Urodziła się w Rupertsbergu k. Bingen w rodzinie szlacheckiej. W wieku 8 lat została poświęcona Kościołowi i trafiła do konwentu benedyktynek w Disibodenbergu, gdzie pod okiem przeoryszy Jutty przygotowywała się do życia zakonnego. Była pojętną uczennicą, szybko też zdobyła biegłość w różnych dziedzinach nauk. Imponowała mądrością i zmysłem organizacyjnym, dlatego po śmierci swojej protektorki została wybrana na nową przeoryszę.

Prowadziła bogate życie duchowe. Od dzieciństwa – do czego przyznała się dopiero po 40. roku życia – miewała wizje. Ich autentyczność zbadała specjalna komisja papieska. Za upublicznieniem wizji Hildegardy optował nawet Bernard z Clairvaux. Spisana treść jej mistycznych objawień znajdowała czytelników wśród władców kościelnych i świeckich. Dla wielu osób Hildegarda stanowiła autorytet w dziedzinie teologii, filozofii, medycyny, nauk przyrodniczych, a nawet muzyki, która, według niej, powinna być nieodłączną częścią liturgii. Po radę do niej udawali się możni, biskupi, a nawet papieże. Jej autorytet był na tyle mocny, że mogła wytknąć błędy cesarzowi Fryderykowi Barbarossie. Wierni jeszcze za jej życia widzieli w niej świętą. Również dziś jej pisma są drogowskazami dla wielu osób.

W życiu tej jednej z najbardziej fascynujących kobiet średniowiecza widzimy, jak świętość łączy się z wiedzą oraz poznaniem spraw Bożych i ludzkich.

Św. Hildegarda z Bingen, dziewica i doktor Kościoła ur. 1098 r. zm. 1179 r.