Na miejscu spotkał się z duchowieństwem i wiernymi Kościoła Maronickiego. To było spotkanie z Patriarchą Antiochii i całego Wschodu dla Maronitów kardynałem Béchara Boutros al-Rai, któremu przekazał ikonę Matki Bożej Łaskawej z Krzeszowa. Ksiądz biskup uczestniczył także w święceniach prezbiteratu w obrządku maronickim diakona Fabio Lutfi Pereira, który został delegowany przez Arcybiskupa Cypru do posługi duszpasterskiej dla maronitów w Polsce. W naszym kraju żyje ok. 1000 maronitów.

Warto przy tej okazji wspomnieć, że Ogólnopolski Katolicki Ruch „Wspólnota Świętego Szarbela” jest stowarzyszeniem duchownych, osób życia konsekrowanego i wiernych świeckich pragnących naśladować wiarę i gorliwość Świętego Szarbela oraz rozszerzać nabożeństwo ku jego czci poprzez osobiste oddanie się Jego opiece, dla większej chwały Boga i pożytku Kościoła. Oznacza to ufne wołanie o jego wstawiennictwo, aby sam Święty Szarbel rozpoznał w członkach Wspólnoty swój styl życia prostego i ewangelicznego, który uwielbia Trójcę Świętą i służy bliźnim. Zrzesza on różne grupy modlitewne, bractwa, wspólnoty i ruchy kościelne nawiązujące do duchowego dziedzictwa libańskich świętych, szczególnie Świętego Szarbela.

Szarbel Makhlouf to duchowny maronicki, mnich i pustelnik, święty Kościoła katolickiego. Urodził się 8 maja 1828 r. na północ od Bejrutu. Zmarł w Wigilię Bożego Narodzenia – 24 grudnia 1898 roku. Szarbela beatyfikował w ostatnich dniach Soboru Watykańskiego II, 5 grudnia 1965 r., papież Paweł VI. Mówił wtedy: „Eremita z gór Libanu zaliczony zostaje do grona błogosławionych. To pierwszy wyznawca pochodzący ze Wschodu, którego umieszczamy wśród błogosławionych według reguł obowiązujących aktualnie w Kościele katolickim. Symbol jedności Wschodu i Zachodu! Znak zjednoczenia, jakie istnieje między chrześcijanami całego świata! Jego przykład i wstawiennictwo są dzisiaj bardziej konieczne, niż były kiedykolwiek. (...) Właśnie ten błogosławiony zakonnik z Annaya powinien służyć nam za wzór, ukazując nam absolutną konieczność modlitwy, praktykowania cnót ukrytych i umartwiania siebie. Kościół bowiem wykorzystuje również dla celów apostolskich ośrodki życia kontemplacyjnego, gdzie wznoszą się do Boga, z zapałem, który nigdy nie stygnie, uwielbienie i modlitwa”. Ten sam papież kanonizował Szarbela 9 października 1977 r.

Warto też pamiętać, że Kościół maronicki jest Kościołem katolickim obrządku wschodniego, w pełnej komunii ze Stolicą Apostolską. Maronici to katolicy obrządku zachodnio-syryjskiego. Zamieszkują Liban, Syrię, Palestynę, Egipt i Cypr, a także szeroko pojętą diasporę. Jak czytamy na stronie Maronickiej Fundacji Misyjnej, Kościół maronicki jest jedynym spośród Kościołów Wschodnich, który na przestrzeni wieków pozostawał w pełnej komunii z Rzymem, pomimo ogromnych bolesnych doświadczeń, jakie przeszedł ze strony tzw. monofizytów, Bizantyjczyków, Mameluków i Osmanów (Turków). Co więcej, Kościół ten stanowi jedyne w swoim rodzaju zjawisko w Kościele powszechnym. Wszystkie inne Kościoły katolickie mają równolegle do siebie jeden lub więcej bliźniaczych Kościołów oddzielonych od katolicyzmu.