Przez ostatnie lata w parafii prowadzone były prace przy odnowie świątyni. – Do parafii przyszedłem w 2017 r. Kiedy wszedłem do kościoła, zobaczyłem, że ma on ogromny potencjał, że może być jeszcze piękniejszy. Od razu podjąłem decyzję o pewnych zmianach wewnątrz świątyni, tak aby jeszcze bardziej sprzyjała modlitwie i spotkaniu z Bogiem. Oczywiście, doceniłem wysiłek mojego poprzednika. Sam lubię kościoły, w których jest harmonia. Mnie samemu łatwiej jest się w takim kościele modlić – podkreślił ks. Rafał.

Ku Chrystusowi

Po wejściu do świątyni od razu możemy zauważyć piękną figurę Chrystusa w prezbiterium. – Chrystus jest w centrum naszej świątyni, bo do Chrystusa ma wszystko prowadzić. Sami nasi parafianie o to prosili. Człowiek, który przychodzi się tutaj modlić, wie do Kogo przychodzi. Pozostałe figury, które były w prezbiterium, przenieśliśmy w inne miejsce świątyni. Zresztą figury przedstawiające św. Jacka, naszego patrona, i św. Ojca Pio zostały odnowione. Podobnie figura Matki Bożej Fatimskiej nabrała nowego blasku. Zostało również zmienione tabernakulum, które teraz jeszcze bardziej prowadzi do misterium spotkania z Bogiem. Do figur Chrystusa, świętych i na drodze krzyżowej dodaliśmy delikatny złoty kolor, co oznacza chwałę. Ponieważ świątynia, w której się modlimy, to świątynia chwały Bożej. Tutaj mamy widzieć Boga. Świątynia to przede wszystkim bogactwo duchowe – opowiedział nam ksiądz proboszcz. I dodał: – Kiedy trwały prace przy odnowie kościoła, to wierni ciągle dopytywali, kiedy będą mogli się modlić w nowej świątyni. Myślę, że tęsknili za nią.

Księdzu proboszczowi bardzo zależało na tym, aby stworzyć parafianom dobre warunki do modlitwy. Witraże przedstawiają treści teologiczne i nawiązują do średniowiecznej Biblii pauperum (główne prawdy wiary przedstawione w obrazach). W górnej części ścian kościoła znajdują się witraże przedstawiające 20 tajemnic Różańca św. oraz postacie świętych: św. Jacka, św. Franciszka, św. Maksymiliana, św. Stanisława, św. Wojciecha, św. Teresy z Ávili, św. Matki Teresy, bł. Stefana Kardynała Wyszyńskiego i św. Jana Pawła II. W dalszych częściach ścian witraże przedstawiają modlitwę Ojcze nasz, Kazanie na Górze, uczynki miłosierdzia co do duszy i ciała.

– Świątynia ma swój konkretny przekaz. Nie może być przestrzenią przytłaczającą, ale ma prowadzić do Boga i ułatwiać człowiekowi rozmowę z Bogiem. I starałam się to uczynić – podkreśla pani architekt Marta Powązka.

Duchowość parafii

– Myślę, że jest to duchowość maryjna i eucharystyczna. Zresztą nasz patron – św. Jacek trzyma w dłoniach figurę Matki Bożej i Najświętszy Sakrament. Jest to nawiązanie do wydarzenia z życia św. Jacka. Kiedy musiał w czasie najazdu Tatarów na Kijów opuścić miasto, zabrał ze sobą Najświętszy Sakrament, aby uchronić go od zniewagi. Wtedy z wielkiej kamiennej figury miała się odezwać Matka Boża: „Jacku, zabierasz Syna, a zostawiasz Matkę?”. Ten z kolei odpowiedział: „Jakże Cię mogę zabrać, Matko Boża, kiedy Twoja figura jest tak ciężka?”. Jednak na polecenie z nieba, kiedy uchwycił figurę, miała okazać się ona bardzo lekka – przypomniał ks. Rafał.

