W Kurii Diecezjalnej w Zamościu w czwartek, 15 stycznia, odbył się diecezjalny etap XXXVI Olimpiady Teologii Katolickiej. Do rywalizacji przystąpili najlepsi uczniowie szkół ponadpodstawowych z terenu diecezji, wyłonieni wcześniej w eliminacjach szkolnych.
Za organizację etapu diecezjalnego odpowiadał Wydział Nauki i Wychowania Katolickiego Kurii Diecezjalnej w Zamościu. Jak podkreślał ks. dr Piotr Brodziak, dyrektor Wydziału, tegoroczna edycja była szczególnie wymagająca.
– Tematem przewodnim był „Chrzest i misja świętego Ottona z Bambergu”, apostoła Pomorza. To postać mniej związana z naszym regionem, dlatego materiał wymagał od młodzieży dużego zaangażowania i pogłębionej pracy. Mimo to uczniowie bardzo chętnie sięgnęli po tę tematykę – zaznaczył ks. Brodziak.
Warto dodać, że św. Otton jest patronem Szczecina oraz diecezji szczecińsko-kamieńskiej. Na Pomorzu Zachodnim, gdzie w XII wieku prowadził intensywną działalność misyjną, jest postacią otaczaną szczególnym kultem. To właśnie tam chrystianizował pogańskie ziemie, kładąc fundamenty pod rozwój Kościoła na tych terenach. Tegoroczny temat olimpiady w naturalny sposób nawiązywał więc do miejsca ogólnopolskiego finału.
Nowi diakoni z bp. Mariuszem Leszczyńskim i wychowawcami seminaryjnymi
W sobotę, 3 maja w uroczystość Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w zamojskiej katedrze trzech alumnów V roku Wyższego Seminarium Duchownego Diecezji Zamojsko-Lubaczowskiej przyjęło święcenia diakonatu. Eucharystii przewodniczył bp Mariusz Leszczyński.
Słowo „diakon” swoje źródło bierze z greckiego terminu „diákonos”, które tłumaczy się jako sługa. Z tego wypływa główne zadanie diakonów, czyli służba. Diakonat jest pierwszym z trzech stopni święceń, dlatego też czyni alumna przyjmującego owe święcenia pomocą dla prezbiterów i biskupów. Katechizm Kościoła Katolickiego naucza, że „diakoni, na których nakłada się ręce nie dla kapłaństwa, lecz dla posługi, uczestniczą w specjalny sposób w posłaniu i łasce Chrystusa. Sakrament święceń naznacza ich pieczęcią (charakterem), której nikt nie może usunąć. Upodabnia ich ona do Chrystusa, który stał się diakonem, to znaczy sługą wszystkich”.
Ben Sira (Jezus, syn Eleazara, syn Syracha) pisze w Jerozolimie w początkach II w. przed Chr., w świecie, w którym kultura grecka mocno naciska na tożsamość Izraela. W części zwanej „pochwałą ojców” (Syr 44-50) ukazuje dzieje jako szkołę wierności. Dawid staje tu w centrum nie jako strateg, lecz jako człowiek kultu. Porównanie do tłuszczu ofiary podkreśla, że to, co najcenniejsze, należy do Pana. W Prawie tłuszcz (cheleb) bywa częścią zastrzeżoną dla Boga. Dawid zostaje oddzielony dla świętości. Autor przypomina zwycięstwa, ale zatrzymuje się na pieśni. Dawid śpiewał „z całego serca” i umiłował Stwórcę. To język czegoś więcej niż tylko talentu. Wspomnienie śpiewaków przy ołtarzu i uporządkowania świąt dotyka realnej historii liturgii Dawidowej, znanej także z Ksiąg Kronik. Wiara wchodzi w ciało wspólnoty przez modlitwę, muzykę i czas święta. Najbardziej uderza zdanie o odpuszczeniu grzechów. Syrach nie pomija upadku króla, lecz widzi w nim miejsce działania miłosierdzia. Tron otrzymuje oparcie w obietnicy Boga, a nie w bezgrzeszności władcy. Obraz rogu (qeren) oznacza moc i wyniesienie. Św. Atanazy w „Liście do Marcellina” mówi o Psalmach jako o zwierciadle serca i uczy, że człowiek bierze ich słowa na usta jak własne. Ta intuicja wyrasta z Dawida, którego Syrach pokazuje jako mistrza modlitwy. Św. Augustyn, komentując przysięgę Boga „dla Dawida”, rozpoznaje w „nasieniu Dawida” Chrystusa oraz tych, którzy do Niego należą. Przymierze króla otwiera się na lud odkupiony. Słowa o „przymierzu królów” i „tronie chwały” nawiązują do obietnicy z 2 Sm 7, w której Bóg podtrzymuje dom Dawida.
O ile o samej Katanii może wiemy niewiele, to już o jej patronce, św. Agacie, z pewnością nie raz słyszeliśmy. W Polsce czczona jest głównie jako święta chroniąca od pożarów, na Sycylii urasta do rangi bohaterki i głównej patronki Katanii. To na jej cześć miasto obchodzi kilkudniową uroczystość na wzór karnawału, a dla upamiętnienia jej męczeńskiej śmierci pieczone są tradycyjne biszkoptowe ciastka o osobliwym kształcie.
TEKST POCHODZI Z ARCHIWALNEGO "GŁOSU OJCA PIO", ZOBACZ NOWY NUMER: glosojcapio.pl/nowy-numer
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
