Zgromadzenie Córek św. Franciszka Serafickiego od początku swojego istnienia wpisuje się głęboko w duchowość i dziedzictwo św. Franciszka z Asyżu. – Gdyby od czasu do czasu pojawiał się w Kościele ktoś taki jak św. Franciszek, wnosiłby ze sobą nowego ducha, świeże tchnienie, które umacniałoby wiarę opartą na skale – Jezusie Chrystusie. Swoim życiem Franciszek pokazuje, że warto oddać Panu Bogu wszystko, co się ma: czas, zdrowie, talenty i całe swoje życie. Taka postawa przynosi owoce i pozwala czynić rzeczy naprawdę wielkie – mówi m. Victoria. Duchowość franciszkańska, na której opiera się życie zgromadzenia, nie jest jedynie zbiorem zasad czy pobożnych praktyk. Jest przede wszystkim stylem życia, który przenika codzienność sióstr, ich modlitwę, pracę i relacje międzyludzkie. W centrum tej duchowości znajduje się ukrzyżowany i zmartwychwstały Chrystus, obecny w sakramentach, w słowie Bożym oraz w człowieku potrzebującym pomocy. Siostry starają się naśladować św. Franciszka w jego bezwarunkowym zaufaniu Bogu, w postawie pokory i gotowości do służby, niezależnie od okoliczności.

Historia – fundament tożsamości

Początki zgromadzenia związane są z Sandomierzem oraz z osobą bł. ks. Antoniego Rewery. To on, zafascynowany duchowością św. Franciszka z Asyżu, dał początek Zgromadzeniu Córek św. Franciszka Serafickiego. 4 października 1928 r. powołał do życia Towarzystwo Domu Ludowego w Sandomierzu, które stało się zalążkiem przyszłej wspólnoty zakonnej. Zamieszkałe tam tercjarki prowadziły życie wspólne i angażowały się w liczne dzieła duszpasterskie. W 1933 r. powstał nowicjat, a wspólnota przyjęła nazwę Stowarzyszenia Sióstr św. Franciszka. Siostry, składając śluby według Reguły III Zakonu, rozwijały swoje dzieło mimo trudnych warunków historycznych. W 1942 r. ks. Rewera został aresztowany i zamordowany w obozie koncentracyjnym; oddał życie za wiarę i bliźnich. Po wojnie, dzięki opracowaniu konstytucji i wsparciu władz kościelnych, zgromadzenie zostało oficjalnie zatwierdzone w 1959 r. przez bp. Jana Kantego Lorka i przyjęło nazwę Zgromadzenia Córek św. Franciszka Serafickiego. Od tego czasu siostry z wielkim zaangażowaniem realizują charyzmat założyciela, podejmując pracę duszpasterską, katechetyczną, wychowawczą i charytatywną. Historia zgromadzenia ukazuje, jak z wiary, poświęcenia i wierności Bogu rodzą się trwałe dzieła. Pamięć o przeszłości pomaga dziś siostrom twórczo przeżywać teraźniejszość i budować solidne fundamenty na przyszłość, gdy prowadzą kolejne pokolenia bezpieczną drogą do Boga.

Droga „ku Bogu w bliźnim”

Charyzmat zgromadzenia wyrasta z duchowości franciszkańskiej i koncentruje się wokół tajemnicy Krzyża, miłości bliźniego oraz pokornej służby. Jego istotą jest dążenie do Boga przez codzienne spotkania z człowiekiem, zwłaszcza z tym, który jest słaby, zagubiony lub cierpiący. Hasło: „Ku Bogu w bliźnim” – zawołanie św. Franciszka Serafickiego – nie jest jedynie dewizą, lecz jest programem życia, który wyznacza kierunek formacji i apostolstwa. Siostry uczą się dostrzegać obecność Chrystusa w każdym człowieku, niezależnie od jego sytuacji życiowej. Dlatego tak ważne miejsce w ich duchowości zajmuje postawa miłosierdzia i gotowości do poświęcenia. Charyzmat ten wyraża się także w umiłowaniu modlitwy, szczególnie adoracji eucharystycznej, rozważaniu Męki Pańskiej oraz w duchu pokuty, rozumianej jako codzienne nawracanie serca. Franciszkańska prostota życia, umiłowanie ubóstwa i radość płynąca z bliskości Boga sprawiają, że świadectwo sióstr jest czytelne i autentyczne. Nie chodzi w nim o nadzwyczajne dzieła – chodzi o wierne przeżywanie codzienności w duchu Ewangelii.

W służbie Kościołowi

Misja zgromadzenia realizuje się przez harmonijne połączenie życia zakonnego z działalnością apostolską. Fundamentem wszelkiego działania pozostaje modlitwa, bez której nie byłoby możliwe autentyczne świadectwo wiary. W praktyce posługa sióstr obejmuje szeroki zakres działań. Pracują one w parafiach, wspierając duszpasterstwo przez katechezę, opiekę nad liturgią, formację dzieci, młodzieży i dorosłych. Angażują się w pomoc osobom chorym, starszym i samotnym, niosąc im wsparcie duchowe. W wielu miejscach podejmują także pracę wychowawczą i edukacyjną, by kształtować młode pokolenie w duchu wartości chrześcijańskich. Siostry starają się, aby każda forma posługi była znakiem miłości Chrystusa i zaproszeniem do życia Ewangelią.

Kapituła Generalna

W minionym roku na jesieni odbyła się Kapituła Generalna, która zgromadziła przedstawicielki wspólnot z różnych placówek. Był to czas intensywnej modlitwy, refleksji nad dotychczasową drogą oraz wspólnego rozeznawania przyszłości. Podczas obrad dokonano wyboru matki generalnej, którą na drugą kadencję została s. Victoria Kwiatkowska. Wybór ten był wyrazem zaufania i jedności sióstr, które pragną wspólnie kontynuować dzieło zapoczątkowane przez założyciela. Nowe władze generalne otrzymały zadanie umacniania tożsamości franciszkańskiej oraz wspierania wspólnot w realizacji ich misji. – Chcę wyrazić ogromną wdzięczność za zaufanie, jakim siostry obdarzyły mnie na kolejną kadencję. W jej trakcie, w 2028 r., będziemy przeżywały jubileusz 100-lecia naszego zgromadzenia. Ostatnia kapituła poświęciła wiele czasu na refleksję nad przygotowaniem się do tych uroczystości. Zastanawiałyśmy się, jak przygotować się do tego wydarzenia przede wszystkim duchowo. Podjęłyśmy liczne inicjatywy, które mają się stać wyrazem wdzięczności za minione 100 lat, a jednocześnie pomocą w pogłębianiu życia duchowego – mówi m. Victoria.