Hasło Roku Jubileuszowego „Pielgrzymi nadziei” oraz obchodzona wcześniej, w 2016 r., 1050. rocznica chrztu Polski i słowa: „Gdzie chrzest, tam nadzieja”, wprowadzają nas w tematykę chrześcijańskiej nadziei. Wiemy, czym ona jest i jak nią żyć, ale dopiero pielgrzymka jubileuszowa do Włoch utrwaliła w nas prawdziwe rozumienie tego słowa.

Dana mi była łaska, tak jak św. Ricie w 1450 r., pielgrzymować do Rzymu z moją rodzinną parafią św. Barbary w Wieluniu. Cieszyłam się, że kroczę drogami mojej świętej patronki.

Więź z Kościołem

Spacer po Rzymie i Watykanie był niezapomniany. Szczególny wymiar miała wędrówka z krzyżem jubileuszowym do Drzwi Świętych. Doszliśmy do nich wyznaczoną drogą pielgrzymów nadziei. Niosąc krzyż jubileuszowy, modliliśmy się psalmami, odmawialiśmy Litanię do Wszystkich Świętych oraz Różaniec. I tak dotarliśmy przed Bazylikę św. Piotra. Łącząc się z tłumami pielgrzymów, doszliśmy do grobu św. Piotra, pierwszego papieża. Wędrówka upewniła nas, że każdy chrześcijanin, każda wspólnota, nawet z najdalszego zakątka świata, tworzy więź z Kościołem, św. Piotrem i wszystkimi świętymi, oraz że tutaj jest początek naszej mocnej wiary, nadziei i miłości. Tu przekonaliśmy się, jak ważne jest nieustanne budowanie tej więzi.

W bazylice nawiedziliśmy groby naszego wielkiego rodaka – św. Jana Pawła II oraz świętych Jana XXIII, Jozafata i wielu innych. Tego dnia uczestniczyliśmy we Mszy św. sprawowanej w kaplicy Księży Zmartwychwstańców przez naszych kapłanów – ks. Jarosława Borala, proboszcza parafii św. Barbary w Wieluniu, i ks. Adama Sołtysiaka, proboszcza wieluńskiej parafii św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny.

Spotkanie z pasterzem

Następnego dnia udaliśmy się na środową audiencję Ojca Świętego Leona XIV. Udało nam się być blisko na pl. św. Piotra i dzięki temu z odległości kilku metrów widzieliśmy przejeżdżającego w swoim papamobile papieża. Te chwile pozostaną na zawsze w moim, i nie tylko moim, sercu. Jadąc przez plac, papież tak jakby chciał się przywitać ze wszystkimi swoim spojrzeniem, przekazać ciepło, pokój, pokorę, i błogosławił wszystkich, a szczególnie małe dzieci. To pasterz Kościoła, który cieszy się owczarnią i daje przykład miłości Jezusa Chrystusa. Była to dla nas kolejna lekcja wiary, nadziei i miłości.

Po spotkaniu z papieżem wyruszyliśmy do Bazyliki św. Jana na Lateranie i udaliśmy się na Święte Schody w kaplicy Santa Sanctorum, a następnie do Bazyliki Matki Bożej Większej, gdzie w nawie bocznej jest grób papieża Franciszka. Po południu poszliśmy na Mszę św. do sanktuarium Matki Bożej Nieustającej Pomocy u ojców redemptorystów.

Kolejnego dnia zwiedziliśmy Forum Romanum, czyli antyczną część Wiecznego Miasta, po czym uczestniczyliśmy we Mszy św. w polskim kościele św. Stanisława Biskupa i Męczennika. Tutaj mieliśmy możliwość ucałowania relikwii św. Jana Pawła II.

