W tym dniu został ogłoszony dekret biskupa kieleckiego ustanawiający diecezjalne sanktuarium św. Brata Alberta.
22 grudnia Mszą św. pod przewodnictwem bp. Andrzeja Kalety zakończono rok 40-lecia buskiej parafii oraz 10-lecia konsekracji kościoła. W tym dniu został ogłoszony dekret biskupa kieleckiego ustanawiający Diecezjalne Sanktuarium św. Brata Alberta.
Pomóż w rozwoju naszego portalu
– Historia 40 lat obecności Boga w tym miejscu mierzy się tym, co się działo w duszach mieszkających i przybywających tu ludzi – mówił 22 grudnia ub.r. bp Andrzej Kaleta.
Parafia zasługuje na sanktuarium i tak szczególnego patrona – niedościgły wzór w szerzeniu dzieł miłosierdzia. Jeszcze w okresie przedświątecznym była sprawowana Msza św. w intencji osób uzależnionych i opuszczonych, a po Eucharystii Wspólnota św. Brata Alberta podzieliła wśród uczestników pobłogosławiony chleb. Wspólnota rozprowadziła także paczki dla osób potrzebujących. W parafii działa noclegownia i jadłodajnia. Każdego 17. dnia miesiąca sprawowana jest Msza św. w intencji samotnych i uzależnionych. Kuracjusze zaproszeni są do zwiedzania kościoła i Izby Chleba, gdzie dzielą się podpłomykami upieczonymi w tradycyjnym piecu chlebowym.
Parafię św. Brata Alberta erygował bp Stanisław Szymecki 24 grudnia 1983 r. podczas Pasterki. Pierwszym proboszczem został ks. Franciszek Berak. Długoletnim proboszczem był ks. Marek Podyma, a obecnie jest nim ks. dr Andrzej Jankoski. Kamień węgielny pod budowę świątyni poświęcił św. Jan Paweł II 22 czerwca 1983 r. podczas Mszy św. na krakowskich Błoniach. Wtedy Adam Chmielowski został ogłoszony przez papieża błogosławionym. Projekt kościoła wykonał architekt Władysław Markulis, konstrukcję – Bogdan Ciok. Budowę rozpoczęto w 1990 r. Mury kościoła budowano w latach 1992-96. W 1997 r. ufundowano trzy dzwony, które poświęcił bp Mieczysław Jaworski.
Wystrój kościoła jest pełen uroku. W artystycznym i teologicznym założeniu ukazuje dwie drogi zbawienia. Pierwsza – to droga Bożych przykazań, druga – droga Tradycji chrześcijańskiej, zawierająca symbole starochrześcijańskie. /A.D.
