Różaniec to modlitwa głęboko zakorzeniona w duchowości chrześcijańskiej. W modlitwie tej recytacja Zdrowaś Maryjo ściśle łączy się z medytacją zbawczych wydarzeń z życia Matki Najświętszej i Jej Syna. Różaniec rozważany szczerym i pokornym sercem to cudowna broń przeciw wszystkim atakom zła. Różaniec rozważany z miłością otwiera niebo i człowiek odmawiający z wiarą tę modlitwę uzyskuje wiele łask. Dzięki modlitwie różańcowej człowiek może doświadczyć, jak życie Maryi i Jezusa jest ze sobą ściśle związane. Dzięki otwarciu się na moc Ducha Świętego podczas rozważania tajemnic różańcowych możemy wejść w całą głębię historii zbawienia. Wzorem dla nas jest Maryja kontemplująca w swym sercu wielkie dzieła Boże, których doświadcza w swym życiu: „Lecz Maryja zachowywała wszystkie te sprawy i rozważała je w swoim sercu” (Łk 2, 19).

Na Boże powołanie do uczestnictwa w wielkim dziele zbawienia Maryja z pełną ufnością i otwartością wypowiada słowa: „Oto Ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według twego słowa!” (Łk 1, 38). Jej postawa służby i dyspozycyjności jest wynikiem wiary i wsłuchania się w słowo Boże, które staje się Ciałem w Jej wnętrzu i przenika całe Jej jestestwo. Życie Jej Syna jest znakiem, w którym otaczający Go ludzie mogą rozpoznawać Jego błogosławioną Matkę: „Błogosławione łono, które Cię nosiło, i piersi, które ssałeś” (Łk 11, 27). Podczas modlitwy różańcowej doświadczamy prawdy, że Maryja, która uwierzyła w Boże słowo, doświadcza Miłości. Wiara Maryi jest nie tylko intelektualnym przyjęciem przekazanych Jej słów, lecz jest zaufaniem Słowu, które w Jej osobie staje się Ciałem. Wiara Maryi rodzi Miłość, której tak bardzo pragnie otaczający Ją świat, pogrążony w okowach grzechu.

Podczas rozważania bolesnych i chwalebnych tajemnic Różańca można w głębi serca dostrzec Maryję jako Matkę Cierpienia na Kalwarii, która dotyka ze łzami w oczach Krzyża, aby doświadczyć mocy zwycięstwa Życia nad śmiercią i tajemnicy zbawienia. „Słowo, które stało się Ciałem” (por. J 1, 14), w planach Bożych okazuje się zwycięstwem życia, przezwycięża śmierć w blasku tajemnicy zmartwychwstania. Matka Cierpienia dojrzewa w tajemnicy Krzyża, by zabłysnąć z mocą jako Matka Zmartwychwstania.

W modlitwie różańcowej głęboko uświadamiamy sobie, że Maryja jest Matką Kościoła, która nieustannie wskazuje właściwy szlak życia do swego Syna i poucza, że Kościół to nie bezduszna instytucja, lecz rodzina dzieci, które wraz z Matką kroczą drogą Jej Syna w mocy Ducha Świętego. Maryja przez swą postawę wiary i pokornego uniżenia pokazuje światu, na czym polega prawdziwe królowanie. W całym swoim majestacie jawi się jako „Niewiasta obleczona w słońce i księżyc pod Jej stopami, a na Jej głowie wieniec z gwiazd dwunastu” (Ap 12, 1). Różaniec prowadzi nas do serca Ewangelii, gdzie w mocy Ducha Świętego możemy dostrzec tajemnicę życia Maryi i Jezusa. Różaniec to dla nas broń miłości, dzięki której możemy doświadczyć realizacji w życiu Maryi i Jezusa, ale także w naszym konkretnym życiu, mocy Boga.

- „Najlepsza i najbardziej skuteczna forma modlitwy to Różaniec – pomaga osiągnąć życie wieczne. To lekarstwo na zło, najważniejsza z łask otrzymanych od Boga. Nie ma korzystniejszej modlitwy” – papież Leon XIII.

- „Najświętsza Maryja Dziewica w czasach, w których żyjemy, nadała tej modlitwie szczególną wartość. Niezależnie od tego, z jakimi problemami się borykamy: stałymi bądź tymczasowymi, czy dotyczą życia publicznego czy prywatnego, każdy z nich może rozwiązać Różaniec. Nie ma trudności, która nie zostałaby wyjaśniona przez tę modlitwę” – św. Łucja z Fatimy.

- „Niektórzy ludzie są na tyle głupi, że myślą, iż możliwe jest życie bezMaryi. Kochaj Madonnę i odmawiaj Różaniec, bo to broń przeciwko złu dzisiejszego świata. Wszystkie łaski, które daje nam Bóg, spływają przez błogosławioną Maryję” – św. Ojciec Pio.

- „Różaniec to potężna broń. Używaj jej pewnie, a zaskoczą cię skutki” – św. Josemaría Escrivá de Balaguer.

- „Modlitwa różańcowa jest modlitwą człowieka za człowieka; jest modlitwą ludzkiej solidarności, modlitwą wspólną odkupionych, która odbija w sobie ducha i intencje pierwszej z odkupionych – Maryi, Matki i obrazu Kościoła; jest modlitwą za wszystkich ludzi świata i historii, żywych i umarłych, powołanych do tworzenia wraz z nami Ciała Chrystusa i do stania się wraz z Nim współdziedzicami chwały Ojca” – św. Jan Paweł II.

Autor jest dyrektorem Instytutu Nauk Biblijnych Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II