Moja patronka

Później pojechaliśmy do Bazyliki św. Pawła za Murami, do ojców benedyktynów. Po modlitwie udaliśmy się do miejsc związanych ze św. Ritą – najpierw do Roccaporena, gdzie się urodziła, a później do Cascii, do sanktuarium pod jej wezwaniem, gdzie znajduje się jej grób. Tam podczas porannej Mszy św. dziękowaliśmy za wszelkie otrzymane łaski i prosiliśmy o dalsze. Cieszyłam się, że właśnie tam, u mojej patronki, mogłam dziękować za 25 lat profesji zakonnej, za rodzinę, wspólnotę zakonną, za tych, których spotkałam na mojej drodze życia. Z wiarą i ufnością prosiłam o dalsze Boże błogosławieństwo, opiekę Matki Bożej i św. Rity. Dziękuję ks. Jarkowi Boralowi za odprawienie Eucharystii w mojej intencji i wszystkim tam zgromadzonym za modlitwę.

Kolejne miejsca pielgrzymki to: Asyż, Papieskie Sanktuarium Świętego Domu Madonny z Loreto, sanktuarium Świętego Oblicza w Manoppello, San Giovanni Rotondo, sanktuarium św. Michała Archanioła na Monte Sant’Angelo oraz Monte Cassino.

U ojców benedyktynów podczas Mszy św. sprawowanej wśród wielu relikwii świętych dziękowaliśmy za dar pielgrzymki, wszelkie otrzymane łaski i spotkanych ludzi, a także prosiliśmy o dalsze Boże błogosławieństwo, opiekę dla nas, naszych rodzin, wspólnot, Ojczyzny i w intencjach, które mieliśmy w naszych sercach.

Jubileusze i wspomnienia

Myślę, że dla mnie był to najważniejszy tydzień w Roku Jubileuszowym. Po pierwsze, dziękowaliśmy za 100 lat (archi)diecezji częstochowskiej, 25 lat parafii św. Barbary w Wieluniu, 25 lat mojej profesji zakonnej i – co było dla mnie największą niespodzianką – przeżywaliśmy 125. rocznicę kanonizacji św. Rity.

Po drugie, w czasie pielgrzymki dane nam było przeżywać wspomnienia i święta liturgiczne, tak ważne dla wielu z nas: Świętych Archaniołów Michała, Gabriela i Rafała; św. Hieronima; św. Teresy od Dzieciątka Jezus; Świętych Aniołów Stróżów; św. Franciszka z Asyżu; św. Faustyny Kowalskiej oraz św. Brunona z Kolonii. Wszyscy tak ważni, potrzebni i bardzo nam bliscy.

Po trzecie, wszystko układało się w myśl naszego Zgromadzenia Sióstr Benedyktynek Samarytanek Krzyża Chrystusowego, którego hasłem są słowa św. Jana Apostoła: „Bóg jest miłością”. Znamienne dla mnie było to, że w ostatnim dniu pielgrzymki w czasie Mszy św. usłyszeliśmy Ewangelię o miłosiernym Samarytaninie.

Podczas pielgrzymki odkrywałam na nowo miłość poszczególnych świętych, których spotykaliśmy, m.in.: św. Piotra, św. Jana Pawła II, św. Klary, św. Carla Acutisa, św. Scholastyki i wielu innych.

Prosiłam Matkę Pięknej Miłości, aby na nowo pomagała nam kochać Boga, siebie i innych ludzi. A wypisana myśl z dawnego pamiętnika: „Módl się i pracuj, a dojdziesz do celu, bo tym sposobem doszło już wielu”, znajduje potwierdzenie u św. Benedykta, który w swojej Regule zachęca, „aby we wszystkim uwielbiony był Bóg”. Gdy będziemy tym żyć w codzienności, odnowimy pierwotną harmonię, a wstawiennictwo świętych pomoże nam odkrywać nadzieję jako miłość.

Wszędzie, gdzie byłam, prosiłam o serca czyste, pokorne, ufne, pełne żywej wiary, nadziei i miłości. Wypraszałam Boże błogosławieństwo dla polecanych osób i sióstr z mojego zgromadzenia. Dziękuję Bogu i ludziom za dar wspólnego pielgrzymowania i spędzony wspólnie czas wśród wielkich świętych Kościoła.