Sanktuarium poświęcone Pastuszkom z Fatimy powstało przy stosunkowo młodej parafii, która została erygowana przez metropolitę szczecińsko-kamieńskiego abp. Mariana Przykuckiego 20 sierpnia 1998 r. i otrzymała wezwanie św. Tomasza Apostoła. Arcybiskupim dekretem pierwszym proboszczem mianowany został ks. Zbigniew Tyszkiewicz, po którym funkcję tę od 2001 r. do dziś sprawuje ks. Marek Maciążek.

Wiele wyzwań i starań

Choć wsparta Bożym tchnieniem myśl o powołaniu sanktuarium dedykowanego Dzieciom Fatimskim kiełkowała w sercu ks. Maciążka przez lata, ustanowiono je dopiero 4 października 2014 r. Przez długi czas kapłan wraz z parafianami podejmował wiele wyzwań, starań i działań, jak choćby uzyskanie zgody biskupa Fatimy Antonia Marto na budowę wiernej kopii kaplicy z miejsca objawień, by zwieńczyć powierzone mu przez Boga dzieło. Stało się ono, jak zapisano w parafialnych kronikach, pomostem między Wschodem a Zachodem, miejscem, które swoim przesłaniem będzie otwierało serca i granice państw na wezwanie Matki Bożej do modlitwy, postu i pokuty.

Dziś miejsce to stanowi okazała świątynia z wierną repliką kapliczki z Fatimy wewnątrz, a odwiedza je rokrocznie niemała liczba pielgrzymów z Polski i ze świata.

Fatimskie orędzie nadziei

W trwającym Roku Jubileuszowym przepełnionym nadzieją wymowne stały się słowa, które wypowiedział w tym miejscu, podczas uroczystości odpustowych 13 maja 2022 r., gość z Boliwii – bp Krzysztof Białasik: zaapelował, by nie ulegać współczesnym trendom degradacji życia religijnego, która objawia się eliminowaniem wszelkich postaw ukazujących więzi z Bogiem, zarówno w życiu pojedynczego człowieka, jak i w rodzinie, społeczeństwie, narodzie. Przywołał wówczas słowa papieża Benedykta XVI skierowane do uczestników światowego spotkania młodzieży w Madrycie, by wskazać, jak wielka nadzieja dla świata płynie z Fatimy: „Podczas gdy świat proponuje ateizm jako drogę, którą winien iść wolny człowiek, Najświętsza Maryja Panna wszystkim nam przypomina, byśmy nie wygaszali w sobie głodu więzi z Bogiem. Fatima nie jest orędziem tragedii, Fatima jest orędziem nadziei. Musimy mieć nadzieję i ta nadzieja nie może wygasnąć w naszych sercach. Przesłanie z Fatimy jest uroczystym potwierdzeniem obecności Boga pośród wszystkich (...). Przypomnieniem, że Bóg nie odwraca się od nikogo, od żadnej osoby. Wręcz przeciwnie – puka do serca świata i upomina się o każde ze swoich dzieci”.

Istota tajemnic

W sanktuarium Dzieci Fatimskich pielęgnowana jest nie tylko wiedza o objawieniach z 1917 r. w Fatimie. To miejsce, z którego istota fatimskich tajemnic wciąż promieniuje, ukazując, jak dalece aktualne są wezwania Maryi sprzed ponad stu lat. W sposób zwięzły, acz wnikliwie prawdziwy przedstawił to bp Białasik: „Żyjemy w czasach być może ostatecznych, ale to jest ustawiczna walka o duszę człowieka. Faktycznie, wizja piekła w pierwszej części tajemnicy koncentruje się na dramacie biednych grzeszników, a jest ich dzisiaj wielu. I ci grzesznicy pozbawili się wiecznej więzi z Bogiem, dlatego Pani w bieli (tak Ją nazywały dzieci z Fatimy – przyp. red.) prosi pastuszków, aby modlitwą walczyli o dusze ludzkie. Konkretnie, aby odmawiając Różaniec, dodawali w każdej tajemnicy te słowa, które wypowiadamy w czasie odmawiania Różańca: O mój Jezu... Dusze w czyśćcu nie mają żadnej pomocy, tylko czekają na pomoc naszą, na naszą modlitwę. Dlatego ważne jest, by się za nie modlić (...). Druga część tajemnicy dotyczy kultu Niepokalanego Serca Maryi i Komunii wynagradzającej w pierwsze soboty pięciu następujących po sobie miesięcy. To również Matczyne zatroskanie o zbawienie dusz. Jak było na początku XX wieku, tak jest i dzisiaj. Bezwzględna walka z wiarą i Kościołem. Niszczenie Kościoła w sposób systematyczny. Koniec I wojny światowej i zapowiedź II oraz zapowiedź ogromnych szkód, jakie Rosja miała wyrządzić ludzkości przez odejście od wiary i wprowadzenie komunistycznego totalitaryzmu.

