Odpust zgromadził 7 września licznych wiernych, pragnących uczcić nie tylko Matkę Bożą, ale również pogłębić relację z Bogiem. W homilii bp Wiesław zwrócił uwagę na istotny wymiar relacji i rozmów w życiu każdego chrześcijanina. Przywołując biblijną scenę, w której Maryja i Elżbieta dzielą się radością, pasterz diecezji podkreślił, że ich dialog nie dotyczył powierzchownych spraw, lecz koncentrował się na uwielbieniu Boga i Jego działaniu w ich życiu: – Zbyt często nasze rozmowy ograniczają się do spraw przyziemnych. Maryja i Elżbieta rozmawiały o najważniejszym – o Bogu – zauważył. Biskup postawił przed zgromadzonymi pytanie: – Jak rozmawiamy o Bogu? Czy potrafimy odnaleźć chwilę, by w codzienności odkrywać Jego obecność? Współczesny świat często zniekształca obraz religijności, co sprawia, że rozmowy na temat wiary stają się utrudnione. – Nie powinno nas to zniechęcać – wręcz przeciwnie, rozmowy o Bogu powinny być dla nas istotne, ponieważ prowadzą do głębszego poznania i umocnienia naszej duchowości – dodał.
Priorytetem, który powinniśmy realizować w naszych codziennych aktach pobożności, jest otwartość na Boga – zarówno w naszych relacjach z innymi, jak i w osobistym życiu duchowym. Wzajemne dzielenie się wiarą, jak w przypadku Maryi i Elżbiety, staje się nie tylko źródłem inspiracji, ale także fundamentem dla budowania głębszych relacji z drugim człowiekiem.
Choć patronem parafii nowomiejskiej jest św. Tomasz Apostoł, uroczystości odpustowe stanowią dla mieszkańców szczególną okazję do oddania czci Matce Bożej Łąkowskiej. Jej figura stała się ważnym symbolem lokalnej tożsamości i duchowości, a także wsparciem w codziennym zmaganiu z wyzwaniami życia. W świetle poruszających refleksji z homilii możemy dostrzec, jak dialogi o Bogu, które prowadziły Maryja i Elżbieta, mogą stać się motywacją do jeszcze głębszego włączenia sacrum w nasze życie.
Nowi lektorzy i akolici to wielka radość dla diecezji i mieszkańców Nowego Miasta Lubawskiego
Jezus wzywa każdego z nas, by zostawić wszystko i pójść za Nim, chociaż taki krok wymaga odwagi. Dobrze, że w naszej diecezji nie brakuje ludzi odważnych.
W trzecią niedzielę Wielkiego Postu, 12 marca, klerycy Wyższego Seminarium Duchownego w Toruniu otrzymali promocję lektoratu i akolitatu. Posług udzielił bp Józef Szamocki. Msza św. z udzieleniem promocji wyjątkowo odbyła się poza toruńską katedrą – w bazylice kolegiackiej św. Tomasza Apostoła w Nowym Mieście Lubawskim. Była to duża radość dla mieszkańców miasta, którzy zapewniali o swojej modlitwie.
„Ku wolności wyswobodził nas Chrystus”. Wczorajsze zdanie wraca jako nagłówek całego rozdziału o wolności, a Paweł natychmiast pokazuje, że jest ona dla niego przedmiotem sporu na śmierć i życie: „oto ja, Paweł, mówię wam: jeżeli poddacie się obrzezaniu, Chrystus wam się na nic nie przyda”. Uroczyste „ja, Paweł” brzmi jak podpis pod aktem. Sprawa dotyczy roszczenia, jakie z rytem związano. Kto przyjmuje obrzezanie jako warunek zbawienia, ten „zobowiązany jest wypełnić całe Prawo” i przenosi ufność z Chrystusa na system własnych wykonań. „Zerwaliście z Chrystusem wszyscy, którzy szukacie usprawiedliwienia w Prawie; wypadliście z łaski”. Zdanie o „wypadnięciu z łaski” (exepesate tēs charitos) jest jednym z najpoważniejszych w całym Corpus Paulinum. Łaskę można utracić nie tylko przez rozwiązłość, także przez religijną buchalterię, która chce się przed Bogiem wylegitymować sobą. Alternatywę Paweł opisuje jako oczekiwanie: „my zaś z pomocą Ducha dzięki wierze wyczekujemy spodziewanej sprawiedliwości”. Nadzieja zamiast roszczenia, wyczekiwanie zamiast faktury. Finał daje formułę, która godzi wszystkie spory o wiarę i uczynki, zanim wybuchły: „w Chrystusie Jezusie ani obrzezanie, ani jego brak nie mają żadnego znaczenia, tylko wiara, która działa przez miłość”, po łacinie fides quae per caritatem operatur. Wiara działa, a działa przez miłość. Scholastyka zrobi z tego wersetu definicję wiary uformowanej (fides caritate formata). Dzisiejszy patron, bł. Honorat Koźmiński, jest ilustracją tej formuły w polskich dziejach. Kapucyn zamknięty przez zaborcę w klasztornej klauzurze, pozbawiony zwyczajnych narzędzi działania, stworzył z konfesjonału dziesiątki ukrytych zgromadzeń bezhabitowych. Wiara, której odebrano wszystko oprócz miłości, znalazła drogę, bo miłość jest drogą, której zamknąć się nie da.
Duszpasterstwo Rodzin Dzieci Utraconych Archidiecezji Krakowskiej
W krakowskich Podgórkach Tynieckich odbył się pogrzeb dzieci martwo urodzonych. Ceremonia, podczas której pożegnano 415 dzieci, miała miejsce 13 października 2026 roku.
– Istnieje pokusa, żeby powiedzieć, że dzisiaj żegnamy około czterystu dzieci. To jednak byłoby nie w porządku, bo chcemy każdemu z tych czterystu piętnastu dzieci powiedzieć, że o nim pamiętamy – mówił w homilii ks. dr Janusz Kościelniak, diecezjalny duszpasterz Rodzin Dzieci Utraconych. – Każde z tych dzieci utraconych jest konkretnym człowiekiem, który ma swoich rodziców i rodzinę – dodał kapłan.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.