Kościół nie może nigdy zamykać się w sobie, lecz jest otwarty na wszystkich i jest dla wszystkich. Jeśli należą do niego wierzący w Chrystusa, to sobór przypomina nam, że do nowego ludu Bożego powołani są wszyscy ludzie. (...) W Kościele jest i musi być miejsce dla wszystkich, a każdy chrześcijanin jest wezwany do głoszenia Ewangelii i dawania świadectwa w każdym środowisku, w którym żyje i działa. W ten sposób ten lud ukazuje swoją katolickość, przyjmując bogactwa i zasoby różnych kultur, a jednocześnie oferując im nowość Ewangelii.

Audiencja generalna, 11 marca 2026 r.

Sprawiedliwość w Kościele nie jest jedynie technicznym stosowaniem prawa, ale posługą w służbie ludowi Bożemu. Wymaga nie tylko biegłości prawniczej, ale także mądrości, równowagi i nieustannego poszukiwania prawdy w miłości. (...) Sprawiedliwość sprawowana z uczciwością i wiernością prawdzie staje się czynnikiem stabilności i zaufania w społeczeństwie, sprzyjając jedności jako jej naturalnej konsekwencji. Niech sprawiedliwość zawsze będzie oświecona prawdą i towarzyszy jej miłosierdzie, bo jedno i drugie znajduje swoje wypełnienie w Chrystusie.

Przemówienie do Trybunału Państwa Miasta Watykańskiego, 14 marca 2026 r.

Jesteśmy wezwani do przeżywania chrześcijaństwa „z otwartymi oczami”. Wiara nie jest ślepym aktem, abdykacją rozumu ani ulokowaniem się w jakiejś pewności religijnej, która powoduje, że odwracamy wzrok od świata. Przeciwnie, wiara pomaga nam patrzeć „z punktu widzenia Jezusa, Jego oczami: jest uczestnictwem w Jego sposobie patrzenia” (enc. Lumen fidei, 18), a zatem wymaga od nas „otwierania oczu”, tak jak to czynił Jezus, przede wszystkim na cierpienia innych i na rany świata. Dzisiaj, w szczególności w obliczu tak licznych pytań ludzkiego serca i dramatycznych sytuacji niesprawiedliwości, przemocy i cierpienia, które naznaczają nasze czasy, potrzeba wiary czujnej, uważnej i profetycznej, która otwierałaby oczy na ciemności świata i wnosiła w nie światło Ewangelii przez zaangażowanie na rzecz pokoju, sprawiedliwości i solidarności.

Anioł Pański, 15 marca 2026 r.

Od 2 tygodni narody Bliskiego Wschodu cierpią z powodu przerażającej przemocy wojny. Tysiące niewinnych osób zostało zabitych, a mnóstwo innych zostało zmuszonych do opuszczenia swoich domów. Ponownie zapewniam o mojej modlitewnej bliskości wobec wszystkich, którzy stracili swoich bliskich w atakach, które dotknęły szkoły, szpitale i obszary zamieszkane. Powodem do wielkiego niepokoju jest sytuacja w Libanie. Wyrażam nadzieję na takie drogi dialogu, które pomogą władzom tego kraju wdrożyć trwałe rozwiązania obecnego poważnego kryzysu – dla dobra wspólnego wszystkich Libańczyków. W imieniu chrześcijan Bliskiego Wschodu oraz wszystkich kobiet i mężczyzn dobrej woli zwracam się do odpowiedzialnych za ten konflikt: wzywam do zawieszenia broni! Niech na nowo otworzą się ścieżki dialogu! Przemoc nigdy nie będzie mogła doprowadzić do sprawiedliwości, stabilności i pokoju, których oczekują narody.

Po modlitwie Anioł Pański, 15 marca 2026 r.