W trzeciej tajemnicy fatimskiej spotykamy naglące wezwanie do nawrócenia i pokuty. Do tego stopnia, że kluczowym słowem tej części jest potrójne wołanie o pokutę. Tak jakby Matka Boża chciała wprowadzić nas w samo serce Dobrej Nowiny (...). W 1917 r. nikt nie mógłby sobie wyobrazić tego wszystkiego. Troje prostych pastuszków z góralskiej wioski widziało, słyszało i zapamiętało to objawienie, a Łucja na polecenie biskupa, za przyzwoleniem Matki Bożej, utrwaliła je na piśmie. Ale tak naprawdę całe przesłanie Pani z Fatimy wypełniło się dopiero po zamachu na Jana Pawła II oraz w akcie zawierzenia świata Niepokalanemu Sercu Maryi, tak jak ona sama o to prosiła. Miało to miejsce na placu św. Piotra 25 marca 1984 r., a powtórzone zostało przez papieża Franciszka w 2022 r.”.

Modlitwa i pokuta

W różnych sanktuariach na świecie związanych z krzewieniem przesłania wypływającego z objawień fatimskich każdego roku od maja do października, czyli w miesiące, w których Matka Boża objawiała się dzieciom w Fatimie w 1917 r., odprawiane są nabożeństwa fatimskie. Mają one charakter ekspiacyjny i obejmują wspólne odmawianie Różańca, często podczas śpiewnych procesji. To odpowiedź na wezwanie Maryi do modlitwy różańcowej i czynienia pokuty za grzeszników. Ta tradycja jest kultywowana także w sanktuarium Dzieci Fatimskich.

W tym roku podczas lutowych uroczystości odpustowych związanych z liturgicznym wspomnieniem świętych Franciszka i Hiacynty Marto ( rodzeństwa spośród trójki pastuszków z Fatimy) oddana została do religijnego użytku Fatimska Droga Pokutna, usytuowana w samym sercu sanktuarium. Wyznaczają ją kamienie umieszczone w świetlnych oprawach, pochodzące z miejsc świętych. Niełatwo było je pozyskać, ks. Maciążkowi zajęło to kilka lat. Pierwszy kamień – z miejsca objawień w Fatimie – parafia św. Tomasza Apostoła otrzymała oficjalnie za pośrednictwem Sekretariatu Fatimskiego w listopadzie 2009 r.

Wśród trzydziestu innych znajdują się kamienie m.in. z miejsca zwiastowania Najświętszej Maryi Pannie w Nazarecie, z Bazyliki Narodzenia Pańskiego w Betlejem, z Kafarnaum, z Ogrodu Oliwnego, z miejsca biczowania Pana Jezusa, z drogi krzyżowej Pana Jezusa, z Litostrotos – miejsca osądzenia Pana Jezusa, z Góry Wniebowstąpienia, z miejsca rozmnożenia chleba, z Kany Galilejskiej, z Góry Błogosławieństw, z góry Karmel, z góry Synaj; z drogi do Emaus. To swoista namiastka obecności w tych miejscach dla podejmujących modlitewną drogę na kolanach wokół fatimskiej kapliczki skrywającej Najświętszy Sakrament i okazja, by w pokutnej modlitwie błagać o ratunek dla świata nie tylko z okazji fatimskich nabożeństw, ale zawsze, gdy otwarte jest sanktuarium Dzieci Fatimskich – a otwarte jest niemal zawsze.