W parafii jest ożywiony kult św. Jacka. – Zauważam też, że duża grupa mężczyzn nosi to imię. Nasza świątynia jest właściwie usytuowana w środku osiedla i nasz patron mówi do nas każdego dnia: „Róbcie swoje”. A to znaczy, że mamy w codziennym życiu patrzeć na Boga i Maryję, a wszystko inne co się dzieje wokół nas trzeba oddać Opatrzności Bożej. Trzeba po prostu iść do przodu i pokonywać wszelkie trudności. Święci są po to, żeby nas czegoś nauczyć, przyprowadzić do Chrystusa, a św. Jacek tak czyni. Nasz patron był także misjonarzem. Myślę, że w ten sposób wskazuje nam na konieczność świadectwa. Święty Jacek przypomina nam o szacunku do Eucharystii. W naszej parafii duża grupa wiernych przyjmuje Komunię św. na kolanach. Dlatego w najbliższym czasie zostaną dla nich umieszczone w naszej świątyni specjalne klęczniki. W parafii jest także duży kult do św. Ojca Pio. Jest też duża grupa wiernych modlących się za wstawiennictwem Matki Bożej Fatimskiej.

W parafii działają: Żywy Różaniec, Eucharystyczna grupa modlitewna, Krąg Biblijny, oaza młodzieżowa. – W każdy czwartek od godz. 23 do północy jest adoracja Najświętszego Sakramentu. Bardzo ważna jest ta „godzina święta” dla tych naszych parafian, którzy przychodzą na tę modlitwę. Cieszę się,że jest Służba Liturgiczna Ołtarza, z którą tak pięknie pracował poprzedni wikariusz ks. Konrad Cygan. Dał on swoje siły i serce w to szczególne duszpasterstwo. Jest także chórek dziecięcy – podkreślił kapłan.

Zaangażowanie w życie parafii

– Myślę, ze parafianie mają takiego ducha Chrystusowego i eucharystycznego. Sami chętnie angażują się w przebieg liturgii. Są osoby, które regularnie czytają lekcje na Mszach świętych. Od samego początku bardzo zależało mi na tym, aby były osoby, które będą odczytywać słowo Boże podczas liturgii. Zauważam również, że wierni z uwagą słuchają kazań, a objawia się to w ten sposób, że bardzo często przychodzą po Mszy św. i dopytują o treść kazania. Interesują się sprawami wiary – powiedział ksiądz proboszcz.

– Jest grupa wiernych, którzy w swoich domach czytają Pismo Święte i dzielą się tym. Stąd może w naszej wspólnocie parafialnej działać Krąg Biblijny. Bardzo zależy mi na duszpasterstwie dziecięcym i młodzieżowym. Dużą uwagę przykładam do sakramentu bierzmowania i właściwego przygotowania do niego naszej młodzieży.

Dla mnie, po ośmiu latach duszpasterzowania tutaj, w relacji z wiernymi najważniejsza jest normalność. Proboszcz musi być oczywiście wymagający, ale przy tym otwarty i powiedziałbym ludzki. Chodzi także o wzajemne słuchanie siebie. Ludzie nie lubią wywyższania się – kontynuował ks. Panek.

Parafię ustanowił bp Stefan Bareła 1 kwietnia 1982 r., wyłączając jej teren z północno-wschodniej części parafii Opatrzności Bożej. Początkowo za kościół służyła niewielka kapliczka przydrożna przy ul Warszawskiej, a następnie sala przerobiona z remizy strażackiej, staraniem pierwszego proboszcza ks. Stanisława Szafrańca. Jego następca ks. Józef Zielonka wybudował dom parafialny. Budowę kościoła wedługg projektu inż. arch. Stanisława Kwaśniewicza rozpoczęto późną jesienią 1995 r. W tym też roku abp Stanisław Nowak poświęcił i wmurował kamień węgielny. Uroczystego poświęcenia kościoła dokonał 5 listopada 2000 r. abp Stanisław Nowak.