W Pierwszym Liście do Koryntian św. Paweł Apostoł oznajmia, że on i jego towarzysze głoszą mądrość, ale „nie mądrość tego świata ani władców tego świata, zresztą przemijających” (2, 6). Terminem „mądrość” Apostoł Narodów określa tu Boży plan zbawienia, w przeciwieństwie do mądrości tego świata, która okazała się niewystarczająca do poznania Bożych zamiarów, a nawet przyczyniła się do uznania ich za głupie i gorszące. Święty Paweł twierdzi, że głosi „tajemnicę mądrości Bożej” (dosłownie: „Boga mądrość w tajemnicy”), która do tej pory była zakryta, której nie pojął żaden z władców tego świata. Teraz Bóg pozwala rozpoznać te tajemnice, są one dostępne dla tych, którzy uwierzyli w Jezusa Chrystusa. Samym rozumem nikt nie byłby w stanie ich rozpoznać – tu konieczne jest działanie Ducha, który wszystko przenika i który objawia te tajemnice wierzącym.

Święty Paweł kieruje te słowa szczególnie do mieszkańców Koryntu, gdzie powszechnie uważano, że filozofia (gr. sofia – mądrość) wystarcza do poznania natury świata i Boga, ale według Apostoła prawdziwą tajemnicę i mądrość objawia jedynie sam Bóg. Owa tajemnica – Boży plan dla człowieka jest bardzo zaskakujący i pozytywny: „ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani serce człowieka nie zdołało pojąć, jak wielkie rzeczy przygotował Bóg tym, którzy Go miłują” (1 Kor 2, 9).

Święty Paweł, pisząc o mądrości Bożej, nawiązuje do starotestamentowej tradycji (szczególnie pism prorockich i mądrościowych), według której nie jest ona jedynie przymiotem samego Boga, ale także przynależy człowiekowi, któremu Bóg udzielił tego daru. Termin hebrajski chokmah JHWH – mądrość Boża zawiera w sobie również takie idee, jak: wiedza, roztropność i rozwaga. Tak rozumiana Boża mądrość wskazuje też na rozumność, wszechwiedzę, wszechmoc, świętość i niezmienność Boga, a zarazem uobecnia się w kulcie i utożsamiana jest z Torą. Stary Testament mówi o mądrości Bożej w sposób uosobiony, być może dlatego, by ułatwić człowiekowi emocjonalno-intelektualne przyswojenie tej prawdy. A zatem księgi starotestamentowe ukazują mądrość Bożą jako matkę, nauczycielkę lub mistrzynię, a nawet jako oblubienicę – ale zawsze zależną od Boga. To ona, trwając z Nim w łączności, przekazuje Jego wolę i uobecnia Go wśród ludzi. Według ksiąg mądrościowych, istnieje ona w świecie stworzonym, wpływa na niego, gdyż stworzona była od początku (por. Prz 8, 22-23), wyszła z Bożych ust (por. Syr 24, 3), została nawet intronizowana (por. Mdr 9, 4; Syr 24, 4). Jest ona wylana na wszystkie Boże dzieła i dlatego wszystko przenika i uwidacznia się w świecie przyrody, a przede wszystkim w historii narodu wybranego, który sobie szczególnie umiłowała.

Mądrość Boża jest dostępna dla ludzi, ale tylko jako łaskawy dar Boga (por. Mdr 8, 21; Ba 3, 27), dlatego otrzymują ją ci, którzy ją miłują, poszukują jej i modlą się o nią. W jej posiadaniu są szczególnie ci, którzy zostali wezwani do realizacji Bożego planu, jak np. Józef Egipski, prorok Daniel, król Salomon, a przede wszystkim zapowiadany Mesjasz.