią jest Maryja, która po zwiastowaniu poszła z pośpiechem do Elżbiety, by nieść pomoc. Chciałbym właśnie z takim „Bożym pośpiechem” wychodzić do ludzi i pomagać im odnaleźć drogę do Jezusa.